REÏNCARNATIE. 
Wanneer wij een atoom ontleden van één of ander element, zien wij om de kern van het atoom de afschermende protonen en neutronen, welke de kern het gewicht van haar begrip vertegenwoordigt. De natuurlijke wijze van ontbinding, door verlies van protonen en neutronen, geeft aan de kern van een atoom een andere inhoud en vertegenwoordigt zij daardoor een ander element. Hoe meer verlies, hoe hoger de draagkracht van het atoom in ijlere hoedanigheid, daar juist door het verlies der pro en neutronen de innerlijke kracht van het atoom ijler wordt en de duur als een gasmolecule een plaats inneemt in de ether. Ook de gasmolecule bestaat weer uit atomen, die dezelfde hoedanigheid bezitten gelijk een atoom van een stoffelijk molecuul. Echter, het gasatoompje is van een dusdanige verijlde samenstelling, dat wij dit niet meer kunnen benaderen en zelfs in wetenschappelijke kringen heeft men geen instrument beschikbaar om het krachtveld van een gasatoom te registreren. De ijlheid van een gasatoom is slechts een mathematisch begrip en kan men alleen geestelijk peilen.

De waarde van die peiling wordt echter bewezen door een hoeveelheid van gasatomen, welke wel te registreren valt. De verijling van een gasatoom vindt haar ontleding in de juiste toedracht gelijk bij het stoffelijk atoom, waardoor die ijlheid zo klein, zo minimale vorm aan gaat nemen, dat men van geen vorm en ook van geen ontbinding meer kan spreken. Hier geldt de wet der mathematiek en is slechts geestelijk schouwen de gave voor de mens. Wanneer men de menselijke ziel in overeenstemming brengt met een stoffelijk atoom, het atoom bekijkt voortkomende uit een stoffelijk molecuul, zien wij dat de mens is opgebouwd uit triljoenen atomen en toch als een kern haar plaats bepaalt, anders kon aan al die triljoenen atomen geen bestendigheid worden gegeven en zou de lichamelijke vorm een waardeloos product zijn. De kern van de menselijke ziel -- als atoom -- wordt omringt door al die triljoenen atomen welke aan de mens vorm en gestalte geeft.

Bij het natuurlijke verlies -- de mens spreekt van ouderdom -- komen er steeds meer atomen vrij en verandert de kern aan gewicht en aan inhoud en spreekt men van een oud zieltje. Onbewust leeft de mens al eeuwen in de leer der kernfysica, maar begrijpt niet van al die wetten, welke plaats vinden in het binnenste van z'n eigen atoom, wat als ziel door de mensheid wordt aangeduid. Het natuurlijke verlies van de kern, als menselijke ziel beschouwd, is de natuurlijke opbouw van een gasatoom met een inhoud aan gevoelens, welke zo diep verscholen ligt in de ijlheid van het atoom, dat wij deze gevoelens pas kunnen releveren in de stoffelijke opbouw van het menselijke atoom, als ziel gezien. De reïncarnatie is dus een steeds terugkerende hoedanigheid van het menselijk atoom, waardoor de kern -- als ziel -- een dusdanige verandering ondergaat gelijk als zwart en wit. Deze veranderde hoedanigheid van de kern -- als menselijk atoom -- geeft aan de stoffelijke mens gestalte en kan men aan die gestalte de kleur herkennen waartoe het atoom behoort. Hoe hoger het atoom in geestelijk of gashoudend opzicht, hoe dieper de mens kan peilen, daar de gevoeligheid van de mens gepaard gaat naar de geestelijke gesteldheid van het menselijk atoom.

Indien deze terugkerende hoedanigheid niet bestond, hoe zou de schepping dan zijn geweest? Bekijken wij de natuur, lente, zomer, herfst, winter, bomen, planten, heesters en al het gewas, de terugkerende hoedanigheid is de vormgevende kracht aan heel de schepping. Alleen het intellect is gelijk een Thomas, eerst zien en dan geloven. In de massa in haar geheel? Deze kijkt op tegen het intellect, maar vergeet dat heel onze christelijke levensbeschouwing werd opgebouwd door een doodgewone timmermanszoon, die nimmer schoolonderwijs heeft gehad, niet lezen en schrijven kon en toch de grondlegger was van onze Westerse beschaving. Een beschaving, welke de diepere gronden der naastenliefde zich nog eigen moet maken, om tot een betere en rustige levensbeschouwing te kunnen geraken. Moge dan het intellect zich die vernedering eigen maken om meer gestalte te geven aan de wens van Hem, die zij ongeveer 2000 jaar geleden hebben vermoord, doordat ook toen het intellect Hem niet kon begrijpen en Hem als een rebel vernietigde door Hem de kruisdood te doen ondergaan. Moge door de reïncarnatie deze zielen hebben geleerd dat God slechts Liefde is en dat elke vernietiging, in welke vorm dan ook, een zelfvernietiging is en van geestelijke opbouw geen sprake kan zijn. De vernietigende kracht van de atoombom, is slechts de verkrachting van een wet, een wet welke de mensheid in handen heeft gekregen om zich te verruimen in sociaal opzicht, maar niet om het a-sociaal te gebruiken. Laten wij ons verdiepen in Hem, die wij hebben gekruisigd, maar thans gaan begrijpen door de leer der Reïncarnatie.
V.S-R. 




Google Analytics Alternative