KRANKZINNIGHEID.
Indien er een terrein bestaat waarop de wetenschap zich te pletter loopt dan is het wel het terrein van de psychopathie. Wij bedoelen nu niet de krankzinnigheid die door organische stoornissen wordt veroorzaakt en die door operatief ingrijpen kan worden verholpen, maar de geestelijke psychopathie. De krankzinnigheid die het gevoelsleven van de mens ten volle in bezit neemt terwijl de doktoren geen enkele stoffelijke afwijking kunnen vaststellen!
Natuurlijk hebben de geleerden in de loop der jaren alle mogelijke hypothesen hierover opgebouwd, maar het is een feit, dat de wetenschap hier prakties machteloos tegenover staat.

,,Het is verschrikkelijk om dit lijden te moeten aanschouwen en er hulpeloos bij te staan niettegenstaande dat men dokter is" Dit was de openhartige bekentenis van een bekend directeurgeneesheer van een psychiatrische inrichting. ,,Wij staan machteloos" zo verklaarde hij. ,,Is het niet om zelf krankzinnig te worden om elke dag tegen dit ondoorgrondelijke verschijnsel te moeten aankijken zonder dat wij kunnen ingrijpen? Hebben wij daarvoor een zware studie achter de rug?"
Niet elke dokter zal tegenover de buitenwereld de moed hebben om zulke woorden uit te spreken maar het moet helaas als een feit worden beschouwd, dat de wetenschap hier op een volkomen dood punt staat.
Wat speelt zich af binnen ons lichaam om krankzinnigheid te veroorzaken? Welk geheim, welk verschrikkelijk geheim veroorzaakt de vreesaanjagende gloed in de ogen waaruit de waanzin ons aangrijnst? Wat is de oorzaak van de onmenselijke kracht die er dikwijls in zulk een lichaam kan huizen? Is het niet waar, dat en waanzinnig persoon tijdens een geestelijke crisis vaak de kracht bezit van vele mannen?

De geestelijke faculteiten staan reeds vele jaren lang stil; ondanks alle moderne psychologische werkmethoden, psychoanalysen en dergelijke, is men er niet in geslaagd licht te werpen op deze mysterieuze toestand die in staat is een redelijk en zachtzinnig persoon binnen korte tijd in een vreemd en angstaanjagend, dikwijls zelfs dierlijk monster te veranderen?
waarom worden kinderen niet krankzinnig, maar alleen volwassenen? Waarom treft dit noodlot alleen de gevoeligen? Kan men elke vorm van krankzinnigheid wel over een kam scheren? Zou er geen enorm verschil kunnen bestaan tussen de ene toestand en de andere? Heeft geestelijke krankzinnigheid eigenlijk wel iets uit te staan met stoffelijke afwijkingen? Deze en nog tientallen andere vragen kunnen worden opgeworpen maar wie is in staat hier het antwoord op te geven?
Als wij, evenals Rudolf Steiner en duizenden andere denkers dit hebben gedaan, kunnen aanvaarden dat er in de kosmos een onmetelijke geestenwereld bestaat, dan zouden wij wellicht het probleem van de krankzinnigheid van een geheel andere zijde hunnen benaderen! Zou de parapsychologie niet het geheim kunnen doorgronden?

Zou het niet mogelijk zijn, dat bepaalde mensen door bepaalde werelden te bereiken en te beïnvloeden zijn? Waarom horen wij zo dikwijls gezegden als deze: "Ik wilde het niet doen. Ik heb mij verzet tot het uiterste, maar er was iets in mij dat sterker was dan ik! Ik was mezelf niet meer!" Elke rechter hoort dagelijks dergelijke uitlatingen zonder wellicht de diepere betekenis hiervan te voelen. Mogen wij eigenlijk wel "straffen" als de mogelijkheid niet is uitgesloten dat een persoon door vreemde machten gedwongen wordt een strafbaar feit te plegen? Wie durft te zeggen dat dit niet mogelijk is? Leren de bevindingen van de Physical Research ons niet om voorzichtig te zijn met onze "nuchtere" uitspraken? Is het niet waarschijnlijk dat de parapsychologie in de jaren die voor ons liggen nog veel meer onthullingen zal brengen op dit gebied? De directeur van de Sing - Sing gevangenis in Amerika heeft eens gezegd dat elke misdadiger, ook de kleinste, abnormaal is. Wat wordt hier echter precies mee bedoeld? Kunnen wij, wanneer wij de mens aan een psychisch en fysisch onderzoek onderwerpen, van tevoren vaststellen of er misdadige aanleg bestaat? Vele vooraanstaande geleerden hebben zich in deze kwestie verdiept maar een betrouwbaar houvast kon nimmer worden verkregen.

Vele theorieën werden hierover opgeworpen maar geen enkele is houdbaar gebleken en dikwijls zijn de bespottelijkste dingen aan het licht gekomen. Zo is het bijvoorbeeld voorgekomen dat een geleerde, die een misdadiger volgens de ze hypothese wilde "analyseren", volgens zijn eigen theorie moest constateren dat de gevangenisdirecteur méér misdadige aanleg bezat dan de te onderzoeken misdadiger in kwestie! Zulk een geval herinnert ons aan het hersenonderzoek dat in Rusland heeft plaatsgevonden waarbij --  volgens een hypothese van een "hersenspecialist" -- de hersenen van Lenin verre inferieur zouden zijn aan die van een domme onontwikkelde landarbeider! Wij moeten dus concluderen dat tot heden toe alle stoffelijke vergelijkingen hebben gefaald! Wordt het nu niet hoog tijd dat onze wetenschap dit vreselijke probleem langs een geheel andere weg tracht te benaderen? Hebben de slachtoffers hier geen recht op? Als de wetenschap er in mocht slagen het geheim van de krankzinnigheid te doorgronden, zou het dan wellicht niet mogelijk zijn dat zij hiermede gelijk de sleutel in handen krijgt die haar toegang zal verlenen tot een gebied waar zij tot nog toe niet aan konden geloven en die het dode punt, waarvoor de geestelijke faculteiten staan, kan overbruggen?
N. N.   


                   DE GEEST ALS OORSPRONG VAN ONS HANDELEN!
Bent u sportliefhebber? Dan kent u ongetwijfeld de grootste wielrenner van onze tijd -- campionissimo Fausto Coppi. Hoe komt het nu dat deze man over zulke ongelooflijke kracht beschikt die hem de ene overwinning na de andere doet toekomen? Is Fausto werkelijk zulk een geweldenaar?
Wij herinneren ons een foto waarop hij te midden van vele zijner rivalen stond afgebeeld. als wij het goed hebben, was dit tijdens de Tour de France, die toen werd gehouden. Wij herinneren ons heel duidelijk dat Fausto Coppi -- fysiek gezien -- één van de zwaksten leek. Zou men niet van een wielrenner, die wekenlang de zwaarste tochten door de bergen aflegde in een tempo dat voor een ,,gewoon" mens onbegrijpelijk lijkt, verwachten dat hij zwaar gespierde en massieve benen zou hebben? Coppi's benen lijken echter ten opzichte van de onderdanen van het merendeel van zijn rivalen beslist zwak. Zijn gehele lichaam maakt overigens eerder een zwakke dan een krachtige indruk. Toch steekt Coppi uit boven al zijn mededingers!

Wij hebben dit verschijnsel reeds vaak kunnen opmerken in bijna alle takken van de sport. Zelfs bij de dieren moeten wij ondervinden, dat het ogenschijnlijk mooiste en sterkste exemplaar lang niet altijd de overwinnaar is tijdens een wedstrijd. Neemt u b.v. de paardensport! Hoe vaak wint niet een paard, dat door experts als ,,kansloos" was geclassificeerd! Neen,aan de ,,buitenkant" kunnen wij geen betrouwbare maatstaven aanleggen. Niet het lichaam blijkt overwinnaar, maar de geest! De geest die in Coppi woont maakt uit of hij een wedstrijd zal winnen of verliezen en niet zijn spieren! Hetzelfde geldt ook voor een renpaard!
Elke sportman weet dat de mentale gesteldheid verreweg belangrijker is dan de fysieke, ofschoon deze laatste natuurlijk ook van zeer groot belang is. Hebt u wel eens de ogen van een bokser gezien, die zijn zelfvertrouwen kwijt was? Kennen wij niet altijd de mentale gesteldheid van een verliezende voetbalploeg en is het soms niet een kleinigheid, die zulk een lusteloos spelend team in leeuwen kan doen veranderen

Het is en blijft dus steeds de geest die overheerst. De geest, die leeft in het lichaam en die het lichaam bestuurt! Een gewichtheffer met een krachtig lichaam en met een zwakke geest zal minder presenteren dan iemand met en minder sterk lichaam, maar met een krachtige wil!
Een dier dat bang is zal zo weinig kracht kunnen ontwikkelen, dat het verslagen wordt door een tegenstander waartegen het zich anders met gemak had kunnen verdedigen. Wat is dit voor een verschijnsel? Het lichaam op zichzelf blijft gelijk, de spieren en het uithoudingsvermogen, kortom al het lichamelijke. Alleen de gedachte -- de gevoelens - veranderen en hierdoor ontstaat zulk een verschil in uitwerking!
Niemand zal deze feiten willen ontkennen en toch zijn er nog steeds mensen, die het bestaan van geest of ziel ontkennen!! ,,Het zit in de hersenen", zeggen zij en daarmee is het probleem dan gelijk ,,opgelost"!
Maar zo eenvoudig is de zaak niet of eigenlijk zouden wij moeten zeggen zo ingewikkeld is de zaak niet, want we zouden dat voor de hersenen moeten zijn die voelen, denken, zien, ruiken, proeven, onthouden? Het is vreemd, dat vele mensen al deze eigenschappen toekennen aan een paar ons grijze weefsels!! Hoe vrolijk zal ons nageslacht zich niet kunnen maken over een dusdanige naïveteit!

Iedereen zou ons voor stapelgek verslijten wanneer wij zouden beweren, dat onze benen uit zichzelf gaan lopen. Als deze benen geen zin hebben, lopen ze niet. Hebben ze wel zin, dan lopen en hollen ze met ons door de straten! Hetzelfde geldt voor onze armen en handen. Ook deze doen alleen dienst wanneer zij dit willen. Wij -- onze ego's -- hollen maar mee!! Waarom verklaart u ons echter ook niet voor stapelgek, wanneer wij beweren, dat hersenen uit zichzelf kunnen denken? Dus ,,ik" bestaat eigenlijk niet! Dat beetje grijze stof binnen in onze schedel is eigenlijk ons ,,ego". Vindt u het niet om te schateren? Onze hersenen denken uit zichzelf? Wij zijn volkomen afhankelijk van hun willekeur?
Wat zou er logischer zijn te veronderstellen dan dat de hersenen evenals al onze andere organen eenvoudig stoffelijke instrumenten zijn die worden bestuurd door ons ,,ego", door onze geest! Waarom is het blijkbaar veel gemakkelijker om te veronderstellen, dat de hersenen alles regelen? Kan materie denken? Is zulk een veronderstelling niet het toppunt van inconsequentie??

De hersenen van een mens worden door Dr. Fr. Kahn vergeleken met een telefooncentrale. Dit is heel juist! Dr. Kahn ,,vergeet" alleen te vermelden wie opbelt!
Nu is de mens reeds lang bezig zichzelf te ,,zoeken". De methode die tot heden toe door de wetenschap is toegepast, lijkt echter verdacht veel op die van een kind dat zijn eigen schaduw wil grijpen! Dit lukt natuurlijk nooit. Zal een kind in zulk een geval zeggen, dat zijn schaduw ,,dus"niet bestaat? De wetenschap doet dit echter wel! Wellicht geldt dus ook voor haar dat zij zo zal moeten worden als kinderen wil zij het paradijs -- de waarheid -- vinden! 
DR. K.

                        HET LEVEN ONTLOPEN IS GEEN OVERWINNING!
Voor velen van ons lijkt dit leven te zwaar en te hard. Er gaat geen dag voorbij of onze maatschappij heeft opnieuw slachtoffers weten te maken. De kranten staan er vol van. De gevangenissen, psychiatrische inrichtingen en ziekenhuizen zijn gevuld met mensen, die door het leven -- door de maatschappij -- zijn verslagen.
De ene mens is, uit wanhoop, tot moord of diefstal overgegaan; de ander bezweek geestelijk in de maalstroom van het onverbiddelijke leven, dat wij voor onszelf hebben uitgestippeld. Zeer velen onder ons misbruiken hun lichaam doordat zij, achtervolgd door het tempospook dat alles in geld omrekent, onvoldoende tijd konden vinden om rustig te eten, voldoende te slapen en de nodige aandacht te besteden aan hun lichaam!
De meesten van ons zouden van zichzelf willen wegvluchten. Wij zouden de maatschappij, die wij zelf in het leven hebben geroepen weer willen afbreken, als wij er maar de moed toe bezaten! Immers, is het niet een feit, dat wij iets hebben geschapen, dat sterker en machtiger blijkt te zijn dan wij zelf? Is het niet waar dat onze eigen schepping - de maatschappij -- ons zelf heeft overwonnen en dat wij -- de scheppers -- nu de slaven zijn geworden!?

Wat moeten wij hiertegen doen? Moeten wij weer ,,terug naar de natuur", zoals enkele idealisten menen te moeten zeggen? Moeten wij onze maatschappij volkomen afbreken? Neen, geachte lezer! De evolutie van de mens verbiedt hem terug te gaan. Wij moeten vooruit. Wij dienen door de maatschappij heen te gaan. Wij hebben alleen het stoffelijke geraamte opgebouwd. Het hart -- de ziel! -- moet er nog worden ingelegd. Pas dan zal het wrede monster dat door ons in het leven werd geroepen, ons werkelijk kunnen dienen. Nu dienen wij!!
Is het eigenlijk wel zo vreemd, dat wij een dergelijk gedrocht hebben geschapen?  Is de maatschappij niet een afspiegeling van ons ware innerlijk?

Kon deze maatschappij eigenlijk wel ,,hoger" staan dan haar schepper, waarvan zij de geest ademt? Zal zij niet veranderen, zodra haar schepper zelf verandert, evenals de schaduw verandert wanneer het voorwerp, waarop het licht valt, een andere gestalte aanneemt? Wanneer wij de maatschappij veroordelen, veroordelen wij dan niet tevens onszelf? Laken wij dan niet ons diepste innerlijk? Wat doet gij om dit ,,innerlijk" te veranderen? Er is nog een andere groep mensen. Deze verachten de maatschappij! Zij zijn -- en terecht -- van mening, dat deze maatschappij niet deugt en dat het alleen een bezoedelende uitwerking kan hebben om in een dergelijk wereld te blijven rondlopen. Zij laten daarom de maatschappij voor wat zij waard is en gaan in een klooster. Hierin blijven zij verschoond van het slijk van de maatschappij, terwijl zij hun leven helemaal aan God en Christus kunnen wijden. Zowel mannen als vrouwen hebben bij duizendtallen vrijwillig deze weg gekozen en velen hebben hierin gemeend het geluk te kunnen vinden!

Toch durven wij te beweren, dat deze vlucht uit de maatschappij verkeerd is. De mens is niet door de schepper op aarde geplaatst om zich te onttrekken aan de levenswetten maar, integendeel, om ze te beleven en om ze te overwinnen! Wij onttrekken ons aan de kosmische levenswetten wanneer wij het voornaamste doel van het leven op aarde niet wensen te beleven al, het vader en moederschap  Op het principe van het vader en moederschap is de gehele evolutie van het leven op gebaseerd. Hoe kunnen wij in harmonie zijn met deze alles overheersende wetten, indien wij het leven ontvluchten en ons opsluiten in een klooster? Heeft de schepping de mens daarvoor scheppend en barend gemaakt. Is het ,,gaat heen en vermenigvuldigt u" niet bedoeld voor kloosterlingen, meent ge? Is het moederschap voor een vrouw niet het allerhoogste en heiligste wat zij op deze aarde mag beleven? Staat dit moederschap niet torenhoog verheven boven een kunstmatige geïsoleerdheid?
Wij willen niet beweren, dat een leven in afzondering doorgebracht helemaal nutteloos is. Dit is zeker niet het geval. Het gevoelsleven zal in de meeste gevallen aan diepte winnen, vooral wanneer men een taak op zich neemt om zijn medemens in liefde te dienen.

Het dienen in een klooster echter doet de mens niet terwille van God -- zoals dikwijls wordt gemeend -- maar uitsluitend terwille van zichzelf! De wetten der evolutie zijn echter dusdanig, dat de mens alleen verder kan komen door te dienen! Indien wij onszelf willen zoeken dan blijven wij zoekende! Wij allen zijn op aarde om het vader en moederschap te beleven. Al het andere is secundair!! Er is echter nog een kant verbonden aan de vlucht uit de maatschappij. Deze tweede kant zegt ons, dat een vlucht een nederlaag betekent voor de mens! Wij zijn niet in het leven gezet om een nederlaag te lijden, maar om het leven te overwinnen! Hoe kunnen wij nu het leven -- de maatschappij -- overwinnen door te vluchten? Waar blijft onze naastenliefde door te vluchten? Heeft Christus zich ook afgesloten van de wereld, omdat deze zo slecht was? Meent men dat Christus nu anders zou handelen dan 2000 jaar geleden, zo Hij nog op aarde was? Het is juist een bewijs van opofferende naastenliefde om midden in de maatschappij te staan en om zijn medemens trachten te helpen, die in deze maatschappij hun brood moeten verdienen! Als wij allen in een klooster gingen zitten, stond de schepping stil.
Het is duidelijk waar de taak van de mens ligt! Niet in het klooster, maar midden in de maatschappij! Hoe slechter deze maatschappij is, des te groter behoefte hebben wij aan zichzelf opofferende moeders en vaders die rotsvast in de branding van het leven staan en die kunnen vechten voor een beter  bestaan voor hun kinderen! Alleen door de maatschappij dusdanig te beleven, kunnen we hopen haar te overwinnen.
Het leven ontlopen is geen overwinning!
N. N.  


   
               ,,ACHTERLIJKHEID" GEZIEN DOOR EEN SPIRITUELE BRIL.
Enige tijd terug lazen wij over een moeder die niets meer met God en de kerk te maken wilde hebben sedert zij een psychopathisch kind ter wereld heeft gebracht. Hoe kan een God liefhebben, die een onschuldig kind zo mismaakt geboren laat worden? Als ik zelf straf verdien, welnu, waarom moet zulk een rein wezentje, dat nog nooit iemand kwaad kon doen, hiervoor opdraaien? Ik kan slechts vrees voelen, maar nimmer enige liefde voor zulk een tiran, die zich op onschuldige baby's wreekt. Daarom wil ik ook niets meer met de kerk te maken hebben en laat u me nu alstublieft alleen met mijn verdriet!

Met ongeveer deze bewoording had deze verdrietige moeder haar lidmaatschap voor de kerk opgezegd. De dominee had hierop een commentaar te gegeven, zoals gebruikelijk is te doen in dergelijke gevallen. Ofschoon goed bedoeld, was hij echter niet in staat deze moeder te troosten of van haar besluit te doen afzien om de kerkelijke band te verbreken. Woorden zoals: God is in Zijn doen en laten ondoorgrondelijk en wij moeten nimmer ophouden God te bidden om ons onze last te helpen dragen, hadden geen uitwerking.

Ofschoon de reactie van zulk een moeder alleszins begrijpelijk mag worden genoemd, is zij toch af te keuren. Niemand en zeer zeker God niet, die inderdaad slechts een Vader van Liefde is, zal haar deze houding echter kwalijk kunnen nemen. Dat zij zich op die wijze over God uitlaat bewijst immers alleen dat zij Hem niet werkelijk kent. Dat de dominee haar niet weer tot God terug weet te brengen bewijst alleen, dat ook de dominee God niet kent. Weliswaar uit hij zijn blind geloof en vertrouwen in Gods werk, maar doordat hij de geestelijke ruimtelijke wijsheid en diepte niet bezit om kennis te nemen van Gods wetten, kan hij in werkelijkheid geen troost geven, hoe zeer hij dit ook wenst en hoe goed hij dit ook bedoelt!

De dominee -- en ook de pastoor -- gaan immers van een heel verkeerd standpunt uit, als zij spreken over een God die ons bepaalde straffen oplegt of opgaven stelt. God doet noch het één noch het ander! God is geen persoon waardoor wij worden geleefd, maar wij zijn persoonlijkheden die in God leven! Al het leven, zowel in de micro als in de macrokosmos is een onderdeel van God. Elk leven vertegenwoordigt God in een bepaalde toestand. Wij worden daarom niet geleefd door een opperwezen, maar wij bepalen zelf ons leven in en door dit opperwezen. Hierdoor hebben wij een eigen wil. Deze almacht verstoffelijkt zich door dit leven dat wij rondom ons zien en waarvan wij een nietig onderdeel vormen. De allerhoogste vorm van dit leven uit zich nu in de Christus, het allerhoogste stadium van Goddelijke bewustwording in de schepping. De Christus is voor elk mens nu het lichtende voorbeeld om naar te leven op aarde. De zin en het doel van ons leven is nu om dezelfde bewustwording te bereiken als de Messias.

Hiervoor is niet één leven voldoende hoe goed ook besteed, maar vele miljoenen levens hier op aarde en ook op andere planeten.
De wijsheid van de ruimte is van een hoog bewustzijn afkomstig en bereikte de mens langs spirituele weg. Nog staat de mens veelal afwijzend tegenover deze nieuwe openbaringen, die in werkelijkheid zo oud zijn als het leven zelf, maar het bewustzijn van het mensdom groeit thans elke minuut en binnenkort -- zeer binnenkort -- zal ook de meest ongelovige mens zijn hoofd moeten buigen voor de bewijzen die hem hiervoor zullen worden gegeven. De weg naar Christus -- de weg naar het hoogste Goddelijke stadium is de korte, harmonische weg, al dient het woord ,,kort" ruimtelijk te worden opgevat. Elke keer als wij als mens een handeling verrichten die disharmonie verwekt, staan wij stil op onze Goddelijke weg of -- en dit is nog ernstiger -- wij wijken hiervan af. Door onze eigen wil bouwen wij nu voor onszelf een eigen weg. Verbaast het u dat deze weg altijd een doodlopende weg is -- moet zijn zelfs -- omdat wij buiten de Goddelijke harmonie om geen eigen weg kunnen bewandelen, die een bestaansrecht heeft en die niet is bezaaid met allerlei hindernissen, die in de geest zijn opgebouwd door onze negatieve karaktereigenschappen zoals: haat, afgunst, hartstocht, roof, en moordlust!!

Begrijpt ge nu waarom de wereld, zoals wij die thans beleven en ondervinden, niet het product mag worden genoemd van God, mar dat dit wangedrocht onze eigen schepping is? Wij projecteren deze disharmonie door onze psychopathische denk en handelswijze. Niet God is het derhalve die ons straft en pijnigt, maar wij zelf zijn onze eigen beulen! Wij zelf bouwen onze hellen op, hier op aarde en ook in het hiernamaals, totdat wij weer in harmonie komen met ons diepste innerlijk, met God! Dan zullen wij ondervinden, dat al het leed en alle ellende, die wij hebben opgebouwd en waardoor wij hebben geleden zijn opgelost! Opgelost omdat het niet werkelijk bestond! Alleen voor ons, voor ons disharmonisch gevoelsleven, bestond die schijnwereld immers, die geen werkelijk bestaansrecht heeft en buiten het Goddelijk scheppingsplan om door ons was geprojecteerd en verdicht!! Een schepping als een droombeeld dat gedoemd is op te lossen, zodra wij onze ogen open slaan.

De mensheid hier op aarde leeft nu in een dergelijke droomtoestand. Zij is in slaap. Zij is onbewust. En nu keren wij weer terug tot het psychopathische kindje! Maar begrijpt gij nu, dat er geen eeuwige verdoemenis bestaat - kan bestaan - maar dat de mens voor zichzelf alleen tijdelijk een hel kan opbouwen?!
Een kind nu, dat psychopathisch is, achterlijk, beleeft nu een toestand waarvoor het zelf de basis heeft gelegd in één der vorige levens! De moeder sprak wel van een onschuldig en rein wezen en ofschoon wij allen zo ver kinderen denken is deze gedachtegang toch foutief en onbewust. Er zijn n.l. geen kinderen in de ruimte. Een kind is slechts een ziel die opnieuw in de stof wordt gebaard door de moeder. Zulk een ,,onschuldig wezen" heeft al miljarden levens achter zich en heeft er misschien bijgestaan toen onze Messias bijna 2000 jaar geleden op Golgotha aan het kruis werd genageld!!
Straft God dan toch, zult u zich misschien nu afvragen. Het antwoord luidt natuurlijk nog steeds ,,NEEN". Dat het leven van dit ,,kind" psychopathisch is, is geen vorm van straf, maar is juist een vorm van bescherming!

De Goddelijke vonk in dit wezen beschermt zodoende zichzelf, doordat hij een halt toeroept aan de persoonlijkheid van de mens, die de wetten van de harmonie dusdanig heeft overtreden, dat hij zijn dagbewustzijn verliest en zodoende weer kan terugkeren tot de Goddelijke kern in hem! Deze persoonlijkheid die nu ,,achterlijk" wordt genoemd, heeft zich in vorige levens dusdanig uitgeleefd, dat hij zich in de disharmonie heeft verloren. De persoonlijkheid is als het ware opgelost in de afbraak. Zo beschermt de Goddelijke kern in ons zichzelf voor blijvende of steeds toenemende disharmonie van de persoonlijkheid!
Ook de meest disharmonische geest echter moet verder. Stilstand of blijvende achteruitgang is niet mogelijk voor het leven van God, dat zich in een bewustwordingsstadium bevindt! De disharmonische persoonlijkheid moet hiervoor weer op aarde worden geboren. Is het zielenleven nog niet voldoende tot rust gekomen, dan zal deze geboorte echter mislukken. Wij spreken dan van een miskraam!

Het psychopathische en disharmonische gevoelsleven van het ,,kind" drukt nu het embryo in de moeder dood!
Is het gevoelsleven wel tot rust gekomen, maar is het nog steeds psychopathisch, dan beleeft de persoonlijkheid de z.g. ,,achterlijkheid". Een toestand die tegengaat dat de persoonlijkheid weer de kans krijgt om zich uit te leven! Vanzelfsprekend verdwijnt deze toestand weer na enkele geboorten al naar gelang de intensiviteit van de beleefde disharmonie.
De moeder dus die zulk een achterlijk kindje ter wereld brengt dient te beseffen, dat dit geen straf is, noch voor haar noch voor het kindje! Zij als moeder helpt nu deze persoonlijkheid om weer tot God terug te keren en dient hiervoor God en de ruimte door de inzet van haar moederschap en liefde voor dit wezen. En wat het kindje zelf betreft: Hoe wonderbaarlijk is de schepping, dat zij het leven dwingt om die richting in te slaan die uiteindelijk alleen betekent: Bewustzijn, harmonie en oneindige Liefde en Geluk.
S.W.


  

                GIJ DIE HIER BINNENGAAT LAAT ALLE HOOP NIET VAREN!
De Bijbelse uitspraak: ,,En God ziet toe en zwijgt", is een gezegde dat een zeer relatief karakter bezit. Onze tegenwoordige tijd geeft hiervan getuigenis op een wijze, die niet kan worden misverstaan voor diegenen die het gevoel bezitten om de zin en de strekking van deze gebeurtenissen om ons heen te zien en te begrijpen. God heeft alleen eindeloos geduld met de mens. Dit eindeloze geduld wordt nu valselijk geïnterpreteerd als ,,zwijgen". In wezen zwijgt God echter nimmer en spreekt doorlopend tot de mens door wie Hij zich in de stof openbaart!
Het bewustzijn van de mens echter is bepalend voor de kracht waarop deze Goddelijke stem binnen in het wezen tot uitdrukking kan worden gebracht. De één hoort de stem helemaal niet, terwijl de andere deze bezielende klanken op volle kracht mag beluisteren, al naar gelang het gevoelsleven van de mens en de trap van evolutie die hij heeft weten te bereiken.

Hoe ,,weten" wij wanneer God in ons spreekt? Het is niet moeilijk om hierop antwoord te geven, want God openbaart zich continu aan alles wat leeft door Zijn eindeloze Liefde. Wanneer wij Liefde in ons voelen, dan is dit de Goddelijke kern binnen in ons, die zich via ons gevoelsleven manifesteert.
Zo heeft ook God gesproken tot Giovanni Papini, een halfverlamde en bijna blinde 73-jarige grijsaard, die heeft geproclameerd: ,,Aan het einde der dagen zal God in Zijn oneindige goedheid ook de Duivel vergiffenis schenken."
In het Vaticaan en ook in andere kerkelijke kringen heeft dit bericht de uitwerking gehad van een exploderend vat dynamiet Papini is namelijk niet de eerste de beste katholiek, maar is sinds dertig jaar de schrijver van het officiële katholicisme, een soort Italiaanse Claudel, wiens oeuvre , dat uit vierenvijftig delen bestaat, in de bibliotheken van de strengste kloosterorden kan worden aangetroffen. Ook wordt zijn werk, behalve in Europa, nog gelezen in Amerika en in China, doordat het in vele talen is verschenen.

Deze katholieke auteur van naam heeft het nu aangedurfd Rome openlijk uit te dagen, doordat hij een boek heeft gepubliceerd ,,De Duivel", waarin hij de barmhartigheid Gods tegenover de eeuwige verdoemenis stelt. De eeuwige verdoemenis kan slechts bestaan in zoverre als het bestaan der tijd wordt erkend. Aan het einde der tijden begint alles opnieuw. De Engelen der Duisternis zullen weer Engelen des Lichts worden. De Duivel zal zijn plaats naast God weer innemen. Aldus luidt een passage uit dit opzienbarende werk, dat uit vierhonderd pagina's bestaat en het al vele eeuwen oude dogma der eeuwige verdoemenis omver werpt. Dat de mens verlangt naar een God van Liefde moge blijken uit het feit, dat binnen een maand tijds niet minder dan vijftigduizend exemplaren van ,,De Duivel" werden verkocht!!

De Rooms-katholieke kerk heeft -- in tegenstelling tot haar gewoonte -- ditmaal ogenblikkelijk gereageerd. Het hoofd van het Vicariaat in Rome heeft een ordonnantie gezonden naar al zijn diocesen om de verkoop van het boek in de katholieke boekwinkels te verbieden. Het resultaat is alleen, dat 't boek druk na druk mag beleven en dat het aantal lezers zich uitbreidt als een olievlek op het water!
De theoloog Origenes ondersteunt Papini's liefdevolle boodschap, doordat hij de geestelijk bewuste uitspraak doet: ,,Bij het einde van de wereld zullen alle schepselen terug keren tot hun Goddelijk volmaakte staat!" Papini zelf heeft echter uiteraard ook tal van uitspraken, waarmede  hij de eeuwige verdoemenis gedachte aanvalt. Hij citeert o.m. een gebed van de H. Dominicus voor de verdoemden: ,,Waarom bidden wij voor hen, wanneer zij niet kunnen worden gered?" Ook haalt hij de ,,Verhandeling over het Vagevuur" van de H. Katherina van Genua aan, waarin staat, dat bij het laatste oordeel de verdoemden weer uit de Hel naar het Vagevuur zullen worden gebracht. Hij wijst ook op de H. Franciscus van Sales en memoreert, dat Peguy in zijn ,,Mysteries de la Charité" Jeanne d'Arc laat zeggen, dat ook de verdoemden de zaligheid deelachtig zullen worden.

Papini beseft ten volle wat de consequenties zijn van zijn rebellie tegenover Rome. Hij weet dat hij -- voor het moment -- een verloren strijd voert tegen het machtige Vaticaan. De kerk heeft hem er aan herinnert, dat hij elk ogenblik kan sterven, zonder in staat te zijn geweest op zijn ,,dwalingen" terug te keren. Papini zal echter niet toegeven, omdat in hem de God van Liefde heeft gesproken en daar vertrouwt hij zich geheel aan toe.
Aan het begin van dit artikel hebben wij reeds de opmerking gemaakt, dat voor diegenen die er gevoel voor bezitten, de tegenwoordige tijd een getuigenis aflegt die niet kan worden misverstaan. In alle uithoeken van onze vijf werelddelen gebeuren dingen die schijnbaar geheel los staan van elkander, maar in werkelijkheid zeer nauw met elkander zijn verbonden. De rode draad die overal doorheen loopt, heet ,,evolutie". De mens van deze eeuw gaat bewust worden. Door dit groeiende bewustzijn kan God zich tevens in ruimere mate openbaren. Dit openbaren geschiedt op niet altijd even sensationele wijze, maar niettemin is zij een feit. Er zijn niet voor niets vele duizenden nieuwe sekten, die allen zoeken naar de ware God, omdat zij de God die de moederkerk verkondigt, niet meer kunnen aanvaarden. Miljoenen zoeken helemaal buiten elk geloof om. Vele miljoenen hebben het zoeken opgegeven en leven zonder Godsgedachte. Hoe dan ook, elk mens bidt en smeekt in zijn onderbewuste ik om God te leren kennen.

Er zijn geen mensen die hierop een uitzondering vormen, al lijkt het zo! De schrijver van dit artikel heeft tijdens de laatste wereldoorlog duizendtallen mensen zien sterven en vermoorden. Velen hiervan waren in naam atheïst. Toen zij echter met de dood werden geconfronteerd laaide in hun ziel een vreselijke angst op. De angst voor het grote onbekende. De angst voor God, die zij nimmer hadden aanvaard! Hoe gaarne wilden vele van deze mensen worden gerustgesteld! Zij konden echter niet geloven, alleen hopen! En wie draagt hiervoor de schuld? Wij zeggen u, de kerk! De kerk, die zijn taak niet verstaat en de dorstige mens niet weet te laven. De kerk, die nog steeds oude Oosterse sprookjes aan de mens van de twintigste eeuw vertelt, inplaats van de Goddelijke realiteit. De kerk, die nog steeds van zoenoffers spreekt, gelijk de heidenen, duizenden jaren geleden. De kerk, die een God van wraak en verdoemenis verkondigt aan de mens, terwijl de gemiddelde huisvader al meer liefde bezit en gevoel voor rechtvaardigheid, dan het Opperwezen tot wie hij in overgave zijn gebeden zou moeten richten!

Het is onze heilige overtuiging dat elk mens verlangt naar de Vader van Liefde, waarin hij met geheel zijn hart en geheel zijn verstand zou willen geloven. Deze Vader van Liefde moet hem echter worden aangetoond. En dit aantonen moet op andere wijze gebeuren dan de kerk dit meent te moeten doen!
Velen beweren dat het de mens is, die steeds voor zich zelf een God heeft gezocht en ook geschapen, omdat hij een ,,steun" wilde hebben. Dit is echter in strijd met de waarheid. De mens zocht niet door de eeuwen heen naar een God, maar God openbaarde zich door de eeuwen heen steeds aan de mens. Hoe hoger de mens steeg des te hoger openbaarde zich God in deze! Tweeduizend jaar geleden was de mens, wat zijn gevoelsleven betreft, nog niet zo ver gevorderd als nu. De Christus kon de mens niet meer geven, dan dat Hij heeft gedaan, anders was Hij nog veel eerder gekruisigd!
God openbaart zich echter ook nu -- elke dag -- aan de mens. De mens zal en moet ontwaken. De oude dogma's MOETEN verdwijnen, omdat die thans remmend werken voor het ontwaakte gevoelsleven, dat de twintigste eeuw bezit. De ontdekkingen en vorderingen van onze wetenschap, het zich vrij maken van vele volkeren, de parapsychologie enz. enz. Dit alles vormen slechts de werktuigen in de handen van God om de mens te laten ontwaken. Hoe wil de kerk hiertegen vechten?

Papini verkondigt een Goddelijke waarheid, als hij beweert dat zelfs aan de duivel vergiffenis wordt geschonken. Wat is een duivel eigenlijk? Een duivel is een schepsel van God, die zich slechts van de Goddelijke Harmonie heeft afgekeerd. Een duivel is de personificatie van disharmonie.
Niettemin bezit ook de duivel een Goddelijke kern, want buiten God om is er geen leven!! Deze Goddelijke kern zal eens tot God moeten terugkeren. Dit kan niet anders, want al het leven van God dat eens werd uitgezonden, is voorbestemd om weer naar die bron terug te vloeien. Het is niet mogelijk, dat een deel van God halverwege blijft steken!
Wie op de hoogte is ook maar van slechts de grondbeginselen van de metafysica zal begrijpen dat het volstrekt onmogelijk is dat iets wat eens werd geschapen ook niet weer moet oplossen. Wanneer wij van de geboorte spreken, dan houdt dit metafysisch gezien ook de ,,dood" in. De dood begint namelijk bij de geboorte! Indien er geen dood was, zou er ook geen geboorte kunnen bestaan. Als God deze planeet heeft geschapen, dan houdt dit in, dat deze planeet eens zal moeten sterven. Dit geldt voor alles in de ruimte. Indien er een begin is geweest, dan zal er ook een einde moeten zijn. En wanneer er een duivel is ,,ontstaan", dan zal ook deze eens oplossen. Alleen God is eeuwig, omdat er bij God geen begin is geweest. Wij allen echter -- ook de duivel -- zijn een deel van deze God. Wij zijn daarom allen -- ook de duivel -- eeuwig, maar slechts in DIE zin, dat onze ziel eeuwig is, maar dat de scheppingsVORM - en dat IS onder anderen de duivel -- tijdelijk is!

Het levende wezen is sterfelijk, terwijl het leven zelf onsterfelijk is! De duivel en de hellen bestaan werkelijk! Dit is geen fictie. De duivel is echter slechts een ziel, die zich in de disharmonie tijdelijk heeft verloren en hellen zijn onbewuste sferen, die de mens voor ZICHZELF in het leven heeft geroepen.
Onze disharmonische gedachten vormen de constructie van deze duistere gebieden. Zodra de mens in harmonie komt met zijn Goddelijke ,,Ego", dan lost zulk een hel op als, als een Fata Morgana, want dan zijn er geen fundamenten meer, waarop deze kan bestaan.
Wij weten niet of Papini zal slagen in zijn strijd tegen Rome. Wel weten wij, dat er na Papini net zo lang nieuwe ,,rebellen" zullen blijven komen, totdat de kerk het hoofd heeft gebogen. De God van Liefde Zelf strijd tegen de kerk zolang zij blijft doorgaan om onbewuste leerstellingen te verkondigen. De mens van de twintigste eeuw is voorbestemd om dit evenement te kunnen aanschouwen. In deze eeuw zal het dogma van de God van wraak en eeuwige verdoemenis ineenstorten en uit de as zal als een phoenix verrijzen de Enige Ware God van Liefde, Die zijn kinderen ten allen tijde tot zich neemt - ook al was dit kind DE DUIVEL ZELF!
N. N.  

                                                          HET LEVEN ALS GEEST!
Het evolutieproces van ons lichaam werd reeds in de vorige artikelen uitvoerig behandeld. Men kan hieruit opmaken, dat de mens -- miljoenen tijdperken geleden -- als cel in de wateren werd geboren. Elke vorm en elke graad van leven moest worden beleefd, totdat eindelijk het lichaam was volgroeid en uitgeëvolueerd. Dit proces in de stof voltrok zich volgens vaste wetten. De mens kon hier niet ingrijpen. Langzaam maar zeker bouwde ons lichaam zich op. Steeds volmaakter, totdat wij de hoogste graad waren binnengetreden.
Hoe is het nu echter met onze ziel of liever met onze geest gegaan? Werd ook deze overheerst door de wetten der evolutie?

Het ligt voor de hand, dat er een wisselwerking moest bestaan tussen geest en materie, tussen ziel en lichaam. Naar mate het stoflichaam evolueerde, kon derhalve ook de ziel, die in zekere zin binnen in dit lichaam was opgesloten, uitdijen. Dit uitdijen van de ziel vormde de persoonlijkheid en de persoonlijkheid van de ziel heet nu geest! Zodra ons lichaam is volgroeid, manifesteert zich deze geest op volle kracht en dan kunnen wij beoordelen, met welke persoonlijkheid wij hebben te maken!
Zoals u weet is de persoonlijkheid van de mens het saldo van al zijn vorige levens in de stof, maar dan als gevoel! Aardse kennis uit deze vorige levens zal hij derhalve niet bezitten, maar wel het gevoel om zich in bepaalde richtingen te ontplooien. De maatschappij spreekt dan van ,,aanleg, talent, knobbels en feeling, etc. ". U kunt thans echter achter deze mysteriën zien doordat u weet, dat al het leven, via de wet der reïncarnatie evolueert!

Op een gegeven ogenblik staat dus elk mens voor het feit, dat hij -- in de stof -- op de hoogste trap staat. De planeet aarde heeft dan haar plicht gedaan en heeft het leven van God het hoogst ontwikkelde stofkleed geschonken, dat zij ons kon geven. Op deze planeet kan de mens, stoffelijk gezien, nu niet meer verder. Hoe staat het nu echter met de geest? Is deze ook zo volmaakt als het lichaam? En zo niet, hoe krijgen wij deze met het lichaam in harmonie?
Het moet voor een ieder duidelijk zijn, dat het lichaam van de mens slechts ,,middel" en de ,,geest" doel is!! Bedoeld wordt dus, dat het lichaam slechts ,,tijdelijk" de ziel dient, opdat de geest kan uitdijen. Nog eenvoudiger; de mens als ziel moet nu naar God terug. God wilde echter, dat wij als ,,bewusten" tot Hem zouden terugkeren. Teneinde dit bewustzijn op te doen, moeten wij nu, als vader en moeder, planeet na planeet overwinnen. Opdat deze overwinning mogelijk zou zijn, heeft de Schepper ons in de stof geboren doen worden. Immers alleen stoffelijk zouden wij ons op aarde verder kunnen evolueren!

Als de nodige bewustwording op de planeet aarde dan ook is opgedaan, dan heeft het stoflichaam geen zin meer voor ons. De mystiek spreekt dan over de beëindiging van onze kringloop op aarde! Wij zullen dan niet meer op aarde terugkeren en vervolgens onze weg door de astrale ruimtes -- d.w.z. gebieden voor de geest -- totdat wij weer door hogere planeten worden aangetrokken, teneinde daar het leven in de stof te aanvaarden!
Dit gebeuren is hier met slechts enkele eenvoudige woorden, zeer in het kort, aangehaald. In werkelijkheid duurt echter een ,,stap" van de ene planeet naar de andere, vele duizenden jaren! Voor ons mag dat ,,lang" schijnen, in de oneindigheid betekent dit uiteraard niets! In tegenstelling tot de lichamelijke evolutie, die voor alle mensen gelijk verliep, is de geestelijke evolutie echter voor elk mens verschillend geweest! Dat is dan ook de reden, waarom er geen twee gelijke mensen in de ruimte bestaan! De ene mens zal dan ook tienduizenden jaren eerder voor een hogere planeet gereed zijn dan de ander. Hoe is dit nu mogelijk?

De mens heeft een eigen wil gekregen en het is de wijze waarop hij zijn leven benut, die bepaalt of hij zal mogen verder gaan of niet! Het is zeer eenvoudig om geestelijk te evolueren. Tegelijk echter is het, het aller-moeilijkste -- voor ons -- wat er bestaat. Wij behoeven maar één enkel eigenschap te hebben om alle plaatsen en alle astrale gebieden te overwinnen. Wij behoeven slechts ,,harmonie" te bezitten, of wel, wij behoeven slechts ,,Liefde" te bezitten. Harmonie en liefde zijn één in de ruimte. Het één betekent het ander en het één is zonder het ander ondenkbaar!
In tegenstelling tot de stoffelijke evolutie, houden wij de geestelijke evolutie wel, zij het tot op zekere hoogte, zelf in handen! Niemand kan ons dwingen rechtsaf te gaan, als wij zelf linksaf willen! Niemand kan ons dwingen liefde op te vatten voor ons medemens! Niemand kan ons dwingen niet te moorden, wanneer wij dit willen doen!

Elke keer echter, wanneer wij in gedachten of metterdaad handelingen verrichten, die in strijd zijn met de harmonie van de ruimte, dan roepen wij wetten in het leven, die ons uiteindelijk toch zullen dwingen deze verkeerde richting los te laten. Deze wetten noemt men: ,,Oorzaak en gevolg". Ook hoort men wel eens spreken van de wet der vergelding!
God heeft het zo gewild, dat de mens niet zou worden gestraft voor verkeerde daden en gedachten. Daarvoor heeft hij allen te lief!  De mens loopt zich echter zelf te pletter, wanneer hij van het Goddelijk plan afwijkt. Zo is het dus voorbestemd, dat al het leven toch tot God zal terugkeren
Velen beleven het ene disharmonische leven na het andere. Steeds weer zoeken zij het verkeerde. Tijd bestaat echter niet voor God. Tijd is immers slechts een fictie, door de mens zelf in het leven geroepen! Deze disharmonische wezens verlengen daarom alleen onnut hun bestaan op deze planeet, die zij voor zichzelf als een wereld vol ellende en narigheid herscheppen, terwijl hun medemens, die het harmonische zoekt, reeds in een gelukkige en reine wereld leeft, waarin alleen liefde en geluk heerst!!
Werkelijk geluk en geestelijke liefde kent de mensheid nog niet op de planeet aarde. Hebben wij ons echter eenmaal vrijgemaakt van de aarde en de haar dringende geestelijke gebieden, dan betreden wij werelden, waarin de mens leeft als een God! Langs spirituele weg is deze wijsheid tot de aardse mens thans doorgedrongen!

De ladder die onze planeet verbindt met de hogere gebieden heet ,,Liefde". Liefde voor al het leven van God en voor al onze medemensen. Wij moeten onze naaste helpen. Deze hulp behoeft geen stoffelijke te zijn. Vooral geestelijke hulp wordt van ons gevergd. Alles wat wij nu voor anderen doen, doen wij dus voor ons zelf! Metafysisch gezien is het ons in feite niet eens mogelijk iets voor een ander te doen, doordat alle handelingen onze eigen persoonlijkheid vormen! Dit is de Goddelijke wijze van ,,dank", die de schepper ons laat toekomen voor de liefde van Zijn leven!!! Dit is de wijze waarop wij ons gereed kunnen maken voor de hogere wereld, die God voor ons heeft geschapen! Een andere weg is er niet! Of meent gij, dat bidden alleen u dit geluk kan bezorgen?
Voor enkelen zal dit alles misschien nieuw en vooral revolutionair klinken in vergelijking met de dogmatiek der kerken! Vergelijkt u dan hetgeen hier staat geschreven met het leven van Gods volmaakte Zoon Christus. Hoe heeft de Messias gehandeld en gesproken? Is niet alles samen te vatten in slechts twee woorden? ,,Dienende Liefde"? Laat de mensheid daarom Christus begrijpen!

Laat de mens daarom Christus zien als DE ENIGE WEG! Er is nl. geen andere. Het geeft daarom niet wat u van geloof bent. Ook geeft het niet of u wel dan niet naar de kerk loopt. Wanneer u echter aan het leven van de Christus zou willen voorbij gaan, weet dan dat gij stilstaat!
Het leven van de mens loopt over Golgotha! Niemand kan hier voorbij zonder zijn hoofd te buigen voor het hoogste en reinste leven in de Schepping -- voor Christus! De mens kan zonder kerk en ,,geloof" tot God terugkeren. Zonder Christus zal de mens slechts zijn eigen schepping kunnen beleven en deze bestaat alleen uit disharmonie, ellende, ziekte en narigheid. Toen Christus er over sprak, dat Zijn rijk niet van deze wereld was bedoelde Hij, dat Hij zijn rijk in de geest bezat. Dit stoflichaam leggen wij allen eens af, maar wij leven verder in de geest. Voelt u wat Christus voor ons betekent?
N. N.  

                                                          KUNSTMATIGE KINDEREN.
,,In enkele jaren tijd wordt het kind ter wereld gebracht, zonder dat de man daarbij te pas komt. Wat zal er met de wereld gebeuren, wanneer deze methode onbeperkt mag worden toegepast?"
Met deze woorden waarschuwde de Zwitserse geleerde Dr. Robert de Traz de wereld voor het, in het laboratorium, kunstmatig verwekte kind. Men mene vooral niet, dat het probleem van de z.g. ,,laboratoriumbaby" niet of nog niet aan de orde is. In Amerika waren in 1941 al tienduizend laboratoriumbaby's ter wereld gebracht. Meer dan honderdduizend vrouwen, op alle werelddelen verspreid, zijn moeder geworden door gebruik te maken van de ,,kunstmatige bevruchting". ,,In 1960 zullen alleen reeds in de Verenigde Staten minstens negenhonderdduizend kunstmatige baby's op de wereld zijn gebracht", aldus waren de woorden van Dr. Harold Immerman, professor en specialist op het gebied van kunstmatige bevruchting. Hieruit moge dus voldoende blijken dat de kwestie ,,de laboratoriumbaby", zeer zeker de moeite van ernstige bestudering waard is.

Enige tijd geleden heeft het Deense Ministerie van Justitie een ontwerp laten publiceren, waarin een regeling wordt getroffen voor de kunstmatige bevruchting van vrouwen. De eerste generatie van deze kunstmatig verwekte kinderen, groeit reeds uit tot een aanzienlijke groep van volwassen mensen. Uit Amerika is intussen reeds gemeld, dat het eerste laboratoriumkind al veertig jaar geleden werd geboren!!
Laat ons even de oorzaak vaststellen van dit kunstmatige ingrijpen in het moederschap en laten wij hierna de pro's en contra's ervan bespreken. De oorzaak van en de reden voor kunstmatige bevruchting is evident.
Professor Joel wees tijdens het internationale gynaecologisch congres in Parijs op het feit, dat thans niet minder dan 25% van de mannelijke bevolking van deze aarde impotent is. De oorzaak hiervan, zo zeide hij, was te wijten aan de gevolgen van de oorlogen, zowel psychologisch als fysiek. Het Wistar-Instituut voor Biologie in Philladelphia heeft middels een statistiek trachten te bewijzen, dat 60% van de kinderloze huwelijken in de Verenigde Staten te wijten zijn aan de man! Hetzelfde instituut verklaarde nog, dat in vele gevallen de impotentie van de man kon worden verholpen, maar dat niettemin reeds negen miljoen huwelijken al tot de opgegeven gevallen moeten worden gerekend!!

En hierbij komt nog, dat dezelfde doktoren die deze statistieken hebben samengesteld, er van zijn overtuigd, dat het percentage kinderloze huwelijken nog belangrijk groter zou zijn, als niet een aantal hiervan reeds was overgestapt tot de moderne oplossing van het laboratoriumkind!
De reden om derhalve kunstmatig in te grijpen is aangetoond. Het krijgen van een kind betekent immers voor de meeste vrouwen het grootste geluk dat zij kunnen meemaken. Wat is er voor een vrouw nog mooier en reiner dan dat zij de moederliefde mag beleven! Hoe dikwijls is al niet een huwelijk gestrand, doordat er geen kinderen kwamen!
Er zijn ook ongehuwde vrouwen, die zulk een drang in zich voelen om een kind te willen baren, dat zij hiervoor alles op het spel zetten en de maatschappij durven te trotseren. Lijkt het dan niet een gelukkige oplossing en een uitkomst wanneer zulk een vrouw gebruik maakt van de kunstmatige bevruchtingsmethode? Mogen wij het moedergeluk van een vrouw verwerpen en afwijzen, alleen omdat zij niet getrouwd is? Er zijn miljoenen vrouwen ,,over" in bijna alle landen ter wereld! Waarom mogen deze geen kinderen baren, wanneer zij dit zelf wensen, zonder dat de maatschappij hier minachtend naar wijst?

Het is betrekkelijk goedkoop om hier verachtelijk tegenover te staan, wanneer men zelf wel het voorrecht heeft om een huwelijkspartner te hebben gevonden! Diegene die met liefde en ernst zijn naaste tracht te begrijpen, zal zich er voor hoeden om te oordelen! Helaas de maatschappij is hard en onverbiddelijk  en oordeelt zonder mededogen en zonder aanzien des persoon. Wee de arme en ongehuwde moeder, die in haar grijparmen terecht komt! Wanneer de mens een hoger geestelijk plan zal hebben bereikt, dan zal er ook voor de ongehuwde moeder plaats zijn in de maatschappij en dan zal de ongehuwde moeder met evenveel achting en eer worden bejegend als de ,,fatsoenlijke" gehuwde vrouw! En waarom ook niet?  Is het voor een jonge vrouw immoreel om naar het moedergeluk te hunkeren? Is het haar schuld dat er te weinig mannen zijn op aarde? Waarom zou zij geen kind mogen hebben, wanneer zij er zelf voor wil werken en zorgen? Is een laboratoriumbaby voor haar niet een wonderbaarlijke oplossing?

Jammer genoeg werpt de kunstmatige bevruchting echter problemen op, die zeer ernstig zijn en die beslist niet mogen worden genegeerd. Wat moet het bijvoorbeeld worden, wanneer meer van deze kunstmatige kinderen van één echte vader elkaar later ontmoeten en wensen te trouwen? Zij weten niet dat zij in dit geval broeder en zuster zijn!! Zo vragen velen zich terecht af! Ook zal het uit religieuze overwegingen voor velen een bezwaar zijn om zich hieraan over te geven. Uiteindelijk dient een ieder zijn eigen heilige overtuiging te bewaren en na te leven. In ieder geval staan wij hier voor een probleem, dat niet gemakkelijk is op te lossen.
De helaas veel te vroeg overgegane Jozef Rulof heeft tijdens één van zijn vele lezingen er op gewezen, dat er in het sperma van de man een heelal leeft op microkosmische afstemming. Dit sperma, zo zei de heer Rulof, draagt in zich de stoffelijke erfelijkheidsfactoren van eeuwen. ,,Hoe zal de ziel zijn, die zich via de geest zal openbaren in dit stoffelijk omhulsel? Welke ziel zal afstemming hebben op dit sperma van de man? Welke ziekten zullen zich openbaren in de toekomst? Welke geleerde begrijpt iets van dit fenomeen? Zal de moeder -- wanneer zij het enorme gevaar beseft van haar handelswijze -- zich dan nog durven te laten injecteren door de arts??"
Inderdaad zijn wij het met de uitspaak van de heer Rulof volkomen eens.

Alleen wanneer de wetenschap zover is gekomen, dat zij op geestelijk wetenschappelijke wijze een onderzoek en ontleding kan verrichten in deze, zal het verantwoord zijn de kunstmatige bevruchting  toe te passen in gevallen waar dit gewenst kan zijn. Tot zij echter zover is, luidt onze raad: Waagt u niet aan experimenten, waarvan u de draagwijdte nog niet kunt overzien en die de fundamentele wetten van al het leven in de ruimte raken!
N.N. 

                                                        DE SLAAP 1.
Elseviers Weekblad publiceerde onlangs een artikel ,,Het fenomeen van de slaap", door Prof. Dr. Jongbloed, hoogleraar aan de Rijksuniversiteit te Utrecht. Hierin word door Pro. Jongbloed vastgesteld, dat de wetenschap allerminst de slaap heeft kunnen doorgronden. Sterker nog: ,,Zelfs een algemeen aanvaarde definitie van de slaap bestaat niet".
Prof. Jongbloed, die het onderwerp uit wetenschappelijk oogpunt heeft bestudeerd, werpt de volgende vragen op: Waarom zijn wij wakker en waarom slapen wij? Wat is het primaire, de slaap of de waaktoestand? Men kan in dit verband opmerken, dat de slaap dient om de indrukken, die in de voorafgaande waakperiode zijn ontstaan, te verwerken en het organisme te sterken voor de volgende waakperiode. Zo gezien is dus de waaktoestand het eerste punt van uitgang. Men kan misschien met evenveel, zo niet meer, recht de zaak omdraaien en zeggen, dat onder natuurlijke omstandigheden de waaktoestand slechts nodig is om voldoende voedsel te bemachtigen en er verder alleen maar geslapen behoeft te worden en dat de waaktoestand dus slechts een noodzakelijke onderbreking van de slaap is. Een ander kenmerk is dat de slaap soms ook nog onderbroken kan worden in geval van dreigend gevaar. Tot zover Prof. Jongbloed over het fenomeen van de slaap.

Welk een heerlijk ,,zinvol" leven zou het zijn, als God zijn schepselen op aarde zou hebben geplaatst met als hoofddoel om alleen maar te slapen en om noodgedwongen van tijd tot tijd wakker te worden om te eten, een of andere vijand te vernietigen, teneinde hierna weer rustig verder te slapen. Dat zou inderdaad zeer ,,mooi" zijn, zelfs roerend in zijn eenvoud, maar nogal minderwaardig.
Als wij werkelijk iets van het mysterie van de slaap willen weten, dan raken wij een occult probleem, dat in het Westen voorlopig nog niet zal worden opgelost, althans niet als men de ingeslagen weg blijft volgen. Een leerling-priester in het oude Egypte moest eerst de slaap leren kennen voordat hij verder kon gaan met zijn tempelstudies. Een Yogi of Lamapriester weet ook wat de slaap betekent voor het leven. In het Oosten leert men, dat de slaap zeven graden --diepten -- kent. Slechts de eerste vier graden kunnen door de Westerling worden beleefd. De laatste drie diepen echter niet. Een uitzondering hierop vormen alleen enkele ingewijden.

Wij gewone Westerlingen kunnen deze laatste diepten ook wel bereiken (niet beleven), maar dit geschiedt buiten onze wil om, is dus geheel onbewust en openbaart zich o.a. als de epileptische slaap en de schijndood. De Oosterling daalt echter bewust in deze diepten af en maakt hier een studie van.
Al kunnen wij dus de laatste drie graden van de slaap niet beleven, toch hebben juist deze een enorme betekenis voor ons leven. De eerste drie graden dienen als voorslaap. In deze toestand zijn we nog niet werkelijk in slaap, want hiervoor moeten we eerst de drempel van de vierde graad overschrijden. Vele mensen komen niet over deze drempel hen, omdat stoffelijke en geestelijke stoornissen het inslapen belemmeren. In deze toestand slapen wij onrustig. Wij schrikken elk ogenblik weer wakker en van enige werkelijke rust is nauwelijks sprake. Teneinde werkelijk in te slapen en zowel lichamelijk als geestelijk tot rust te komen moet de drempel van de vierde diepte worden overschreden. In de derde graad is het innerlijke leven nog niet vrijgekomen van de stoffelijke stelsel en het centrale zenuwstelsel blijft reageren.

Ook vele andere stoornissen houden ons wakker en beletten het inslapen. Deze toestand wordt gekenmerkt als de halfwakende slaap of het halfwakende bewustzijn. Wij zijn los van ons organisme en toch niet volkomen bevrijd, omdat ons gevoelsleven niet wil inslapen. De ziel is innerlijk leven is niet volkomen in slaap en het organisme wordt hierdoor toch nog gevoed en tengevolge hiervan ontstaan stoornissen. Ons lichaam wringt zich in vele bochten, totdat wij plotseling niets meer weten. Wij hebben dan de drempel van de vierde graad van de slaap overschreden.
De vierde diepte van de slap schenkt ons organisme nieuwe kracht. Gedurende deze toestand zuigt de ziel krachten op uit de ruimte en geeft dit aan ons organisme door. Alleen in de vierde graad is dit mogelijk. De derde graad is nog bewust-stoffelijk ingesteld en kan deze genezende en herstellende krachten niet tot ons organisme brengen.
In de derde graad van de slaap worden ook onze dromen beleefd. In de vierde graad is dit niet mogelijk. Blijft dat innerlijk leven in de derde graad voortslapen dan kunnen wij nachtmerries beleven, nachtwandelingen maken en onze luchtkastelen bouwen; wij kunnen prachtige dromen beleven, stoffelijke en hartstochtelijke, al naar gelang de ziel en de verlangens zijn.

Het Onderbewustzijn. Het innerlijke leven moet tijdens de slaap het dagbewuste verwerken. En wanneer dit niet geschiedt, zijn wij 's morgens doodmoe. Kon de mens in de slaap niet afregeren, dan bezweek het lichamelijk-stoffelijke stelsel. Dat uurwerk liep dan onverbiddelijk vast. Op eenjarige leeftijd zou het kind reeds bezwijken, doordat het zieleleven de opgedane ervaringen niet meer zou kunnen dragen.
Op volwassen leeftijd zou dit gevoel een gewicht betekenen dat niet eens te berekenen valt en dat toch in ons innerlijk ongemerkt wordt gedragen. De ziel maakt haar balans op. De ziel leeft er door en de slaap gaf haar deze grote genade. Weet u het nog niet? Welnu lezer het is ons beroemde, zoveel besproken en toch nimmer doorgronde onderbewustzijn!
Ons onderbewustzijn vangt al die overbelasting op en daardoor raakt de ziel van haar eigen last volkomen bevrijd, of wij zouden bezwijken. Daarom kan uw zenuwarts die doodeenvoudige stoornissen niet vaststellen. Hij moet in uw onderbewustzijn afdalen, wil hij een duidelijke diagnose stellen en constateren, waar de eigenlijke druk ligt.

Hierin leeft nu het innerlijk leven. Hier is de ziel haar eigen koninkrijk binnengestapt en moet het onderbewustzijn aanvaarden, dat de laagste en de hoogste, de zesde en zevende graad van slaap vertegenwoordigt.
De vijfde graad beleeft het medium als psychische trance.
De zesde en zevende graad (de epileptische slaap en de schijndood) zijn alleen door het Oosten overwonnen.
,,Waarom moet ik slapen? Wat doe ik, als ik daar neerlig en in slaap ben? Is dan alles in mij in rust? Wat is slaap? Is daarin voor mij iets te leren?" Aldus vroegen de Oosterse Tempelpriesters zich af. Toen begon men te denken. Enkelen zijn er gekomen, Duizenden bezweken, omdat zij die slaap wilden leren kennen en verloren er hun leven door of weren volslagen krankzinnig. Die het wonderlijke bereikten, stonden voor de ,,oneindigheid" van God en verdwaalden er in. Anderen echter wisten zich ook nu te oriënteren en gingen verder. Die mensen behaalden hun kosmische wijsheid en levensgraad. En dit alles door het wonder van de slaap.

De magiër kan zich levend laten begraven en als hij zich te voren op zijn machtige wil heeft ingesteld, dan wordt hij toch op tijd wakker. Hij stelt zelf het uur vast, wanneer hij wil ontwaken en slaapt dan in. De menselijke wil reageert op de seconde, mits die wil juist wordt ingesteld.
Langzaam trekt de menselijke wil zich als persoonlijkheid terug en moeten de stelsels het leven loslaten. Het lichaam raakt nu vrij van het bewuste leven. Dit komt door de persoonlijkheid tot stand, die dus voor zichzelf een studie heeft gemaakt. Hierdoor is de magiër aan zijn kennis gekomen. Het wonderbaarlijke dat hij thans in handen heeft en dat verkregen bezit is, wordt u duidelijk, als u ziet dat het organisme toch geen doodskleur heeft, ook al is de natuurlijke tint even opgelost. Door dit langzaam loskomen van zijn stelsels is er van innerlijke, lichamelijke stoornis geen sprake.

Wanneer het leven uit het lichaam wegtrekt, verandert de huidskleur onmiddellijk en zien wij de doodsverschijnselen voor ons. De magiër voorkomt dit alles, doordat hij zich langzaam terugtrekt en zodoende kunnen er geen bloedstoornissen ontstaan.
De magiër weet, dat zijn hartslag niet meer is te horen. Wat men hoort is een zacht gesuis, heel zacht, maar toch nog hoorbaar. Dit is het kloppen van het hart, dat nu halfstoffelijk en geestelijk in werking is.
Alle stoffelijke organen werken thans door 5% wilsuiting. Elk orgaan is terug te voeren tot het nulstadium, maar dan treedt de dood in. Tot 1% is aan het lichaam de eigenlijke levenskracht te ontnemen, dan nog blijft het organisme in leven. Zelfs tot de schommeling leven en dood, de weegschaal voor beide organismen, is u als mens nog overheerser. Even hier onder, breekt evenwel het levenskoord en treedt de dood in.
N. N.  



                                                         DE SLAAP 2.
Tijdens het sterven is vast te stellen of de mensen in hun leven slecht hebben geslapen. Nu moet de ziel via de vierde graad, de vijfde binnen treden, maar zij kan niet van het lichaam scheiden en dit is onze strijd tussen leven en dood, waarvan de laatste het zal winnen.
Het stervensproces door een hartverlamming en tal van andere overgangen is natuurlijk weer iets anders. Daarbij wordt de ziel met een schok uit het lichaam geslingerd en zinkt ineen.
Prof. Jongbloed merkte in zijn artikel nog op, dat de dieren eigenlijk alleen maar slapen, behalve als ze voedsel zoeken of op hun qui-vive moeten zijn voor lijfsbehoud, of er op uit moeten voor het behoud van het soort.

Bij de primitieve mens in zijn werkelijke natuurstaat zal het niet anders zijn geweest, zo merkt deze professor op en vervolgt: ,,Natuurlijk zal dat anders zijn geworden, zodra hij zich bewust werd van sociaal esthetisch en wellicht nog ander gevoel, zodat hij reden had een deel van zijn slaaptijd anders te gebruiken, Van nature zal de mens dus, gelijk vele dieren, wat zijn slaap betreft, polyphasisch zijn geweest, d.w.z. dat hij gedurende een etmaal vele slaapperioden kende."
De heren geleerden zien de mens als een geëvolueerd dier en daarom maken zij ook de ene denkfout na de andere. Het dierlijke bewustzijn staat echter apart van dat van de mens. Het feit, dat de mens vroeger een dierlijk bestaan heeft geleid, motiveert geenszins de gevolgtrekking, dat de mens voorheen een dier is geweest, of nog zou zijn.

De mens is ook in zijn dierlijke gevoelsgraad, steeds mens geweest, in tegenstelling tot zijn vrienden, de dieren. Een aap zal nimmer mens worden en daarom is het een waanzin geweest, om steeds naar de ,,missing link" te zoeken. Er is geen schakel tussen dier en mens.
Het doet er bovendien niet toe of wij vroeger polyphasisch waren. Vermoedelijk zijn wij het wel geweest, maar wat zou dat? De kosmische wijsbegeerte leert, dat de mens minder zal slapen naarmate zijn bewustzijn stijgt. Slaap betekent onbewustzijn en de mensheid zal uiteindelijk steeds minder slaap nodig hebben totdat zij het hoogste stadium is binnengetreden van de geest.

Prof. Jongbloed wijst er ook op, dat de pasgeborene de eerste dagen van zijn leven niet veel anders doet dan slapen. ,,Daar moet hij van groeien, zegt men en daar zit iets in....." zegt deze geleerde. De lezer die dit artikel met aandacht heeft gevolgd, zal het duidelijk zijn waarom een pasgeborene praktisch alleen maar slaapt; immers, het dagbewustzijn moet nog ontwaken (wij zeiden zojuist, hoe minder bewustzijn hoe meer slaap men nodig heeft) en bovendien, het organisme van het kind moet zich ontwikkelen. De graden van de slaap wijzen er op, dat het kind dan alleen krachten via zijn ziel uit de ruimte kan opzuigen, indien het de vierde graad van de slaap heeft bereikt. ,,Er zit hier dus niet alleen ,,iets" in", doch dit is primair voor het jonge leven!

Indien u een zuigeling zijn slaap zou ontnemen, dan zou niet alleen zijn groei ophouden, maar het kind zou zelfs moeten sterven.
Prof. Jongbloed is ook van mening, dat het ,,precies" op tijd wakker worden op elk gewenst moment, zonder enig hulpmiddel, meestal met een flinke korrel zout moet worden genomen. De flinke korrel zout is echter beslist overbodig, Professor! Indien een persoon zijn wil inschakelt om op een door hemzelf bepaalde tijd wakker te worden en het lukt niet dan bewijst dit alleen, dat de wil van die persoon nog niet voldoende is getraind en zodoende niet op volle kracht werkt.
De menselijke wil -- mits juist gebruikt -- reageert op de seconde.
Blijkbaar is Professor Jongbloed nooit in het Oosten geweest, anders zou hij een dergelijke uitspraak niet meer doen. Wat de ingewijde Tibetaan op dit terrein tot stand brengt, grenst aan het wonderbaarlijke.

Wij hebben in dit artikel slechts heel even de sluier opgetild van het occulte mysterie van de slaap. Er zijn echter boeken te vullen over dit wonderlijke verschijnsel. Niettemin heeft de lezer een klein overzicht gekregen van dit occulte probleem en hij zal nu zelf moeten bepalen welke weg hij wil inslaan.
De weg van Prof. Jongbloed en dus van de wetenschap voert de mens van God weg. Wij worden immers praktisch tot dieren verlaagd. De zin van het leven wordt ons ontnomen. Wij zijn tot wezens geworden gelijk aan dieren, alleen met wat meer rede begiftigd. Indien u meent, dat dit denkbeeld in het Goddelijke scheppingsplan past, dan kunnen wij alleen maar bedroefd zijn, want deze weg voert u omlaag.
Er is echter nog een weg, doch die voert u omhoog. Deze weg is door Christus en de Zijnen voorbereid. Deze weg leert ons het Goddelijke in de mens kennen. In deze weg van Goddelijke rechtvaardigheid geloven wij, omdat wij weten dat die ons tot de waarheid voert.
J. R.   




                DE SLAAP EN DROMEN UIT GEESTELIJK GAVEN.
,,In de stoffelijke, natuurlijke slaap liggen zeven graden. U hoort het: zeven overgangen, voordat ge het laatste en diepste beleven kunt. U als mens beleeft er slechts vier van, de andere drie graden worden nooit door u beleefd. Zo verkwistend is Moeder Natuur, zelfs de slaap heeft ze zo diep gemaakt, dat de laatste graden niet eens kunnen worden beleefd. Toch hebben die laatste drie graden een enorme betekenis voor uw en ons leven, ook al beleeft ge hen niet en weet men er op aarde niets van, dag in dag uit zijn die drie graden aan het werk voor u als mens en schenken u iets. dat iets zult ge straks leren kennen en eerst dan het wonderbaarlijke kosmisch diepe instrument, dat ge zijt, begrijpen.

De vijfde, zesde en zevende graad van slaap beleeft niet één Westerling, die zijn alleen voor een magiër en daarin beleeft hij zijn geestelijke kunsten en laat zich erdoor ingraven.
De eerste drie graden van uw slaap dienen als voorslaap, u bent nu nog niet in slaap, want u moet de drempel van de vierde graad nog over. Tal van mensen komen niet over die derde graad heen, omdat stoffelijke en geestelijke stoornissen het inslapen belemmeren. Deze slaap is niet diep, u bent elk ogenblik weer wakker en van rust is er dan ook geen sprake. Wilt u inslapen en lichamelijk en geestelijk rusten, dan moet ge over de drempel heen en de vierde graad binnentreden. In de derde graad is het innerlijk leven nog niet vrijgekomen van de stoffelijke stelsels en reageert nog steeds het centrale zenuwstelsel. Heel veel andere stoornissen houden u wakker en voorkomen het natuurlijk inslapen, Dit is de halfwakende slaap, of het halfwakende bewustzijn, u bent los van het organisme en toch niet volkomen bevrijd, omdat uw eigen denken en voelen niet inslapen wil.

Hoewel miljoenen mensen tussen de derde en de vierde graad vertoeven, genieten evenzoveel mensen hun gezonde slaap, de natuurlijke rust, die noodzakelijk is voor het organisme om nieuwe krachten op te doen.
Alleen in de vierde graad is dit krachten opdoen mogelijk, de derde graad is nog bewust stoffelijk ingesteld, de vierde graad is het onbewuste inslapen en dan is het zielenleven in dat stadium binnengetreden. Nu kan de ziel de levende en vitale astrale aura inzuigen.
De derde graad van slaap beleeft stoornissen en die mensen zijn zoals gezegd, onmiddellijk weer wakker. Nu zijn er stoffelijke en geestelijke stoornissen en deze zijn niet makkelijk vast te stellen door uw dokter, omdat hij dan een bovennatuurlijke diagnose moet kunnen stellen. Of hij dat kan behoeven we niet eens te volgen, want de goede man kent meestal zichzelf niet, voor hem is er geen hiernamaals.

MAAR IN DEZE TOESTAND, IN DE DERDE GRAAD, BELEEFD U HET DROMEN, de vierde is slaap en hier is het dromen niet meer mogelijk. Laat de ziel de derde graad los, dan is er van dromen weer geen sprake, het leven daalt dieper in slaap en krijgt thans een andere taak, die de natuur aan deze graad voor de ziel geschonken heeft en het krachten opdoen is! Blijft de ziel in de derde graad voortslapen, dan kunt ge nachtmerries beleven, uw nachtwandelingen maken en uw luchtkastelen bouwen; nu zijt ge ertoe in staat, want de ziel leeft thans tussen de hemel en de aarde en is daarin voelend en denkend. Nu kan het spook tot u komen. Nu worden er rommelige en prachtige dromen beleefd, stoffelijke en hartstochtelijke, al naar gelang de ziel en de verlangens zijn.

DE ZIEL HEEFT HET DROMEN DUS IN EIGEN HANDEN. Door het eigen denken en de stoornissen voor de slaap komen al die dromen tot stand en hebben meestal geen betekenis.
IN DIE GRAAD ECHTER KUNT GE OOK OPGELEGDE DROMEN BELEVEN EN DIE ZIJN DAN DOOR EEN ASTRALE PERSOONLIJKHEID ONTVANGEN. Deze stoornissen onder uw slaap komen van het stoffelijk leven tot u tijdens het loskomen van het innerlijke leven en ge neemt haar als persoonlijkheid tijdens die onrustige slaap over. U bent en blijft één met uw leven, ook al hebt ge het even vergeten en afgelegd, toch is dit afleggen slechts een sprong naar het droge, achter en voor u gaapt het diepe water. Wat nu?"
Jozef Rulof.

                                       WAAR KOM IK NU VANDAAN?
                                                WAAR GA IK HEEN?
Lieve wereldbewoners.  Nu er weer een kleindochter van mij geboren is, wil ik toch eens even proberen duidelijk te maken, waar ze vandaan komt en waar ze heen gaat, mocht ze plotseling overgaan (overlijden). Ik heb hier al eerder iets over geschreven, maar nu wil ik het specifiek bij baby’s en kleine kinderen houden.
Waar kom ik nou vandaan?
.Ja, waar komen zij en andere kinderen nou vandaan? U als ouderen, zult u dat ook misschien wel eens hebben afgevraagd. Heeft iemand u daarop een antwoord kunnen geven? Nee, waarschijnlijk niet. Wie zou je dat nu moeten vragen, om te weten te komen waar ze nou werkelijk vandaan komen.

Je kunt het de dokter, de vroedvrouw, de kinderarts, de kraamverzorgster, de pastoor, dominee, psycholoog, psychiater, leraar, burgemeester, rechter, bioloog, astroloog, onze koningin vragen, en zo kan ik nog wel een tijdje doorgaan, maar de meesten moeten het antwoord schuldig blijven. Ze weten het niet. Iemand die christelijk is opgevoed, zal zeggen dat we van God vandaan komen, zonder het zeker te weten. Met andere woorden, ze moeten het antwoord schuldig blijven. Waarom is deze baby speciaal bij dat echtpaar geboren, en niet bij een ander? Vragen en nog eens vragen!
Als u zou vragen, of de baby voor de eerste keer op aarde komt, zult u meestal als antwoord krijgen van: Ja, of we weten dat niet zeker.
Waarom is er toch zo’n geheimzinnige waas over dit onderwerp, wat toch eigenlijk heel belangrijk is en bijna niemand weet!

Veronderstel, dat ze vaker op aarde is geweest, waar was ze toen? Wie was ze? Was ze toen ook zoals nu, een meisje of was ze toen een jongen? Daarop krijgt u ook geen antwoord. Waarom komt het ene kind gezond op aarde, het andere ziek of gehandicapt? Sommige kinderen die geboren worden, zullen zelfs nooit in staat zijn zelfstandig te leven, zo groot is hun handicap. Waarom is de ene zo intelligent en de andere blijft dom? Dat is toch niet eerlijk van God! Moeten we dan concluderen, dat God toch niet eerlijk is? Wat voor een belang zou Hij er dan bij hebben om de ene alles te geven en de andere minder? Daar moet toch een reden voor zijn! Waarom heeft het ene kind belangstelling voor een specifiek iets, terwijl de andere een hele andere belangstelling heeft voor hele andere dingen. Ik kan u hier een goed voorbeeld van geven door mijn kleinzoon Sem –die nog twee jaar moet worden.

Als Sem bij ons komt, is het eerste waar hij naar wijst, dat zijn twee schilderijen in de hal bij ons. Ook in de woonkamer, waar we spirituele schilderijen hebben hangen, ontgaan hem die niet. Steeds als hij bij ons komt wijst hij weer naar de schilderijen. Soms wil hij het hele huis wel door, om alle schilderijen aan te wijzen. Door klokken is hij ook gefascineerd. Auto’s en treinen vindt hij ook prachtig. Auto’s om mee te spelen, hebben vooral zijn voorkeur. Maar niets gaat hem boven de trein. Hij kan zo aandachtig met iets bezig zijn, maar als hij een trein hoort, is hij in alle staten van opwinding. Natuurlijk vinden alle kleine kinderen een trein wel interessant, maar dit – zoals hij reageert – is wel heel opvallend.
Daar moet toch een verklaring voor zijn.
Ja, die is er ook, maar de wetenschap en de kerken, willen er nog niet aan. Of ze weten het al wel, maar durven het niet openbaar uit te spreken, omdat anders hun beroep en centjes wel eens in gevaar zouden kunnen komen, en ze aangezien worden voor een paria, of een gek.
Nou: tot die gekken mag u mij rekenen, ik weet hoe het in elkaar steekt, en ik hou mijn mond niet dicht.

Uw baby die bij u geboren is, heeft duizenden levens achter de rug. Als de baby direct na de geboorte zou kunnen praten, zou het u verwonderd laten staan over de uitspraken die het zou doen. Het zou u vertellen – zeer waarschijnlijk – waar ze in een vorig leven geleefd heeft. Honderden bewijzen zijn er al door kinderen tussen hun derde en vijfde levensjaar gegeven over een vorig leven. Door de ouders wordt het vaak afgedaan als fantasie van het kind. Daarom is het ook zo jammer dat kinderen tegenwoordig in die leeftijdsperiode vaak naar een peuterzaal of kinderoppas gaan, waardoor ze vaak, vele uitspraken van een kind gaat missen, die wel eens betrekking op een vorig leven zou kunnen hebben.
Ik kan van mezelf nog een leuk voorval herinneren van toen ik jong was. Vroeger toen ik klein was ging ik zogenaamd bij ons in de schuur – ik woonde op een boerderij – steeds voor priester spelen. Een wit laken om en van de strobalen maakte ik een altaar. Op latere leeftijd, ik was toen al over de vijftig jaar, werd me door een medium verteld dat ik in mijn vorige leven kardinaal was geweest. Een tijd daarna, ging ik ineens dat verband zien met wat zich in mijn jeugd afspeelde en mijn vorige leven.
Dat ieder kind anders is en voor andere dingen belangstelling heeft, heeft zuiver te maken met een vorig leven, anders is dat niet te verklaren. Zo kunnen kleine kinderen – grote mensen ook – een bepaalde angst voor dingen hebben, waarvoor de wetenschap en medici geen verklaring hebben, maar die – indien men in dat vorige leven zou kunnen kijken – dan duidelijk te verklaren zouden zijn.

Waar was de baby voor hij geboren werd?
Het komt uit een onbewuste wereld, of het zou met een bepaalde taak op aarde gekomen zijn, dan kan het uit een bewuste lichtsfeer komen. Ieder mens die sterft en nog terug moet naar de aarde, zal na zijn of haar dood, niet van een wereld aan gene zijde merken, maar in een onbewuste toestand geraken, totdat het weer naar de aarde gaat. Dit kan kort zijn, maar ook wel honderden of zelfs duizenden jaren duren. Waar het geboren wordt, staat ook vast. In sommige spirituele bewegingen, verklaart men dat de ziel de keus heeft waar het geboren wordt, maar dat is niet waar. Het heeft altijd met vorige levens te maken waar het geboren wordt. Het is dan in een vorig leven vaak de moeder, vader, of een ander familielid geweest, die wat aan de vader of moeder heeft goed te maken of andersom. Op latere leeftijd kan je werk, vrienden, vriendinnen en de partner waar je dan mee trouwt ook met dat vorige leven te maken hebben, dat staat vast. Ook waar het kind heel veel op lijkt, heeft te maken met dat oorzaak en gevolg en je ziet het ook vaak aan: Eén van de ouders heeft dan een sterkere band met het kind dan de ander, en die twee hebben dan met elkaar wat goed te maken vanuit een vorig leven.

Tot slot: wat is de oorzaak van een miskraam, of de baby is geestelijk niet goed bij de geboorte, is misvormd, of de moeder kan geen kinderen krijgen.
Dit heeft ook allemaal te maken met de baby en de moeder.
Indien u als moeder geen kinderen kunt krijgen, dan ligt de oorzaak vaak in een vorig leven. Als u toen een abortus heeft laten doen, dan is het heel waarschijnlijk, dat u in dit leven keen kinderen kunt krijgen. Dat is geen straf van God, maar uw eigen straf. U kunt en mag niet voor uzelf uitmaken, wanneer een baby wel gewenst is of niet. Dit zijn kosmische wetten. Er kan ook een lichamelijke oorzaak zijn, maar dan komt het ook uit vorige levens, omdat wij de zuivere graad van ons lichaam toen verkwanseld hebben. Iedereen niemand uitgezonderd. Als dat niet zo zou zijn, dan waren er ook geen ziektes of andere lichamelijke ongemakken.
Dit waren maar een paar oorzaken, maar dat kunnen er duizenden zijn.
Trouwens: U kunt helemaal geen abortus plegen. Dacht u dat God het zo maar toe zou laten, om een zieltje terug te slingeren de kosmos in! Nee, nee, dat is onmogelijk. Gene Zijde weet vooraf, of u abortus gaat plegen of niet. Dan krijgt u een zieltje die nog even dit stukje van e zwangerschap moest meemaken, en daarna rechtstreeks terug gaat naar een lichtsfeer (een hemel).

Baby’s en kinderen, die voor hun veertienjarige leeftijd komen te overlijden, waar zouden die heengaan? Of ze gaan naar de onbewuste sfeer, om later opnieuw geboren te worden, of ze gaan naar de kindersfeer, waar liefdesmoeders deze zieltjes opvangen en verder begeleiden, tot ze voor Gene Zijde de volwassen leeftijd bereikt hebben. Daarna gaan ze naar hun eigen verdiende sfeer. Nog een oorzaak van vroeg overlijden, kan zijn: Het kind is in een vorige leven te vroeg overleden. De moeder, die daar in één van de vorige levens de oorzaak van was, geeft in dit leven, deze ziel het leven terug. Is het kind in een vorig leven 5 jaar te vroeg overgegaan, dan zal het in dit leven na vijf jaar ook weer sterven. Het kan natuurlijk ook door een ziekte zijn. Mensen kunnen dan wel zeggen, waarom moet een kind zo vroeg sterven, of waarom wordt het ons zo snel weer afgenomen, maar het heeft altijd een oorzaak waar wij maar naar raden moeten, maar voor God vast staat. Als we beseffen dat we hier op aarde ook in de eeuwigheid leven, dan kunnen we het zien als een tijdelijk afscheid. Aan Gene Zijde ziet de moeder vroeg of laat altijd haar kind terug.
Hopelijk is u het iets duidelijker geworden.
Iedereen die twijfelt aan deze woorden, wil ik laten weten, dat ik hiervoor de handen in het vuur wil steken, indien dit geen waarheid is.
Henk Roesink.