OPWARMING, KLIMAATVERANDERING
                           EN OVERBEVOLKING OP AARDE.
In dit artikel probeer ik uitleg te geven over het probleem, dat de hele wereldbevolking bezig houdt.
Wetenschappers zijn nu al jaren bezig om de oorzaak van de opwarming van de aarde en de klimaatsverandering te vinden. Er wordt heel wat over en weer gesteggeld wat nou waar of niet waar is. Grote conferenties worden er gehouden om alles in kaart te brengen en uit te vogelen wat in de toekomst de gevolgen voor de mensheid zal zijn, indien er niet wordt ingegrepen. Bekende namen zoals Al Gore en Bill Clinton houden zich met dit probleem bezig en geven over de hele wereld lezingen. Mijn vraag komt nu om de hoek kijken, waarvoor doen ze dat! Is het werkelijk zo, dat ze de mensheid willen waarschuwen, of is het inspringen op iets wat deze wereld bezig houdt en ze daar dik geld aan proberen te verdienen.
Wat mij wel opvalt is, dat men verschrikkelijk bezig is met bangmakerij en doemscenario's. 

Op 3 februari 2007 kwamen al de wetenschappers, die in Parijs op een conferentie bijeen waren, tot een eensluidende uitspraak: De mens is de oorzaak van al deze veranderingen door teveel Co2 uitstoot. Natuurlijk zijn er ook andere wetenschappers die het tegenovergestelde beweren, maar niemand kan tot nu toe voor honderd procent aanwijzen wat de oorzaak is. 
Als ik de boeken van Jozef Rulof erbij haal, kan ik wel verschillende oorzaken aanwijzen die mede van invloed kunnen zijn voor deze problemen. Maar daar vind ik ook geen duidelijke oorzaak. Er speelt ook nog mee, dat er in die tijd geen of weinig problemen waren met de bovenstaande punten en Gene Zijde zich daar ook niet over heeft uitgesproken. Wel, dat de overbevolking voor grote problemen zou kunnen zorgen. 

Toch wil ik naar aanleiding van deze boeken, oorzaken aanhalen waar ik de wetenschappers niet in het openbaar over heb horen spreken. Tenminste ík heb ze er nog nooit over gehoord, óf ze weten het niet, óf ik heb het gemist.
Onze aarde bestaat volgens de wetenschappers ongeveer 4.5 miljard jaar. En toch staat onze aarde nog maar in haar kinderschoenen. Zij is nog steeds bezig met haar evolutie net als de mens. Deze evolutie betekent, dat er aardbevingen, zeebevingen, overstromingen, stormen, orkanen, windhozen en vuurspuwende vulkanen kunnen voorkomen. Wist u trouwens, dat de vulkaankraters de longen van de aarde zijn?
Er zal eens een tijd komen, dat al deze rampen niet meer op aarde voorkomen. Het klimaat zal op heel de aarde hetzelfde zijn en er zullen zich geen rampen meer voordoen. Dat er op aarde periodes voorkomen van extreme hitte of extreme koude, heeft ook met de evolutie van de aarde te maken. Zoals u waarschijnlijk wel weet: Evolutie betekent groei, groei betekent werking en deze werking van de aarde zien wij in al deze dingen terug.

Overbevolking:
Een andere oorzaak voor deze klimaatsverandering en opwarming van de aarde is de overbevolking. Deze overbevolking is door onze eigen schuld ontstaan. Ja, wij allen zijn daar schuld aan. U, ik, ieder mens op deze planeet. Onze planeet aarde zou eigenlijk al helemaal niet meer bewoond moeten zijn. Maar wij als mens hebben ons in vorige levens zo vergeten, dat we nog steeds weer terug moeten naar de aarde (incarneren), om goed te maken wat we eens fout hebben gedaan. Kijkt u maar eens in de geschiedenis terug wat de oorzaken zijn: Oorlogen, moord, verkrachting, zelfmoord, abortus, je medemens bestelen en nog veel meer oorzaken die direct te maken hebben met overbevolking. Al deze daden moeten worden goedgemaakt. Dat houdt in, dat we steeds maar weer terug moeten naar de aarde. Laten we de Tweede Wereldoorlog als voorbeeld nemen. Miljoenen mensen zijn toen te vroeg overgegaan.

Hun levens werden abrupt afgebroken, ondanks dat het hun tijd niet was. Als al deze mensen normaal hun leven hadden af kunnen maken, waren er heel veel bij geweest die niet terug hadden hoeven komen. Maar door hun te vroeg overgaan, keren deze zielen weer terug naar de aarde om de jaren die hun in dat leven zijn afgenomen alsnog op aarde af te maken. Degene door wie ze om het leven zijn gekomen moet hem of haar dat leven teruggeven, dus de dader zal ook terug moeten naar de aarde als moeder om deze ziel het leven weer te geven. Omdat ook nog kosmisch vastligt, wanneer een ziel als man of als vrouw terug naar de aarde gaat, komt er nog een probleem bij. De ziel die het leven moet ontvangen van die moeder, kan soms wel honderden of duizenden jaren moeten wachten voordat de dader als moeder op aarde komt en dan kan ze haar moord goedmaken door hem het leven terug te geven. Deze moeder die er vaak vele levens over doet om van man naar vrouw op deze aarde terug te keren, moet door deze moord dus vele malen naar de aarde terug voor ze als vrouw deze ziel kan ontvangen. Dus ook deze ziel had waarschijnlijk, indien hij niet had gemoord, niet meer op aarde hoeven terug te komen. Als we dit bij elkaar optellen, kunt u er zich misschien een voorstelling van maken. Zolang de mens bestaat, brengt deze verschrikkelijk veel dingen teweeg, waardoor ze aan de aarde vast blijven zitten en ze niet verder kunnen aan Gene Zijde. Steeds weer terug. Dat verklaart de gigantische overbevolking, die er op onze aarde heerst. Dus: ''eigen schuld dikke bult''.

Nu ik de oorzaak een beetje in kaart heb gebracht en u hopelijk iets duidelijker is geworden wat de oorzaak is van overbevolking, kom ik nu terug op de opwarming der aarde die hier direct mee heeft uit te staan.
In de jaren 60 van de vorige eeuw waren er drie miljard inwoners op deze planeet. Nog geen 50 jaar later is dit al verdubbeld naar zes miljard.
Waar mensen zijn, moeten huizen komen om te wonen, winkels en andere voorzieningen. Fabrieken om voor deze mensen te produceren en bedrijven waar ze kunnen werken. Je zou dus bijna kunnen zeggen, dat ook de gebouwen en andere voorzieningen op deze aarde zijn verdubbeld. U weet ook, dat de mens warmte produceert door zijn lichaamstemperatuur. In streken waar het soms koud is, wordt gestookt door centrale verwarming of gaskachels of misschien wel met houtvuur. Op al deze plaatsen wordt de kou getemperd door verwarming van de mens. In een gebouw, zelfs al wordt er niet gestookt, zal het in de winter nooit zo koud zijn als in de open lucht. Kijk ook maar eens hoeveel auto's, bussen en treinen, er in de laatste vijftig jaar zijn bijgekomen. Dit zijn  ook allemaal warmte producerende instrumenten.

Als we dit alles bij elkaar optellen is het niet zo verwonderlijk, dat het minder koud wordt in de winter op sommige plaatsen op aarde. Met andere woorden: de kou wordt verdreven door de warmte die wij als mens produceren. Het is ook al jarenlang bekend, dat het op het platteland altijd veel harder vriest dan in de stad. En in de zomerdag blijft de warmte hangen in de stad. Misschien bent u na een erg warme dag 's avonds wel eens lekker een stuk gaan fietsen of wandelen in het bos of buitenaf. Is het u dan nooit opgevallen, dat wanneer u weer tussen de eerste huizen van de stad komt, u de warmte weer tegemoet komt, iets waar u buiten de stad weinig van hebt gemerkt.
Dus voor mij is het zeer simpel: Er wordt steeds meer warmte op deze aarde geproduceerd, dus moet het wel minder koud worden. Maar ik ben er van overtuigd, dat, al zal de mens de milieuregels ook aan zijn laars lappen en ook niets doen aan de Co2 uitstoot, moeder aarde zelf wel in zal grijpen, zodat de natuur en alles zich weer herstelt. 
Laten we dan ook niet verbaasd opkijken, als in de toekomst er zich nog meer problemen zullen gaan voordoen.
Henk Roesink.

                   WIJ ZIJN ALLEMAAL OP DE MAAN GEBOREN!
Lieve hemel, zult u zeggen, waar haalt die het vandaan? Wij, op de koude Maan! Ze willen zeker origineel zijn, die krantenschrijvers en wij moeten dat maar slikken!? Maar -- stop eventjes, broer of zuster -- jawel, we zijn allemaal, uit één bron ontstaan, dus zijn wij broeder en zuster, mijnheer en mevrouw. Aanvaardt u dit even, straks kunt u weer uw eigen gang gaan en de gordijntjes dicht trekken, vanwege de brutale blik van de buren.
Dus -- wij zijn allemaal op de Maan geboren, uit één stof en één bezieling; celletjes, welke later een soort visjes werden en even verder, dat duurde zo een kleine biljoen jaren, naar een andere planeet overgingen, dus -- reïncarnatie! Als u het precies wilt weten, kijkt dan in de boeken van uw vermaarde landgenoot Jozef Rulof, die een ,,ingewijde" was, -- zoals ze dit in het Oosten noemen -- en misschien de grootste ook, die de Aarde heeft gekend. Jozef Rulof is intussen overleden, ingegaan in zijn glorieuze toekomst, maar zijn werk, -- een twintigtal boeken, welke u alles over de micro en macrokosmos kunnen verklaren, zoals het nog nooit één menselijke ziel had mogen vastleggen -- heeft hij u, de zoekenden in de geest, achtergelaten!
Nu weet u dus waar het vandaan komt! Gaat u nu zelf maar op reis naar die Maan, nar het ontstaan van de mens kijken, met en door deze waarachtige boeken en misschien zijn wij dan, als u terug komt, ook broeders en zusters in de geest geworden. Wij hopen het voor u en ons van harte! 
 N.N. 
  

                                         TOELICHTING SCHEMA CELLEN.
  ALBRON.
       1.                                 Er was niets, alleen werking (LEVENS).
       
       2.                                 Uit die werking treedt de ALMOEDER naar voren.
 
       3.                                 Nevelen en Wolken vormen zich en uiteindelijk LICHT!
 
       4.                                 De ALVADER treedt naar voren, de ruimte scheurt vaneen
                                           (splitsing), de MACROKOSMOS ontstaat met o.a. de ZON
                                           en de MAAN, als resp. de Alvader en de Almoeder van ons
                                           Universum.
 
 
 1e STADIUM
 
                                           De Maan ondergaat de kracht van de Zon en komt tot
                                           werking. Nevelen en Wolken ontstaan en uiteindelijk  
                                           scheiden zich CELLEN af.
                                           De MENS, als zelfstandigheid wordt geboren.
 
      1.                                  Twee CELLEN (a) beleven de eerste aanraking. Deze
                                           CELLEN zijn van gelijke kracht, behoren bij elkaar en
                                           zullen als tweelingzielen verder gaan.
 
    2/3                                  Na deze eerste aanraking groeien deze CELLEN aaneen en
                                           vindt de bevruchting plaats voor de geboorte.
 
    4.                                    Beide CELLEN geven iets van zichzelf, van hun gevoel,
                                           waaruit een nieuwe KERN (de b-cel) ontstaat. Deze nieuwe
                                           kern bezit dus iets van de gevoelens van de beide a-cellen.
 
                                           Na het nieuwe leven te hebben voortgebracht, sterven beide
                                           a-cellen (de eerste menselijke dood) en gaat het innerlijke
                                           LEVEN naar de astrale sfeer ( de sfeer van het onbewuste)
                                           om te wachten te worden aangetrokken (de nieuwe geboorte).
 
                                           De schillen van beide a-cellen gaan over tot verrotting.
                                           Hieruit wordt het dierenrijk geboren.
 
    5.                                    De b-cel, met het gevoel van beide a-cellen splitst zich.
 
 2e STADIUM
    1.                                    De b-cel heeft zich gesplitst (zijn dus kinderen van de a-cellen).
 
    2.                                    Evenals de a-cellen (dus de ouders) beleven de beide b-cellen
                                           de eerste aanraking en....................................................
 
    3.                                    De bevruchting.
 
    4.                                    De b-cellen hebben (wat de a-cellen wel hadden), niet het gevoel -
                                           de bewustwording - om nieuw leven voort te brengen. Wat nu?
                                           Thans worden door de b-cellen de a-cellen uit de astrale wereld
                                           (sfeer van het onbewuste) aangetrokken.
                                           DE WEDERGEBOORTE IS EEN FEIT!!
 
    5.                                    De aangetrokken a-cel ( in één fase geboren) splitst zich.
 
 3e STADIUM                     Het 3e stadium is geheel gelijk aan het tweede, nu worden
                                           de beide b-cellen uit de astrale wereld aangetrokken.
 
 4e STADIUM                     Het 4e stadium is geheel gelijk aan het tweede en derde
                                           stadium, echter tussen ht 3e en 4e stadium begint het
                                           VADER en MOEDERSCHAP als bewuste
                                           zelfstandigheid naar voren te treden.
                                           
 5e en 6e STADIUM            Deze zijn geheel gelijk aan het voorafgaande met dien verstande,
                                           dat het bewuste Vader en Moederschap meer en meer
                                           naar voren treden.
 
 7e STADIUM                     In het 7e stadium is het Vader en Moederschap - als bewuste 
                                           zelfstandigheid - geheel bewust en naar voren getreden.
                                           Opmerking.
                                           Het bovenstaande is uitsluiten bedoeld als toelichting
                                           Meer hierover staat te lezen in het boek:
                                           ,,Het Ontstaan van het Heelal'' en de lezingen van
                                           Meester Zelanus. 

                         DE WEDERGEBOORTE VAN DE MENS.
Op de Maan ontving de vonk Gods, als mens, de Goddelijke Liefde. Daar begonnen wij als man en vrouw aan het kosmische leven. In ons ligt de Alziendheid, de Goddelijke kern, doch God schiep graden van lichamen, waarin wij de wetten zouden leren kennen die ons als bewuste Goden tot Hem zouden doen terugkeren.
JOZEF RULOF
De metafysische interpretatie van het begrip "geboorte", wijst een fundamenteel verschil aan ten opzichte van de heersende Westerse religieuze en filosofische opvattingen. Voor Westerse begrippen is de geboorte immers een mysterie, dat nog nimmer werd doorgrond. Het kind, dat uit het moederlichaam ontstaat, wordt als nieuw leven aanvaard.

Nieuw leven, dat zijn bestaan hier op aarde gaat beginnen. Nieuw leven, dat op ondoorgrondelijk wijze tot ons werd gebracht; schijnbaar ontstaan uit het "niets". Dit "nieuwe mensje" begint zijn aardse loopbaan met een schone lei. Toch zal dit jonge leven tengevolge van erfelijkheidsfactoren, bepaalde aanleg bezitten, karaktereigenschappen, negatieve en positieve eigenschappen, die gecombineerd met milieu en opvoeding, de nieuwe wereldburger in een bepaalde richting zullen dwingen. Het is geen wonder, dat de semi-wetenschappelijke erfelijkheidstheorieën van onze Westerse geleerden aan zeer veel kritiek bloot staan. Hoe logenstraft immers het kind dikwijls deze theorieën, doordat het, zowel wat karakter als wat aanleg betreft, zo grondverschillend afwijkt van zijn ouders en vaak zelfs van zijn broertjes en zusjes! Welke geleerde zou zo vermetel zijn, om van tevoren vast te durven stellen, hoe het kind van bepaalde ouders zich geestelijk zal ontplooien? Zelfs wanneer deze geleerde een studie zou maken, die tot vele generaties terugvoert, dan nog zou zijn voorspelling waardeloos zijn!

Het Westen zal moeten bekennen, dat het voor een geestelijke muur staat en dat het van het mysterie van de geboorte NIETS afweet. Alle theorieën van erfelijkheid, milieu en opvoeding, hebben maar een ZEER bescheiden betekenis en raken niet de werkelijke fundamenten van ons leven. De Westerse geleerde denkt in een verkeerde richting en gaat van de verkeerde veronderstelling uit. Zijn theorieën laten honderden vragen onbeantwoord! Steeds uitgebreider en steeds ingewikkelder worden de hypothesen gemaakt en steeds weer duiken raadsels op, die binnen het kader van deze wetenschappelijke stelling niet kunnen worden opgelost. Hoe glashelder, logisch
 en rechtvaardig is daarentegen de metafysische verklaring.
Het begrip geboorte wordt al door het Westen verkeerd gebruikt. Wanneer wij spreken van geboorte, dan moeten wij vele miljarden tijdperken terug gaan, tot aan het tijdstip, dat de Wereldgeest zich in biljoenen deeltjes splitste en het eerste stoffelijke cellenleven werd geschapen. NADIEN IS ER GEEN GEBOORTE MEER GEWEEST! Het leven, dat wij als "nieuw leven" begroeten, is in werkelijkheid even oud als de schepping!! Wanneer de Westerling dan ook spreekt van geboorte, dan bedoelt hij de metafysische wedergeboorte! !

Het kind, dat door de moeder wordt gebaard, heeft al miljarden levens achter zich, anders zou het niet in zulk een verhoogd evolutiestadium de wereld kunnen betreden! Wanneer dit pasgeboren kindje dan ook schreeuwt om voeding en ongeduldig met de armen en benen zwaait, dan aanschouwen wij het onderbewustzijn, dat de
 ervaringen van vorige levens omzet in gevoel!! Tengevolge van dit onderbewustzijn, van deze gevoelsopslagplaats van miljarden levens, kan het kindje ook het bewustzijn opbrengen om de moedermelk tot zich te nemen! Het is voor de metafysica geen mysterie meer waar dit leven vandaan komt. Wij lezen in dit opengeslagen boek der wijsheid, dat het onsterfelijke leven van God altijd door blijft bestaan. Ook wanneer de toestand van het lichaam wordt bereikt, die wij ten onrechte met "dood" kwalificeren. De dood wil namelijk niets anders zeggen, dan dat de ziel en geest zich terugtrekken, teneinde een hoger bestaan te aanvaarden! Dit hoger bestaan kan alleen worden bereikt door de wedergeboorte. Het kind, dat tot ons komt, leeft als persoonlijkheid in de ruimte en deze persoonlijkheid daalt af in de moedercel tijdens de bevruchting! deze afdaling geschiedt in de oorspronkelijke vorm, dit is het Goddelijke vonkstadium. Wanneer dit afdalen in de moeder als bewuste persoonlijkheid zou plaats vinden, dan zou het aangetrokken bewustzijn de moederlijke vrucht dooddrukken. De ziel van de mens onderwerpt zich bij de geboorte aldus aan de overheersende stoffelijke wetten en tengevolge van de wisselwerking tussen geest en stof, dijt 't gevoelsleven uit, naarmate bet stoffelijk omhulsel dit toelaat. Het kind dat aldus zijn aards BEST AAN voortzet, bezit een eigen persoonlijkheid, die niets, maar dan ook niets te maken heeft met erfelijkheid, aanleg, milieu en opvoeding!

Natuurlijk spreekt het vanzelf, dat de ouders moeten trachten om "hun kind" de beste kansen te geven voor zijn weg door het leven! De "goede" eigenschappen moeten worden aangewakkerd en de "verkeerde" moeten worden tegengegaan. Erfelijkheid echter bestaat niet, of het zou alleen ten opzichte van het lichaam moeten worden bedoeld! -- Geestelijke erfelijkheid is echter een onmogelijkheid!!
Dat de kinderen in vele gevallen geestelijke eigenschappen bezitten, die ook hun ouders hebben, behoeft ons niet te verbazen. Wat is logischer, dan dat het kind door zijn eigen bewustzijnsgraad wordt aangetrokken? Een ziel, die nog een oerwoudbewustzijn bezit, zal nimmer bij Hollandse ouders kunnen worden geboren. Omgekeerd IS dat evenmin mogelijk. Graad zoekt graad en soort zoekt soort. Dit zijn geestelijke wetten, die de metafysica ons zeer uitvoerig weet te verklaren. Wij willen ons echter in dit artikel zo veel mc.!gelijk aan de oppervlakte van deze wetten bewegen. Een kind, dat nu bij bepaalde ouders wordt geboren en dat ogenschijnlijk een "buitenbeentje" vormt, heeft een z.g. karmische geboorte beleefd. Dit verschijnsel houdt verband met de wet "oorzaak en gevolg". Een andere keer zal ook dit verschijnsel worden behandeld. Wanneer wij een persoonlijkheid zouden kunnen peilen, ongeveer op de wijze van de psychotechniek, maar dan veel dieper, dan zouden wij kunnen waarnemen, dat zijn bewustzijn begrensd is. Deze begrenzing hangt af van het verloop van zijn vorige levens. U kunt zich het beste een ruimte voorstellen, waarin als het ware de persoonlijkheid ligt opgesloten. Met veel inspanning zal hij tot aan de buitenrand van die ruimte kunnen geraken.

Ja hij zal zelfs over de muur heen kunnen zien en constateren dat "buiten" zijn wereldje een hoger bestaan heerst. Hij zal echter dit hogere bestaan, deze hogere bewustwording, niet kunnen grijpen. Hij zal in dit leven niet buiten zijn ruimte kunnen komen! Wanneer u zich dit kunt voorstellen, dan krijgt u gelijk antwoord op vragen zoals: Waarom kan de ene mens wel een zekere hoogte bereiken in een bepaalde richting en de andere niet? Waarom schept de ene mens Kunst en de andere Kitsch? Waarom wordt de ene mens minister-president, terwijl de ander niet eens kan slagen voor zijn middenstandsexamen?
Wist u het juiste antwoord lezer? Het is erg gemakkelijk. De ene persoonlijkheid is tengevolge van de wetten der wedergeboorte verder dan de andere. De metafysica toont ons echter gelijk de Goddelijke wetten der rechtvaardigheid en hierin lezen wij, dat elk kind van God het hoogste stadium zal mogen beleven. Hiervoor zijn echter vele levens nodig! De wil van de persoonlijkheid echter maakt uit en bepaalt, of dit hoogste stadium wel of niet zal kunnen worden bereikt. Ook hierin overheerst de eigen wens van de mens. Iedere persoon echter, die zich voor een bepaalde zaak blijvend inzet zal eens onherroepelijk de top bereiken. Zo zijn er vele levens nodig om b.v. Paus te worden, maar ook zeer vele om een John Dillinger te zijn Alles is echter eigen verdienste door eigen inzet verkregen en derhalve rechtvaardig bezit!

Ogenschijnlijk privileges, die de ene mens boven de andere schijnt te hebben, zijn derhalve in wezen helemaal geen privileges, maar slechts toestanden die in overeenstemming zijn met de persoonlijkheid van de mens, als gevolg van de wet der wedergeboorte en de wet van oorzaak en gevolg! De verlichte mens zal derhalve een filosofische kijk op zijn eigen leven moeten krijgen, omdat hij leert begrijpen, dat elk stadium, dat hij moet beleven, slechts ten doel heeft, om zijn persoonlijkheid rijper en dieper te maken, opdat hij eens in staat zal zijn, het stadium van de hoogste bewustwording te aanvaarden.
Rijkdom en armoede, maatschappelijke geleerdheid, gezondheid en ziekte enz., zijn alleen tijdelijke toestanden, die ten doel hebben de onbewuste persoonlijkheid van de mens bewuster te maken. Het saldo van al deze toestanden zet zich om in gevoel. Dit gevoel zal uiteindelijk het kompas zijn waarop wij in de wereld van de geest onze koers bepalen!

Is het niet vanzelfsprekend, dat de mens aan Gene Zijde van dit bestaan geen talen meer behoeft te kennen, daar hij met al het leven van God in gevoel blijft verbonden? Wat wil hij straks beginnen met zijn Hoogleraarschap? Evenals geld een middel is, dat slechts waarde heeft op deze planeet, behoren ook alle kunst en wetenschappen tot deze aarde. In de wereld, die grenst aan moeder aarde, zal de mens over een ander banksaldo moeten beschikken, wil hij iets van de Goddelijke waren willen "kopen". Naarmate zijn gevoel is, zal zijn bezit zijn. Rechtvaardig nietwaar? Wie de meeste liefde bezit zal daar het "rijkst" zijn.
De rijkdom die de mens echter bezit in de bewuste werelden bestaat niet uit goudstukken, of uit bezit, zoals wij dit hier op aarde kennen. Neen, de rijke mens in de bewuste wereld "bezit" dan de gehele schepping. Elke ster en elke planeet behoort hem toe, omdat hij zelf de hoogste bewustwording vertegenwoordigt en omdat het een geestelijke wet is, dat het hoge bewustzijn heerst over het lagere. Dit heersen geschiedt echter in liefde en harmonie. Ware dit anders, dan zou er gen sprake meer zijn van een hoge bewustwording. Alleen liefde voert ons tot dit stadium!
Liefde is derhalve het "betaalmiddel" aan Gene Zijde van het "graf'. De armen daar, dat zijn de persoonlijkheden die geen liefde bezitten. Twintig maatschappelijke titels en even zovele ridderorden kunnen deze armoede niet opheffen, aldus luiden de rechtvaardigheidswetten van God voor al Zijn leven! Deze rechtvaardigheid manifesteert zich echter vooral in de wet: wedergeboorte: want door deze wet zal ieder mens, ook de "allerarmste" eens rijk worden. Even rijk als de allerrijkste in de oneindige kosmos die door liefde in stand wordt gehouden.
Sinclair Weston.
                                         
 
                                                       WONDERKINDEREN.
De wereld heeft vele van deze wonderkinderen gekend, maar nooit een verklaring kunnen geven voor dit verschijnsel. Mozart, Beethoven, Bach, waren wonderkinderen. Nu begrijpt u ook hoe het mogelijk is, dat Rembrandt zulk een hoogte heeft kunnen bereiken, terwijl hij toch uit een eenvoudig molenaarsgezin kwam. Natuurlijk kan de wetenschap geen verklaring geven voor deze ,,wonderen" omdat deze het eeuwige voortbestaan en de reïncarnatie niet wil aanvaarden. Daarom staan ook de geestelijke faculteiten op een dood punt en de wereld zal er getuige van zijn, dat zij er nooit en te nimmer uitkomen, tenzij de ziel als eeuwigdurende persoonlijkheid in de mens wordt aanvaard, tezamen met het evolutieproces, die de ziel via de reïncarnatie heeft moeten beleven. Dan is het voor ieder mens begrijpelijk, dat de kinderen van dezelfde ouders toch allen verschillende karakters, talenten en neigingen hebben: (Waar blijft de erfelijkheidsfactor geleerde? Geldt die wel voor de ene en niet voor de andere?)

Waarom wordt het ene kind dominee en het andere zakenman? Waarom wordt de een van school gestuurd, omdat hij niet kan leren, terwijl de ander later professor zal worden? Waarom is de een begaafd en de ander niet? Waar blijft de erfelijkheidsfactor, geleerde? Zijn deze kinderen niet allen van dezelfde ouders? Komen niet dikwijls de geleerdste mannen voort uit de ,,eenvoudigste" gezinnen? Krijgen ,,geleerde" families altijd even intelligente kinderen? Waarom zijn alle kinderen van dezelfde ouders niet gelijk? Zou dit niet beter ,,passen" in de theorie die de wetenschap ons geeft over erfelijkheid? Dat talenten kunnen worden geërfd is onwaar! Doordat de ouders echter --- met enkele uitzonderingen die wij later in en ander artikel zullen bespreken --- hun eigen gevoelsleven aantrekken, zal het kind inderdaad dikwijls tot op zekere hoogte eigenschappen bezitten van een van de ouders. De conclusie van de wetenschap is echter geheel onjuist.  
DE MOEDER.
Het is typerend voor de werkelijke cultuurmens, dat de vrouw bij hem in hoog aanzien staat. In vroegere tijden werd de vrouw slechts als een minderwaardig wezen behandeld, hetgeen trouwens nog bij praktisch alle primitieve volken het geval is. Was het b.v. vroeger niet gebruikelijk om pas geboren kinderen van het vrouwelijk geslacht in de meeste gevallen om te brengen en zijn er heden ten dage geen gebieden waar dat nog gebruikelijk is?

Hoe komt het eigenlijk, dat de vrouw altijd als minderwaardig werd beschouwd? De hoofdreden was natuurlijk omdat zij, ten opzichte van de man, in de regel klein en zwak was en derhalve niet goed kon meedoen aan jagen en oorlog voeren. Bij de primitieve mens maakte alleen kracht en uithoudingsvermogen indruk en daarom behoeft het ons niet te verwonderen, dat de vrouw - gemeten met deze maatstaven - geen goede beurt maakte.
De verlichte mens van deze tijd meet echter met andere maatstaven en nu komt dan eindelijk de vrouw de plaats toe, die haar toebehoort. Jammer genoeg is dit nog niet overal het geval. In de meeste landen wordt de vrouw nog achtergesteld bij de man, maar het zal niet lang meer duren of de vrouw zal ook daar de plaats innemen die haar in de meer beschaafde landen reeds werd toebedeeld. De gedachte dat de man meer zou zijn dan de vrouw, begint steeds meer terrein te verliezen. In vele landen genieten beide seksen reeds evenveel recht en er zijn zelfs gebieden, waar de vrouw boven de man wordt gesteld en wij durven te zeggen, dat dit de ware plaats is voor de vrouw... omdat zij moeder is!

De moeder - zo leert ons de oosterse mystiek - is het hoogste wat de mens kan bereiken voor God en Zijn ruimte. De moeder die kinderen ter wereld brengt, beleeft het innigste contact met de barende ruimte - dus met God Zelf. De mystiek leert ons ook, dat niet alleen de mens en het dier baart, maar dat dit proces universeel is en dat ook de macrokosmos onderhevig is aan deze kosmische wet. Onze aarde bijvoorbeeld heeft zijn moederlijke taak te vervullen voor de ruimte, terwijl de zon, door zijn scheppende warmte en uitstralend licht, het vaderschap vertegenwoordigt.
Vele dichters hebben reeds van ,,moeder aarde" gesproken zonder de kosmische betekenis van hun eigen woorden te beseffen! Zo heeft elke planeet en ster die in de ruimte zweeft een diepe betekenis. Verbaast u dit lezer? Vindt u het wellicht vreemd, dat een ster als vader en een planeet als moeder zou fungeren? Zou het echter niet nog veel vreemder zijn, indien God al deze miljarden lichamen ,,zonder betekenis" had geschapen?

Evenmin echter als de vrouw moeder is, of elke man vader, zo vertegenwoordigt ook niet elke ster vaderschap of elke planeet moederschap! Ook hier zijn overgangen te vinden, evenals bij de mens. Dit onderwerp is echter zeer diep en wij kunnen het beter aan een ingewijde overlaten om u hiervan de kosmisch mystieke betekenis te verklaren.
 Dit moet u echter wel weten, dat het moeder-en vaderschap in de ruimte overheerst. Dit is de eerste en laatste wet in de ruimte. Dit is het ,,alfa en omega" van God als micro-en macrokosmos.
De zon als vader bezit dus de scheppende - de uitstralende - kracht die ook de man als schepper in zich draagt. Deze scheppingsdrang bij de man openbaart zich reeds als kind. Waarom speelt een jongen graag met meccano en een meisje liever met poppen? Op latere leeftijd zal dit gevoel hoe langer hoe sterker worden, totdat het scheppende principe volledig tot zijn recht zal komen.
De moeder kan dit niet en het behoort ook niet tot haar taak. De taak van een vrouw als moeder is reeds de allerhoogste die er is en het scheppende genie van de man is - kosmisch gezien - hieraan toch ondergeschikt! Evenmin als een planeet licht kan uitstralen zoals een ster, kan de moeder kunst scheppen of uitvindingen doen. Het is dus geen toeval dat dit altijd het terrein van de man is geweest!

Natuurlijk is het ons bekend, dat ook vrouwen kunst hebben gebracht en dat ook vrouwen belangrijke uitvindingen op haar naam hebben staan. Het soort vrouwen dat hier echter onder valt is niet het zuivere moedertype, maar beleeft de moederlijke graad maar tot op zekere hoogte. Er zijn namelijk zeven diepten in het moederschap te beleven. De moeder in de hoogste graad wil alleen kinderen baren en deze al haar liefde schenken. Ze zal nooit deze taak verwaarlozen door overmatig kunst of sport te gaan beoefenen. Het is niet mogelijk, dat de vrouw en ,,moeder"  een hoogte kan bereiken in de kunst of wetenschappen. Het ene zal altijd ten koste gaan van het andere, al denkt misschien menige vrouw, dat dit bij haar absoluut niet het geval is! Trouwens de werkelijke moeder kan niet eens kiezen, maar moet gehoorzamen aan hogere wetten.
Indien en vrouw dan ook voor een dilemma staat met aan de ene kant haar moederschap en aan de andere kant haar kunst, sport of wetenschappen, dan zal zij alleen de juiste keuze doen, als zij haar taak als moeder kiest. Zij heeft dan een kosmisch juiste keuze gedaan omdat zij dan God en de ruimte dient en derhalve ook zichzelf. 
 
 
 
                                                  HET GROOTSTE WONDER.
,,Uw vele rassoorten wijzen op de evolutie, die de vonk Gods stoffelijk en geestelijk door te maken heeft. Niets gaat in de Goddelijke schepping met sprongen, niets is er zo maar ineens! Mens, dier en plant, Maan, Zon en ster, al het leven in Gods ruimte doorliep een evolutie, vooraleer het, het volgende stadium kon binnen treden!"
De eerste artikelen van de serie ,,De kloof tussen geestelijke en stoffelijke wetenschappen" hebben een globaal overzicht gegeven van de wonderen der schepping. Op een populair wetenschappelijke wijze hebben wij gepoogd de lezer enigszins vertrouwd te maken met de ondenkbare afstanden en de ontelbare sterren en planeten, die met onvoorstelbare snelheden in het tijdloze en oneindige heelal rondwentelen. In deze oneindigheid nu zweeft onze aardbol -- een wereldje te klein om zelfs te worden aangeduid in de macrokosmos, waar met miljoenen en miljarden lichtjaren wordt gerekend.

Op deze nietige aardbol nu wonen wij; woont de mens. Hoe klein en nietig zijn wij mensen eigenlijk niet? Tellen wij eigenlijk wel mee in deze oneindigheid? Hebben de materialisten toch niet gelijk, wanneer zij slechts profiteren van alles en zich verder geen illusies maken over een voortbestaan in de geest of in de stof op andere planeten? Wanneer onze machtige aarde een ,,niets" is in het heelal, wat moet dan wel de mens niet zijn?
Inderdaad is deze redenering volkomen logisch en verantwoord wanneer wij de belangrijkheid der dingen meten met stoffelijke maten! Niet logisch en niet verantwoord is het echter wanneer wij met geestelijke maten meten; dat wil zeggen met de maat van het bewustzijn!!
God heeft zich in alles gemanifesteerd. Elke planeet en elke ster vormt een interpretatie van de Goddelijke gedachte. God heft zich in die vorm en in die graad verstoffelijkt en vergeestelijkt. De hoogste vorm van de Goddelijke scheppingsgedachte is nu, de mens. Er is geen hoger vorm van leven en bewustzijn in de ruimte dan God als mens!!

De hoogste manifestatie van Goddelijk bewustzijn bracht Christus, maar God leeft ook in de oerwoudbewoners! De kloof, die tussen deze levens ligt, is even ondenkbaar groot als de afstanden van het ene sterrenstelsel naar het andere: niettemin zijn beide wezens van Goddelijke oorsprong en de werelden van evolutie die tussen hen liggen zullen uiteindelijk door de lagere levensgraden moeten worden doorleefd. Elk mens zal eens een bewuste Godheid moeten worden, wil hij naast Gods meest volmaakte leven -- de Christus -- willen wonen!
De mens -- ieder mens in de ruimte! -- heeft derhalve van de Schepper het allerhoogste gekregen, dat mogelijk was. De mens werd deel van God! De bewuste mens zal de stof eens hebben overwonnen. Wat betekenen lichtjaren in de geest? Hoe langzaam is de lichtstraal niet vergeleken bij de gedachte van de mens? Welk verschil maakt het voor de mens uit of hij denkt aan iemand in Nieuw Zeeland of in Holland? Zijn in beide gevallen de afstanden -- in de geest -- niet even kort? De geest kent geen grenzen -- wanneer hij vrij en bewust zal zijn, zoals die van Christus! Onze Messias draagt het hele onmetelijke heelal in de palm van zijn hand, omdat Hij de ruimte van God heeft overwonnen. Zijn machtige geest beheerst en omvat de zichtbare en onzichtbare kosmos. En eens zal elk mens moeten worden als Gods volmaakte Zoon. Christus is nl. -- ondanks de ondenkbare kloof, die pas na miljarden tijdperken zal kunnen worden overbrugd -- onze broeder.

De Christus is onze volmaakte broeder,  die uit Zijn rijk is teruggekomen uit liefde voor ons! Hij wilde ons slechts de weg uitstippelen tot God terug! Hij wilde ons slechts tonen, dat wij deze weg in liefde moeten bewandelen en dat wij altijd liefdevol moeten blijven, ook al worden wij veracht, bespuwd en mishandeld. Dat dit geen holle frasen waren, heeft de Christus ons bewezen, toen Hij zijn Goddelijk leven aan ons afstond op het kruis van Golgotha. Met een wenk had deze Godmens Zijn belagers kunnen vernietigen, maar Hij liet zich liever doodmartelen! Golgotha is dan ook de grootste schande en de grootste misdaad, die ooit in de ruimte plaats vond. Hoe kunnen wij dit ooit goedmaken?
En nog zijn er miljoenen onbewusten, die elke dag opnieuw het leven van God mishandelen. De Christus wordt nog steeds gehoond, mismaakt en bezoedeld. Niet voor niets heeft Christus gezegd: ,,Wat gij aan de minste Mijner broeders hebt gedaan, dat hebt ge aan Mij gedaan!" En wat doen wij voor onze broeders? Heeft de mens ooit begrepen, dat deze broeders tot het grootste -- het allergrootste -- wonder behoren van de schepping?

De mens vertegenwoordigt het hoogste Goddelijke scheppingswonder! Wie begrijpt dit op aarde? Slachten wij niet miljoenen van deze Goddelijke wonderen tijdens onze oorlogen af? Sluiten wij niet duizendtallen op in gevangenissen en psychiatrische inrichtingen? Noodzaak ment ge? Wij durven te zeggen, omdat de mens nog onbewust is en zichzelf -- laat staan zijn medemens -- niet kent!! Hoeveel worden er niet bijna elke dag doodgemarteld? ,,Wat gij aan de minste Mijner broeders doet, doet gij aan Mij!!"
 Voelt ge nu dat deze onbewuste wijze van leven ons weer voor Golgotha brengt? Elke dag, elk uur, beleeft de mensheid Golgotha! Steeds weer en steeds weer wordt het kind van God bezoedeld, mismaakt en vermoord. Wij zorgen hiervoor!! Wij -- het allergrootste wonder van de schepping!! Wij zijn als gif en wij zijn duivels voor onze broeders. Voelt ge nu hoe ver we nog afstaan van Christus?! Voelt ge de teleurstelling van de ,,gelovigen" wanneer zij na hun dood zullen ondervinden, dat de Christus miljoenen lichtjaren van hen verwijderd staat?
En toch is er geen afstand in de oneindigheid! Alle afstand is slechts fictief. Niettemin zal het voor ons gevoel vele miljoenen jaren duren, voordat wij Christus tegemoet kunnen treden in de wetenschap, dat ook wij zijn teruggekeerd in het huis van onze Vader!    
                                                                   
 
                                             ''HET ,,LAATSTE PORTRET"
Voor de mens die de geestelijke wetten bestudeert, zal het duidelijk worden, dat elk van ons gedurende zijn leven op aarde zoveel disharmonie heeft geschapen, dat het onbegrijpelijk is, dat wij, na het beëindigen van ons leven, eventueel in een reine en gelukkige sfeer zullen kunnen binnentreden. Elk van ons heeft gedurende zijn leven voor het kwaad opengestaan. Bovendien hebben wij niet alleen met dit leven te maken, maar, wij hebben miljoenen levens beleefd. Hoe zijn wij in al die levens geweest? Welk onrecht en welke ellende hebben wij tot stand gebracht? Zijn wij er niet van doordrongen, dat het saldo van dit kwaad, dat zich in de loop van al onze levens heeft opgehoopt tot een verpletterend gewicht op onze persoonlijkheid rust en blijft rusten? Hoe kunnen wij ooit al deze verkeerde daden en gedachten goedmaken? En zijn het niet juist de rechtvaardigheidswetten die van ons eisen, dat wij alles wat wij eens hebben afgebroken weer zullen moeten rechtzetten, door er goede daden en gedachten tegenover te stellen?

De geestelijke wetenschap mag dan voor velen een logische en gemakkelijke wetenschap lijken, omdat deze tot ons leven spreekt; omdat deze alle problemen en vragen voor ons beantwoordt en ons het waarom, het waarvan en waarheen duidelijk maakt. Maar het zal ook een ieder duidelijk worden, dat deze wetenschap aan de andere kant ons voor geweldige problemen stelt, doordat zij de genademiddelen van de kerk niet erkent. De geestelijke wetenschap rekent het standpunt van de kerk niet, dat Christus voor onze zonden is gestorven, maar zegt: Christus is door onze zonden gestorven. Door onze afbraak, door ons gebrek aan liefde en hoger voelen. Door onze verkeerde karaktereigenschappen. Door onze haat en onze onredelijkheid. Door ons dierlijk bewustzijn. Kortom, Christus is vermoord, omdat wij nog niet rijp waren deze Goddelijke Boodschapper te ontvangen.

Heeft Christus zich dan vergist? Wist Christus dan niet wat Hij deed toen Hij neerdaalde op de aarde? Vanzelfsprekend. Maar Christus kwam naar ons toe, wetend dat Hij zou worden vermoord en verguisd. Christus wist echter nog meer. Christus wist ook, dat de liefde, die de mens toen nog niet kon vatten, toch eens zou overheersen. Christus wist, dat Hij door Zijn komst op aarde, de fundamenten legde voor de tijd, waarin de mens wel dit gevoel zou kunnen opbrengen. eens moet dit fundament worden gelegd en de tijd die Christus ervoor had bepaald bleek de goede tijd te zijn geweest. De vele adepten die deze Godmens heeft gekregen, hebben immers de wereld een nieuwe richting doen inslaan. Hoe zou de wereld er thans uitzien, wanneer Christus niet was gekomen? In dit licht bezien erkennen wij ook, dat de kerk -- alle kerken -- goed werk hebben geleverd. Zonder geloof, zonder kerk, zou de mensheid nog in het voordierlijke stadium leven. Neen, zeer zeker zijn wij niet van mening, dat de mensen op een geestelijke hoogte staan, die hun het recht geeft zich Christenen te noemen. Maar wij zijn er van overtuigd, dat al het goede, dat zij in zich dragen, meer bewust is geworden door de komst van de Christus met Zijn Wetten van Wijsheid als Liefde, Zachtheid, Eerlijkheid en Rechtvaardigheid.

Daarom en vooral daarom is Christus gekomen en heeft zich laten doden, wetende in Zijn Universele Liefde voor de mens, dat deze prijs uiteindelijk toch niet te hoog was.
Christus heeft de et van Mozes en de Profeten vervuld door ons een God van Liefde te brengen. Hij leerde ons om de mens niet te vertrappen, maar om elkaar op te vangen en om liefde te geven, ook al werd deze liefde niet aanvaard. Hij leerde ons geen geweld te gebruiken. Hij liet ons metterdaad zien, hoe wij moeten leven en handelen. En ook, al beseffen wij, dat onze wegen nog duister zijn en onze karaktereigenschappen nog verkeerd, dan nog weten wij, dat Christus voor ons het lichtbaken is en blijft. Hierdoor is de komst van Christus het belangrijkste gebeuren geweest dat de aarde ooit heeft gekend. Dit is het keerpunt geweest in de geschiedenis van de mensheid. En al lijkt het resultaat na bijna 2000 jaar nog niet erg bemoedigend, dan nog dienen wij te beseffen, dat wij -- ondanks alles -- toch lerende zijn en dat wij -- ondanks alle afbraak -- toch miljoenen mensen kennen, die zich wel degelijk voor het goede inzetten, geïnspireerden geholpen door onze allerhoogste Meester: Door Christus Zelf en Zijn helpers.

Wanneer wij aldus denkende, de gedachte van het lam Gods laten varen; wanneer wij -- indien wij dit kunnen aanvaarden -- afzien van de misleidende gedachte, dat Christus voor onze zonden zou moeten boeten, dan staan wij echter gelijk weer voor de harde realiteit die ons leert: Alles wat gij verkeerd hebt gedaan, zult ge zelf weer moeten goedmaken. God schenkt U niets, behalve Zijn Liefde. En juist omdat God u Zijn Liefde schenkt, kan hij het ene kind niet boven het andere bevoordelen door hem vergiffenis te schenken. U kunt het ook anders zeggen: GOD BEHOEFT U GEEN VERGIFFENIS TE SCHENKEN, WANT GOD HEEFT U NIMMER VEROORDEELD.
Evenmin als Christus iemand van zich af zou stoten, kan God dit doen. De geestelijke wetten zeggen echter tot ons, dat wij onszelf afsluiten voor de Goddelijke liefde door onze eigen duisternis, door onze eigen verkeerde karaktereigenschappen en daarom moeten wij zelf deze duisternis afleggen en de weg hiervoor is de weg van Christus.

God veroordeelt ons derhalve niet en verdoemt ons nog veel minder, maar wil, dat wij alle onrechtvaardigheden, die wij Zijn Leven hebben betoond, weer goedmaken, doen oplossen, door er daden van liefde tegenover te stellen. Hoeveel eeuwen van kwaad liggen er niet achter ons? Hoe kunnen wij hier ooit doorheen komen? En hiermede zijn wij aangeland op de vraag, waarmede dit artikel is begonnen.
De disharmonie van de mens -- het kwaad -- moeten worden gesplitst in twee groepen. De ene groep noemt de geestelijke wetenschap ,,Oorzaak en gevolg", de andere groep ,,Karma". Het verschil bestaat voornamelijk hierin, dat karmische wetten alleen op aarde kunnen worden goedgemaakt, omdat ,,Karma" altijd moord als basis draagt. Een karmische wet dwingt ons om een leven te baren, dat wij hebben vernietigd. Dit kan alleen op aarde.

In de geestelijke werelden kunnen wij dit kwaad niet meer herstellen, daar wij in die toestand geen kinderen kunnen baren. Dit is pas weer mogelijk op hogere planeten, die achter de geestelijke sferen liggen. Maar om die te bereiken, moeten wij vrij zijn van elke disharmonie en de wetten van God kennen. Alleen de geestelijk volmaakte mens kan dus deze gebieden bereiken. Met een moord op ons geweten, zouden wij nimmer hier kunnen binnentreden. Wij moeten derhalve voor die tijd al ons Karma hebben opgelost. Moeder Aarde laat ons niet eerder los, alvorens wij onze laatste rekening hebben voldaan. ,,Oorzaak en gevolg" heeft niets te maken met moord. Oorzaak en gevolg, ontstaan door onze onrechtvaardigheden, kunnen naargelang de graad, zowel op aarde als in de geestelijke sferen goedgemaakt worden. Moeten wij echter door Karma naar de aarde terug, dan hebben wij van zelf met de wet oorzaak en gevolg te maken. Dit geldt voor iedereen, niemand uitgezonderd, omdat niemand vrij is van oorzaak en gevolg.

Bij het beëindigen van ons aardse leven, drukt de last van oorzaak en gevolg niet op ons gevoelsleven, wanneer wij onze wil ingeschakeld hebben om de verkeerde karaktereigenschappen, die in ons zijn, de kop in te drukken. Ware dit anders, dan zou geen enkel levend wezen ooit een reine sfeer binnen kunnen treden, na het beëindigen van zijn aardse kringloop. Al zijn wij nog zo disharmonisch geweest in onze levens, dan nog kunnen wij -- wanneer wij ons hiervoor inzetten -- in zeer korte tijd een geestelijke basis gelegd hebben voor een hemelse sfeer, want het gebied, dat ons opwacht aan Gene Zijde van dit bestaan, is gelijk aan ons gevoelsleven bij het overgaan! Dit houdt niet in -- wij willen het nogmaals herhalen -- dat wij hierdoor kwijtschelding voor onze daden zouden hebben ontvangen. Neen, deze blijven bestaan, totdat wij deze hebben goedgemaakt. En dit goedmaken is nu juist onze taak, die wij allemaal moeten aanvaarden. Het is begrijpelijk, als wij in een hemelse sfeer leven -- dus bewustzijn en liefde bezitten -- beter voor deze taak gereed zijn, dan wanneer wij als levende doden in duisternis leven en onze schuld eventueel nog zwaarder maken door nieuw onrecht en geweld te stichten. Met ,,tijd" hebben wij niets meer te maken aan Gene Zijde, omdat wij daar in het tijdloze leven. Wanneer wij ons derhalve, naar aardse berekeningen, enkele eeuwen lang hebben ingezet voor de mensheid, dan kunnen wij deze schuld te niet doen, waardoor wij zelf en hoger bestaan kunnen binnentreden. Aldus werken de rechtvaardigheidswetten van God.

Door een ander leven te helpen, door te dienen, evolueren wij. Een andere weg is er niet. Wanneer wij dit dienen -- dat geheel uit eigen vrije wil bestaat -- niet willen doen, dan staan wij stil. Alleen door iets voor een ander te doen, kunnen wij zelf verder. Hierdoor moge het duidelijk worden, dat onze taak bij het ,,sterven" niet is geëindigd, maar integendeel, juist een aanvang neemt.
Onverschillig echter wat wij hebben gedaan, indien er althans geen karmische wetten gelden: bij onze ,,dood" op aarde kijkt God alleen naar ons ,,laatste portret". Het portret, dat wordt samengesteld door ons gevoelsleven , aan het einde van ons leven. Aldus stelt de vrije wil van de mens hem in staat, om zelf zijn sfeer te bepalen in de geestelijke bestaanswereld. Een bestaanswereld, die voor ons realiteit wordt aan het einde van onze aardse kringloop, zodra wij onze stoffelijke ogen hebben gesloten om de geestelijke ogen aan Gene Zijde te openen.
Sinclair Weston.
  
  
                                                       WAT IS EEN GENIE?
In het maandblad,, Mens en Kosmos" is een artikel verschenen van Dr. P.A. Dietz, waarin vragen worden behandeld zoals:,,Wat is een genie? Hoe ontstaat het? Is er onderscheid tussen genie en genialiteit, tussen genialiteit en talent?"
 Volgens Dr. Dietz zijn deze vragen nog steeds niet bevredigend beantwoord, ondanks het feit, dat er hierover tal van theorieën bestaan. Mej. Dr. van Herweden --- volgens velen --- doorkneed in de erfelijkheidsleer, schrijft in haar boek Erfelijkheid bij de mens en eugenetiek:,,Laten wij ons bewust blijven van de beperkingen van erfelijkheidsonderzoek." De wet van Mendel verklaart de overerving van verschillen en niet meer dan dat! Ofschoon men meent te hebben vastgesteld, dat talenten tot op zekere hoogte erfelijk zijn, moet de wetenschap toch concluderen, dat zij vrijwel niets weet van de hereditaire voorwaarden waaronder het genie zou ontstaan. Het genie manifesteert zich even plotseling en even onberekenbaar als een komeet.

De bioloog weet hier geen raad mee. De Oostenrijkse zenuwarts en psycholoog A. Adler trachtte met zijn ,,Individualpsychologie" alle aangeboren talenten te ontkennen en meende karakter en aanleg te kunnen afleiden uit de persoonlijke jeugdsituatie! Adler wilde niet alleen alle z.g. neurosen maar ook alle hogere begaafdheden herleiden tot overcompensatie van in de kindsheid verworven psychische tekorten. Terecht wijzen vele geleerden op het feit, dat --- zoals het overigens gewoonlijk gaat met zulke hypothesen --- een zekere bijkomstige voorwaarde in het centrum wordt geplaatst!
Dit en nog veel meer kan uit het artikel van Dr. Dietz worden naar voren gebracht maar wij hebben gemeend, dat dit voldoende zal zijn om de objectieve lezers te overtuigen hoe bedroevend weinig de wetenschap ook weer hierover weet te brengen. Hun theorieën vallen nl. reeds als los zand uit elkaar bij de minst kritische beschouwing.
 Het slot van het artikel van Dr. Dietz is vooral zeer merkwaardig. ,,Het is de schande en het oordeel van onze tijd, dat men niet meer aan het genie gelooft en aan zijn inspiratie, want de genialiteit is meer dan het voortreffelijke alleen: Het is de rechtvaardiging van het mens-zijn."
N. N.
  
  
                                      HET ONTSTAAN VAN EEN GENIE.
Wij zullen deze keer met het slot van Dr. Dietz artikel beginnen en vervolgens onze lezing geven over het ontstaan van een genie, talent enz. Wat het eerste gedeelte betreft van de slotzin, kunnen wij het met de schrijver maar tot op zekere hoogte eens zijn. Inderdaad zou het voor de mensheid beter zijn, indien het --- althans sommige --- geïnspireerde zou aanvaarden. Wat de tweede helft van de zin betreft, zijn wij echter een tegenovergestelde mening toegedaan. Wij geloven beslist niet, dat de genialiteit de rechtvaardiging is van het mens-zijn. Integendeel, het menselijk ,,genie" heeft ons verder van God verwijderd, dan iets anders ter wereld. Kanonnen, bommenwerpers, kruisers, gifgassen en atoombommen, werden ons door ,,genieën" geschonken. Napoleon, Bismarck en Hitler waren ook genieën die de wereld beter niet had kunnen hebben! Bovendien heeft het genie der wetenschap ons trachten te bewijzen, dat ons nieuwe geloof ,,het materialisme" zal worden. Neen, wij geloven bepaald niet, dat de genialiteit de rechtvaardiging is van het mens-zijn. Wij geloven juist dat de liefdevolle, zichzelf opofferende moeder en de voor zijn gezin werkende ,,eenvoudige" vader de rechtvaardiging is van het mens-zijn.

Heeft Christus zich ook niet in deze zin over de mens uitgelaten? Moesten wij niet worden als kinderen?
 Natuurlijk hebben ook tal van genieën de mensheid gediend en dit soort genieën moeten inderdaad door alle volken op handen worden gedragen!
Wij keren nu echter terug tot de vraag: ,,Hoe ontstaat een genie?" De vraag: ,,Wat is een genie?" behoeft door ons niet te worden beantwoord omdat hierover tal van goede definities bestaan. Indien wij op ,,wetenschappelijke" wijze willen trachten op de eerste vraag antwoord te geven, dan komen wij er nooit uit en moeten wij --- evenals o.a. Adler, Freud en Dietz --- de lezers vermoeien met een aantal min of meer spitsvondige veronderstellingen die u echter allerminst een afdoende verklaring schenken. 
N. N.

                               GEEN BEVALLING ONDER NARCOSE!
Onder het opschrift ,,Bevalling zonder pijn en zonder narcose" heeft onlangs Dr H.L. Heijermans in een groot landelijk dagblad een artikel laten verschijnen, waarin wordt gewezen op het nadeel van de bevalling onder narcose, zowel voor de moeder als voor het kind. Dr Heijermans wijst er in zijn interessante beschouwing op, dat in de Angelsaksische landen vrijwel geen vrouw een kind ter wereld brengt zonder verdoving. Deze pijnstilling bestaat daar uit een min of meer volledige narcose. De bevalling gaat daar, zo zegt de arts, op een operatie lijken.

Nadat de schrijver de nadruk heeft gelegd op het feit, dat de opleiding van arts en vroedvrouw op verloskundig gebied in Nederland voortreffelijk mag worden genoemd en dat vrijwel nergens ter wereld de sterfte van moeder en kind zo laag is als in Nederland, gaat hij over de mening te verkondigen van ter zake kundigen op dit terrein.
,,Dat het merendeel der vrouwenartsen en voor zover mij bekend alle Nederlandse hoogleraren in de verloskunde afkerig staan tegen de toepassing van verdovende middelen bij een normale baring, om het even of men een pijnstillend middel inspuit dan wel een bedwelmend gas gebruikt, moet diegenen tot nadenken stemmen, die enthousiast zijn over de pijnstilling tijdens de bevalling", aldus merkt Dr Heijermans zeer terecht op. ,,De voorstanders wijzen op de afschuwelijke pijnen, die de vrouw worden bespaard", zo gaat de schrijver verder. ,,Gevaar is er niet bij, redeneren zij, want met de moderne methode geeft men de vrouw zelf de slang met de daaraan bevestigde narcosekap in de hand. Als ze pijn voelt, neemt ze zelf de kap voor de mond en ademt het gas -- meestal trilene -- in. Raakt ze bewusteloos dan valt de kap neer. Zo krijgt ze half bezwijmd haar kind, zonder pijn en zonder dat ze ,,er veel weet van heeft".

Voordat wij de zuiver medische bezwaren laten horen, die tegen deze methode van bevalling heersen, zouden wij eerst op de geestelijke zijde hiervan willen wijzen. De geboorte is een heilig gebeuren en het machtigste wat de mens op aarde kan beleven. Het moederschap is niet een aardse gebeurtenis zonder meer, maar is van Goddelijke en kosmische omvang. De moeder overbrugt met haar baren de kloof tussen twee werelden! Zij vormt het rechtstreekse contact tussen God als geest en God als stof en stemt zich door haar daad af op
Gods heiligste wet: de baring. God en de moeder zijn volkomen één in die toestand, vandaar dat de moeder de hoogste betekenis bezit voor de ruimte. De moeder dient het leven van God door baren en te laten evolueren op aarde! Zij heeft aldus een dienende taak, die haar zelf echter ook bewust doet worden. Door zich één te maken met God als baringswet, wint zij aan diepte, aan gevoel. Als zij de baring beleeft van haar kind, beleeft zij tevens God als moeder en als barende kracht voor al het leven in de ruimte!! Moet zulk een machtig gebeuren onder narcose -- onbewust -- plaatsvinden??

Bovendien staat het ook wetenschappelijk vast, dat het psychisch van zeer groot belang is, dat de moeder de bevalling bij bewustzijn niet alleen meemaakt, maar ook beleeft en doorleeft, zo zegt Dr Heijermans en vervolgt:
,,Misschien klinkt het vreemd, maar het heeft met het opbloeien van de moederliefde te maken. Waar men voor geleden heeft, of wat althans inspanning heeft gekost, dat is dierbaarder dan wat zo in de schoot valt!" En zo is het met alles! De mens moet door de duisternis heen van het leven, wil hij het uiteindelijk overwinnen, afleggen en het licht ten volle beleven. Geschenken bestaan er niet voor God!!
,,Hoe kan een moeder echter het éénzijn met God beleven tijdens de baring, als pijnen en angst haar bijna krankzinnig maken?" Dr Read, een Engelse verloskundige, gaat hierop in. Deze arts heeft een nauwkeurige studie gemaakt van dit onderwerp. Dr Read vroeg zich af, waarom sommige vrouwen vreselijke pijnen doorstaan en anderen weinig of bijna geen. Hij is tot de slotsom gekomen, dat angst de oorzaak was, angst voor pijn, angst voor complicaties, voor haar leven en dat van haar kind en vooral, angst voor het onbekende. Dr Heijermans zegt hierover: ,,Wie kent niet de vrouw, die opgehitst door gruwelverhalen van buurvrouwen en familieleden de bevalling als een marteling beleeft. De aanstaande moeder en haar omgeving behoren te worden ingelicht over de vraag, hoe een normale bevalling verloopt.

Ontspanning van spiergroepen worden aangeleerd. Zo wordt een gedachte geschapen, waarin de vrouw niet tegen de bevalling opziet, zich kalm en opgewekt toevertrouwd aan de zorgen van de dokter of vroedvrouw. Dan blijkt dat zij haar kind vrijwel zonder pijn of ellende ter wereld brengt. De moeilijkste ogenblikken tijdens de baring worden van nature al verlicht, doordat er een verlaging van het dagbewustzijn ontstaat, waardoor pijn minder bewust wordt doorgemaakt."
De schrijver heeft echter nog een zeer steekhoudend motief om zijn gekantheid tegen de bevalling onder narcose te rechtvaardigen en hij zegt dit met de volgende woorden: ,,Er is echter nog een zeer gewichtig argument, dat tegen de bevalling onder narcose pleit en dat is dat elke narcose, hoe licht ook, een vergiftiging is, een vergiftiging in het bijzonder van de hersenen. De hersencellen worden verdoofd evenals tenslotte de zenuwcellen van het verlengde merg. Het ingeademde gas wordt door het bloed opgenomen. Via het bloed bereikt het gas het hersenweefsel van de moeder. Maar via het bloed en de moederkoek bereikt het gas ook het bloed van het kind om tenslotte de hersencellen te bereiken. In het verlengde merg liggen de zenuwcellen van het ademhalingscentrum."

Volgens Dr Heijermans staat het als een paal boven water dat hersens en zenuwweefsel van het kind gevoeliger zijn voor vergiften naarmate het jonger is. Hij wijst er ook op, dat de kans, dat het kind bij de geboorte moeilijkheden heeft met het ademen geen theorie is.
,,De overschakeling van zuurstoftoevoer via de navelstreng naar zuurstoftoevoer via de longen is een plotseling en altijd weer wonderbaarlijk gebeuren. Er behoeft niet veel aan te haperen of het gaat niet goed. Iedereen heeft wel gehoord van getob met een pasgeboren zuigeling, die niet wilde ademen. Dan komen die angstig spannende momenten van wisselbaden geven, klappen op de billen, leegzuigen van de luchtpijp, kortom alle maatregelen die de luchtwegen vrijmaken en het kind prikkelen om te gaan ademen", aldus onze arts.
De aanstaande moeder die dit alles leest en tot het besluit komt, dat zij haar kind beter op de natuurlijke wijze ter wereld kan brengen, zal nog meer worden overtuigd als zij het boek leest van Dr Read ,,Moeder worden zonder vrees". In Amerika en Engeland vooral heeft dit boek grote indruk gemaakt en men begint nu in te zien, dat de zienswijze van Dr Read juist is.
Kort samengevat luidt deze:
,,Een geestelijk en lichamelijk goed voorbereide vrouw kan zeker zijn van een bevalling die met zo weinig pijn verloopt, dat het als een ware vreugde door de moeder wordt beleefd en in haar herinnering blijft als iets goeds waar je niet tegenop behoeft te zien."
N. N.  
 
 
                            HULP VANUIT ,,ANDERE WERELDEN"
Verreweg de meerderheid van alle gelovigen zijn van mening, dat zij na dit aardse leven zullen worden berecht door God en dat zij dan of in het paradijs bij Christus of in de hel hun eeuwig bestaan zullen beleven.
De Goddelijke rechtvaardigheidswetten, die de mens via de metafysica en de mystiek mocht leren kennen, tonen ons echter, dat de werkelijkheid heel anders is. Er is geen systeem van beloning en straf. Er zijn alleen vele toestanden voor de mens te beleven, die door zijn eigen onbewustzijn of bewustzijn werden opgebouwd en in stand worden gehouden. aangezien echter al het leven een deel van God vormt, zal dit leven eens -- van het allerlaagste af -- weer tot de Goddelijke bron moeten terugkeren! Alle Godsvonken werden de ruimte ingezonden, opdat deze Godsschepping -- het universum -- zouden leren overwinnen en aan het einde van de kosmische cyclus waarin wij leven, zal ook de laatste Godsvonk weer bewust terugkeren tot de bron, die hem heeft uitgezonden! Dan is de schepping bewust beleefd en omspant de Godsmens met zijn verhoogd bewustzijn en oneindige liefde het gehele universum! Dit is de zin en het doel van Gods gedachte, Gods schepping!

De kosmische reis van de mens, die van planeet tot planeet gaat en vele miljoenen tijdperken duurt, eindigt daar waar Christus leeft. Christus en met Hem vele anderen hebben dit Alstadium bereikt. Al het andere leven is nog onderweg! Aangezien de Albron het leven in kosmische golven heeft uitgestoten, zal het ook golfsgewijze weer terugkeren. Hierdoor is het te begrijpen en te verklaren, dat de ene mens zo veel verder is dan de andere!
Ook de persoonlijkheid die op een hoger plan staat, heeft alle lagere stadia moeten beleven. Overslaan is niet mogelijk en elk leven volgt de kosmische weg, die allen hebben moeten afleggen. wat de kerk leert over de hel is dus niets anders dan een tijdelijke toestand, waarin de mens komt te verkeren, wanneer hij onvoldoende liefde en bewustzijn bezit om de hogere werelden voor de geest te kunnen betreden nadat zijn aardse kringloop is volbracht. Eeuwige verdoemenis en straf zijn derhalve fictieve begrippen, die geen bestaansrecht hebben en duiden op geestelijk onbewustzijn van de theoloog.

De mystiek heeft ons echter niet alleen vertrouwd gemaakt met deze hoge wetten, maar heeft ons ook geopenbaard, wat wij moeten doen om deze te beleven. De mens heeft leren begrijpen, dat hij slechts kan vorderen op de weg die naar Christus voert, wanneer hij het leven om zich heen in liefde dient! Door liefde te schenken zal hij zijn bewustzijn verruimen, waardoor hij zelf toegang krijgt tot een hogere wereld, die hem weer op haar beurt meer liefde zal doen beleven! Alles wat de mens doet voor een ander doet hij in feite voor zich zelf. Kan het rechtvaardiger? Door deze Goddelijke rechtvaardigheidswetten helpt nu het ene leven, dat verder is, het andere, dat nog niet zo ver is gevorderd.
Het spiritualisme heeft de aanwezigheid van dit, ons omringende leven, kunnen aantonen; de Goddelijke wijsbegeerte verklaart het, terwijl de metafysica de wetten uiteen zet. Het allerhoogste wezen vanuit een andere wereld, dat de mens hier op aarde hulp heeft geboden, was de Christus.

Christus liet zich hiervoor op aarde geboren worden. God stond dit toe, ofschoon de Christus en al het gevorderde leven in de ruimte van te voren wist, dat de onbewuste aardbewoner dit heilige leven zou vermoorden. Niettemin kwam Hij uit liefde voor zijn broeders en zusters -- vonken van God -- die nog niet zo ver waren gevorderd en dringend hulp behoefden.
Op eigen kracht was de mensheid er nooit gekomen, omdat het kwaad hoe langer hoe meer ging overheersen. Christus heeft ons geleerd wat liefde is. Hij heeft ons geleerd hoe wij moeten leven, willen wij het paradijs bereiken! Hij heeft ons geleerd, dat er geen dood is, maar een eeuwig leven en vooral, Hij heeft ons geleerd dat God Liefde is!!
Ofschoon de Christus niet werd begrepen en men dit Heilige Leven heeft vermoord, is toch uit een klein aantal aanhangers in de loop van 2000 jaar een miljoenenleger gegroeid, dat over de gehele aardbol is verspreid en steeds in omvang zal toenemen. Al het goede, liefdevolle en reine dat de mens en zijn maatschappij bezit, is te danken aan Christus!

Wij behoeven niet verder uit te wijden over de ontzagwekkende betekenis die de komst van Christus voor deze planeet heeft gehad. Elk weldenkend mens zal dit Heilig gebeuren, voor zover hem dit mogelijk is, zelf kunnen beseffen.
De Christus is echter niet de Enige, die ons hulp heeft verleend, ofschoon de Messias uiteraard de allergrootste hulp heeft geboden. Neen, vele tientallen miljarden zijn er geweest, die aan de aardse mens hulp hebben verleend en nog verlenen! En dit miljardenleger, dat dag en nacht bezig is om op ons in te werken en om ons meer bewustzijn en liefde te schenken, bestaat uit de ,,doden" die hun kringloop op aarde hebben volbracht, maar nu vanuit die ,,andere" wereld op ons inwerken! Kan het ons verwonderen, dat een moeder, die is overgegaan, d.w.z. het aardse stofkleed heeft verwisseld voor een bestaan in de geest, haar kinderen die zij moest achterlaten, weer opzoekt en tracht te beïnfluenceren om het goede te blijven doen? Miljarden moeders en vaders doen dit bij hun kinderen! Dit is de oneindige liefde, die zelfs boven het graf uitstijgt en de kloof tussen de stoffelijke en de astrale werelden overbrugt!

Er is geen leven op aarde of het ondergaat astrale beïnvloeding. De mens echter, die door zijn karaktereigenschappen afstemming heeft op de onbewuste astrale werelden, ,,de hellen,"zal ook hierdoor worden beïnfluenceerd. Toch zijn er ook bij deze persoon bewuste astrale persoonlijkheden in de nabijheid, die alles in het werk stellen om deze mens door hogere gedachteningeving te dwingen het goede te doen. De liefde en de opoffering, die deze liefdesgeesten aan de mensheid schenken, grenzen aan het ongelooflijke. Zonder de hulp van de astrale wereld leefde de mens nog in het oerwoud. Alle uitvindingen, kunst en wetenschappen werden door Gene Zijde aan de mensheid geschonken. Op eigen kracht had de mens deze hoogte in zulk een betrekkelijk korte tijd nimmer kunnen bereiken!

Het kwaad en het onbewustzijn hebben door alle eeuwen heen nog steeds de boventoon gevoerd, vanaf de tijd dat de mens in de oerwouden bewust disharmonie ging scheppen tot aan Wereldoorlog II toe. Thans wil het merendeel der mensheid in vrede leven en men vreest een nieuwe wereldbrand. Deze vrees is echter ongegrond, want zolang het merendeel van de mensheid geen oorlog wenst, zal deze niet mogelijk zijn. Van het leven uit de hogere werelden is dan ook de boodschap doorgegeven voor de mensheid, dat de vorige wereldoorlog tevens de laatste zou zijn, die de planeet aarde te beleven zou krijgen!
Dit betekent, dat de bewuste astrale wereld na miljoenen jaren eindelijk de overwinning heeft behaald en dat het goede zich thans heeft geworteld om nimmer meer enig terrein prijs te geven aan de onbewusten van geest! Dit is de overwinning van Christus!
 Het leven van God bewoog zich eerst naar het Al, maar kwam terug om de mens te helpen! Deze bewuste Godsmensen hebben ons nu eindelijk kunnen omhoogtrekken uit de duisternis. Laten wij allen meehelpen om de overwinning van Christus en de Zijnen volledig te maken. De aarde zal dan veranderen in een paradijs en ziekte, leed en onbewustzijn zullen verre van ons blijven.
N.N.
 
 
                                      DE ONTBREKENDE SCHAKEL.
,,Talloze vormen van planten en dieren, die wij in de natuur waarnemen, hebben zich uit oudere soorten door evolutie ontwikkeld in de loop van vele miljoenen jaren. Ook de mens is door dit ontwikkelingsproces ontstaan, ongeveer 600.000 jaar geleden. Vele mensen komen nog steeds in verzet tegen deze resultaten van het wetenschappelijk onderzoek, omdat zij een ontzaglijk verschil in geestelijke eigenschappen bemerken tussen de primitiefste mensenrassen."
Prof. Dr M.G.J. Minnaert sprak deze gedachte uit tijdens een rede voor het Humanistisch Verbond. Spreker vervolgde zijn rede, die als titel droeg: ,,De oorsprong van de mensensoort," met erop te wijzen, dat vermoedelijk verschillende evolutieprocessen tegelijk en in onderlinge wisselwerking, hebben plaatsgevonden. Het gebruik van werktuigen zou het denken hebben ontwikkeld, omgekeerd bevorderde het denken weer het gebruik van betere werktuigen. Evenzo heeft de taal bijgedragen tot ontwikkeling van de begrippen en omgekeerd. Tot slot wees Prof Minnaert nog op het grote belang van de opvoeding, waardoor het ene geslacht aan het andere zijn ervaringen kon doorgeven.

Inderdaad kunnen wij het in vele opzichten eens zijn met deze uitspraak. Wetenschappelijk kan er geen twijfel meer bestaan over de vraag of het leven zich al dan niet door evolutie tot hogere vormen heeft geopenbaard. Volgen wij echter deze evolutie, dan verliezen wij ons op een gegeven ogenblik in een schijnbaar onoverbrugbare kloof. De beroemd -- of moeten wij zeggen, de beruchte kloof van de ,,missing link", de ontbrekende schakel! De ontbrekende schakel tussen het hoogst ontwikkelde dier en de meest primitieve mens! Inderdaad een machtige kloof, die tot heden toe -- alle wetenschappelijke naspeuringen ten spijt -- nog even breed is als in de tijd van de grote natuuronderzoeker Darwin. Elke voorstander van deze wetenschappelijke evolutietheorie moet zijn hoofd buigen en bekennen, dat hij geen afdoende verklaring kan geven als het aankomt op de verklaring van het probleem van het ontbreken van de aapmens of mensaap in de vertakking van de gemeenschappelijke levensstam van onze dierlijke voorouders!

Prof. Minnaert sprak over het ontzaglijke verschil in geestelijke eigenschappen tussen dier en mens, maar ook lichamelijk bestaat er een zeer groot verschil! Het moet de nadenkende toehoorder echter vooral zijn opgevallen, dat de spreker als het ware de meeste kritieke vragen omzeilde of deze behandelde als zijnde van meer ondergeschikt belang, terwijl van de beantwoording hiervan in feite alles afhing! Deze vragen, van kardinale betekenis zijn:
a). Hoe komt het, dat de ,,mens" is begonnen werktuigen te gebruiken? Vanwaar die ingeving om zulks te doen en waarom was het alleen de mens die dit gevoel bezat?
b). Als dit gebruik van werktuigen (toevallig of niet) de oorzaak is van ons mens zijn, dan zouden wij in staat moeten zijn het hoogst ontwikkelde dier -- in de loop der tijden -- eveneens tot onze hoogte op te trekken, doordat wij het ook leren werktuigen te gebruiken enz. enz. Het dier zou dus een mens moeten worden!

Op vraag a heeft de Franse wijsgeer Henri Bergson in zijn meesterwerk: "L'Evolution Creatrice" -- Scheppende Evolutie -- reeds een machtig antwoord gegeven, dat het eigenlijk verbazingwekkend mag heten, dat sommige geleerden hieraan nog durven twijfelen. Bergson wijst in dit werk op de entelechie der dingen d.i. het diepste wezen van het levende, dat zijn ontwikkeling bepaalt; de inwendige bepaling van alle delen door de functie en het doel van het geheel. Door deze entelechie blijkt, dat de levensvorm geen toevalsproduct is of -- en dit zou minstens even erg zijn -- geen object is dat ,,wordt geleefd" door iets van buiten af, maar dat het wezen zelf de weg der evolutie kiest, doordat dit bewustzijn, deze kracht, in hem aanwezig blijkt te zijn! De mens is niet mens geworden, doordat hij per toeval een of meer werktuigen leerde gebruiken, neen, de mens leerde die werktuigen gebruiken, omdat hij het gevoel, de kracht en de bezieling in zich droeg om deze werktuigen aan zich ondergeschikt te maken! In deze nemen wij derhalve een precies tegenovergestelde mening in als Dr Minnaert.

En nu vraag b. Natuurlijk zal een aap nimmer tot mens kunnen ,,promoveren", zelfs al zouden wij hem gedurende tal van generaties het gebruiken van werktuigen enz. bijbrengen. Hieruit moge enigszins blijken, dat er meer voor nodig is dan een werktuig om mens te worden en dit brengt ons weer terug tot ,,the missing link" -- de ontbrekende schakel --, want wij zullen deze kloof dienen te overbruggen, willen wij werkelijk de evolutieleer enigszins begrijpen. Geeft Henri Bergson hier ook geen verklaring voor, zo zal de lezer zich misschien afvragen? Neen, althans niet de juiste. De wijsbegeerte laat ons nu in de steek en er is slechts één bron overgebleven die ons het antwoord kan geven. Deze bron heet God en het Goddelijk antwoord is op paranormale wijze aan de aarde geschonken. Dit antwoord is zo eenvoudig en zo machtig, dat het de mens, die hiervoor in zijn gevoel is ontwaakt en de mystieke betekenis hiervan kan bevatten, met één slag het Hoe en Waarom van het Goddelijk Scheppingsplan doet begrijpen!

God als scheppende en barende kracht manifesteerde zich nu bij het begin van de schepping als bezielde cel. In deze eerste cellen leefde de Goddelijke kracht en de bezieling die deze organismen zou doen evolueren, zou doen splitsen, baren en scheppen, vele miljoenen tijdperken lang, totdat zij, door miljarden vormen -- organismen -- te beleven, die steeds meer zouden worden vervolmaakt, uiteindelijk de mens zouden vormen, zoals wij die in zijn huidige vorm kennen. Deze vorm betekent nu het eindstadium voor ons lichaam hier op aarde, maar het eigenlijke beginstadium voor onze geest! Hierover echter een volgende keer. Belangrijk is slechts op het ogenblik dat de mens -- in zijn eerste stadium -- reeds alles in zich had om dit stadium -- en alle hoger stadia, die nog voor ons liggen -- te bereiken! Geen hulp van buitenaf, maar Goddelijke bezieling van binnenuit! Geen toevalsproduct, maar een Goddelijk wezen, dat moest ontwaken!! Deze allereerste cellen droegen deze Goddelijke ruimte reeds in zich. De bezieling was echter zo machtig, dat deze zelfs nog bleef nawerken in het lege stoffelijke omhulsel, dat door de eerste ,,mens" -- het eerste cellenleven -- reeds was afgelegd. Terwijl de vrijgekomen ziel voor zichzelf een reeds hoger organisme schiep, bleef het eerste lege stoffelijk omhulsel echter doorwerken, doordat de Goddelijke bezieling nog in sterke mate aanwezig is. Er ontstond een verrottingsproces en hieruit ontstond nieuw leven, het dierenrijk. Dit leven zou de mens op de voet volgen. Het zou in zijn hoogste vorm het schaduwbeeld worden van de mens, maar nimmer diens hoogte kunnen bereiken, omdat de Goddelijke stuwing reeds veel minder krachtig was dan bij het eerste zielenleven -- bij de mens. Daarom lijkt de aap nog op de mens, maar is er niettemin een enorme kloof tussen deze en zijn schepper! Voelt ge nu waarom een aap nimmer mens zal kunnen worden?

Voelt ge ook, dat er geen ontbrekende schakel bestaat, maar dat alles volmaakt normaal is? De mens zoekt alleen nog verkeerd! Niet de mens is uit het dier, maar het dier is uit de mens ontstaan!
 Nadat uit de eerste menscel het dierenrijk was ontstaan, was de Goddelijke bezieling echter nog lang niet uitgeput. Uit deze lege omhulsels ontstond nu de natuur in al haar verscheidenheid. De ene levensvorm volgde de andere op. Al het leven dat ons omringt, is aldus ontstaan uit deze Goddelijk bezielde cellen en bezit derhalve ook zelf ziel en geest en is dan ook onsterfelijk. In zijn hoogst geëvolueerde vorm volgt het de mens op de voet tijdens diens kosmische reis terug naar de Albron, die alles heeft gebaard! Toch is er ook leven ontstaan dat geen hoogste levensvorm zal kunnen beleven. Dit leven heeft zich gevormd uit de zogenaamde naschepping voor dier en natuur. Deze naschepping, die zich aan ons manifesteert in de vorm van allerlei ongedierte, insecten en lager plantaardig leven is ontstaan uit de tweede (en reeds verzwakte!) menscel, die al niet meer bij machte was een blijvende levensvorm te baren. Al het leven dat ontstond uit de zogenaamde naschepping, kent geen verdergaan en zal eens oplossen in de Goddelijke energie.

Dit is de verklaring voor het feit, dat er maar één soort mensen bestaat en vele duizenden diersoorten!! Vooral blijkt hieruit echter, waarom er tussen dier en mens zulk een brede kloof bestaat, terwijl het planten en dierenleven als het ware in elkaar overlopen! Wanneer Prof. Minnaert dan ook vermeldt, dat vele mensen nog steeds in verzet komen tegen de resultaten van het wetenschappelijk onderzoek, omdat zij een ontzaglijk verschil in geestelijke eigenschappen bemerken tussen de hoogst ontwikkelde dieren en tussen de primitiefste mensenrassen, dan is dit verzet volkomen gerechtvaardigd. Wij weten nu, dat ook het hoogst ontwikkelde dier -- n.l. de aap -- slechts het schaduwbeeld vormt van de mens! Zolang de wetenschap dan ook niet deze zojuist beschreven metafysische waarheid over de schepping en de evolutie aanvaardt en blijft zoeken naar een ,,ontbrekende" schakel, zal zij dit verzet ook blijven houden. Alleen de waarheid zal alle tegenstand uiteindelijk kunnen overwinnen.
N. N.  
 
 
                               DE A-SYMMETRISCHE MENS! HOE IS DE RECHTER
                                      EN DE LINKERHELFT VAN UW LICHAAM?
,,Drie gezichten, drie karakters en toch één mens!"
Onder dit opschrift heeft de Katholieke Illustratie eens een artikel gewijd aan het merkwaardige feit, dat de mens twee verschillende gezichtshelften heeft. Een aantal foto's van een vijftal personen toonde aan, dat de a-symmetrische gezichtsbouw van de mens in de meeste gevallen zeer sterk is.
Teneinde dit duidelijk te maken plaatste het blad van elk van deze mensen drie foto's. De middelste foto stelde de persoon voor zoals die er in werkelijkheid uitzag. De linker foto daarentegen bestond uit de twee rechterhelften van het gelaat, terwijl de rechter foto de twee linkerhelften van het gezicht weergaf. De buitenste foto's waren dus van gezichten die volkomen symmetrisch waren.

Het was frappant waar te nemen, hoe de drie afbeeldingen naast elkander geplaatst, van ,,dezelfde" persoon toch drie geheel verschillende mensen voorstelden. Niet dat de uiterlijkheden altijd zo grondverschillend waren, want in de meeste gevallen kon men nog goed de eigenlijke persoon in de twee andere foto's terugvinden. Neen, het grote verschil trof men meer aan in de karakteruitdrukkingen van het gelaat en vooral in de ogen!
en zegt dikwijls, dat de mens uit goed en kwaad bestaat en dat deze twee factoren soms om beurten in de persoon kunnen overheersen! zou dit aan de hand van deze foto's niet kunnen worden aangetoond? Het heeft er een tijd lang naar uitgezien of men van deze a-symmetrische gezichtsbouw profijt zou kunnen trekken bij de beoordeling of iemand misdadige trekken in zich heeft. De praktijk heeft dit middel echter als minder betrouwbaar verworpen.

Het is bekend, dat de mens niet alleen wat zijn gelaat betreft twee verschillende helften bezit. Ook het lichaam toont een groot verschil tussen de linker en rechterkant. Deze ,,onthullingen" die het, door ons genoemd, weekblad heeft gedaan, zijn dus allerminst actueel. Vanzelfsprekend weet de mens dit reeds lang en verscheidene personen maken hier zelfs gebruik van in hun beroep. De kunstschilder b.v. en de fotografen weten dat -- enkele uitzonderingen daar gelaten -- de linkerhelft van het gezicht van de vrouw het ,,mooiste" is, terwijl bij de man juist doorgaans de rechterhelft het gunstigste zal zijn! De reden dat wij dit vraagstuk willen aansnijden is, omdat tot nog toe veel hierover is gesproken en geschreven, maar niemand nog kans heeft gezien dit verschijnsel ook te verklaren! Waarom is het gezicht van een mens a-symmetrisch? Waarom uit zich deze a-asymmetrie vooral op latere leeftijd? Hoe komt het, dat niemand ter wereld een gezicht of lichaam bezit, waarvan de linkerkant identiek is aan de rechterkant?

Wat het lichaam betreft heeft de wetenschap hierover -- ogenschijnlijk -- een betrouwbaar klinkende theorie opgebouwd. Immers, zo zegt de wetenschap, de mens gebruikt zijn ledematen verschillend. Indien hij bijvoorbeeld rechts is dan zal zijn rechterarm beter ontwikkeld zijn dan zijn linker. Ook zijn benen gebruikt de mens verschillend. Het sterkst ontwikkelde been zal het been zijn, waarop men het meest zijn lichaamsgewicht laat rusten gedurende het staan, dat men meestal gebruikt bij het afzetten met springen of waarmede men het meeste werk moet verrichten. Deze ledematen oefenen dan weer door hun min of meer individuele ontwikkeling een grote invloed uit op andere delen van het lichaam. Dit klinkt allemaal zeer overtuigend, maar hoe stat het nu met iemand die, door ziekte verhinderd, nog nooit uit het bed is gekomen? Is het lichaam van zulk een persoon wel symmetrisch? De praktijk wijst uit van niet. En hoe staat het er voor met een baby? Bovendien hebben we ook allerminst een oplossing gekregen voor onze twee verschillende gezichtshelften! Ook de grootste aanhanger van deze ,,wetenschappelijke" theorie zal toch niet willen beweren, dat wij de ene kant van ons gezicht meer ,,gebruiken" dan de andere! En zelfs al zou deze persoon dit wel willen volhouden dan nog zitten wij met de a-symmetrische baby's --figuurlijk gesproken -- in onze maag! Wij weten, dat de wetenschap nu als laatste troef de lichamelijke erfelijkheidsfactoren triomfantelijk naar voren kan brengen, maar een diepere beschouwing laat ons toch al deze stellingen in twijfel trekken.

Wij denken aan het merkwaardige feit, dat babylief, alle geërfde lichamelijke hoedanigheden ten spijt -- toch zelf bepaalt of hij links of rechts zal worden! Natuurlijk kunnen ouders door dwang uit te oefenen, hun baby de rechterhand laten gebruiken, maar wij weten, dat dit absoluut verkeerde opvoeding voor het kind betekent, terwijl het bovendien vaststaat, dat niet altijd met succes kan worden ingegrepen door de opvoeders van het kind!
Wat is dit dan weer voor een probleem? Waarom zal juist dit ene kind -- zijn broertjes en zusjes zijn allen rechts! -- links worden? Staat onze wetenschap hierdoor weer niet voor een nieuw vraagstuk?
Jozef Rulof heeft hierover een geestelijke ontleding gegeven, die zo subtiel en verrassend mag worden genoemd, dat wij die aan onze lezers niet willen onthouden.

,,Elke mens beleeft zowel het vaderschap als het moederschap hier op aarde. Ook op andere planeten, die wij reeds hebben overwonnen, moesten wij, via de reïncarnatie, het mannelijke en vrouwelijke lichaam meemaken. Gedurende enkele opeenvolgende levens zijn wij vader en hierna beleven wij weer het moederschap. Geen enkele uitzondering wordt hierop gemaakt, omdat dit een wet is voor al het leven in de ruimte. Ook op hogere planeten, die de mens nog zal moeten overwinnen op zijn evolutieweg, die hen terugvoert tot ge God van al het leven, zal het vader en moederschap de basis vormen voor alles wat leeft. Nu is het dus zo, dat niemand alleen vader of alleen moeder is. Beide principes zijn in elk mens vertegenwoordigd en dit is wat wij zien, als wij constateren, dat de mens uit twee ongelijke -- dus a-symmetrische -- delen bestaat!"

Inderdaad bestaat de mens uit twee verschillende delen en wij allen dragen zowel het vaderschap als het moederschap in ons. Begrijpt u nu waarom het niet mogelijk is, dat iemand ter wereld een volkomen ,,regelmatig" gezicht heeft? De kant waar zich het hart bevindt, is de moederlijke kant -- de gevoelskant -- (vandaar dat de fotograf en kunstschilders juist die kant van het gezicht van de vrouw willen vereeuwigen), terwijl de rechterkant het vaderschap in ons openbaart. De rechterzijde van het gelaat van de man zal ook prakties altijd duidelijk ,,sterker" lijken, dan de linker. Neemt u voor de proef een foto van iemand en bekijkt u om beurten de linker en de rechterkant van het gezicht. U zult zich verwonderen over het resultaat! Niet bij iedereen zal dit even sterk naar voren springen, maar in verreweg de meeste gevallen is het zeer duidelijk waarneembaar. Op volwassen leeftijd zal echter pas het verschil van de twee gezichtshelften zich op volle kracht openbaren, om dat het gevoel van moeder en vaderschap voordien alleen nog latent aanwezig was!

De rechterarm -- de ,,scheppende" kant -- is ook niet voor niets bij verreweg de meeste mensen de meest gebruikte!
Als nu een persoon links is, dan heeft dit een heel andere oorzaak dan de wetenschap pleegt aan te nemen. Dit houdt verband met de persoonlijkheid van het individu; vandaar dat het verkeerd is in te grijpen, zonder dat men voldoende weet van de diepere achtergrond. Onze wetenschap heeft zich tot nog toe alleen kunnen bezighouden met de oppervlakkige verschijnselen van het leven in de ruimte. Dit geldt zowel voor macro als microscopisch onderzoek. Zij zal echter geestelijk moeten leren denken, wil zij werkelijk ooit de kern raken van alle dingen. Het is niet voldoende, dat men door telescopen en microscopen kijkt!
Er zit iets achter de stof, dat nog veel meer betekenis heeft dan de atomen zelf. Hiervoor kan men echter geen microscoop gebruiken om dit te leren zien! Integendeel, wij moeten dergelijke hulpmiddelen juist aan de kant zetten en ons gevoel openstellen voor dit mysterie, dat wij alleen in de geest zullen kunnen benaderen. Wetenschap, waarmede bent u van plan te profiteren; van de weg die reeds zowel door Christus als door enkele grote denkers voor u werd uitgestippeld?
Sinclair Weston. 
 
 
 
 
                                    HET PRIVILEGE VAN MENSZIJN.
,,De onverstoorbare vreedzaamheid van uw hond is geen wijsgerige kalmte, geen rustig oppervlak van ongepeilde diepte; het is de zekerheid van het instinct, de ordelijkheid van een wezen, dat niet behoeft en niet vermag te kiezen!" Aldus de uitspraak van de Franse wijsgeer Henri Bergson.
De bekende Engelse spiritualist Dr Paul Brunton heeft in zijn werk ,,The Spiritual Crisis of Man", de navolgende gedachte vastgelegd: ,,Als de mens werkelijk niets meer was dan een dier, dan zou hij heel tevreden zijn met zijn geestelijke geborneerdheid en zijn vleselijke begeerten. Waarom is de mens daar niet mee tevreden? Omdat er iets in hem is, dat hem aanspoort te zoeken naar het Verdere en op te stijgen naar het Hogere. En dat ,,iets" is niet meer of minder dan de ongekende aanwezigheid van zijn eigen goddelijke ziel."

Deze beide uitspraken zijn te waar, dan dat wij hieraan zonder meer mogen voorbijgaan. De grondverschillende bewustzijnsgraad, die tussen mens en dier heerst, de ontzagwekkende kloof, die wij ,,denkvermogen" noemen, moet ons er van overtuigen, dat elke overeenkomst tussen dier en mens slechts een lichamelijke kan zijn. De metafysische leer bewijst ons, dat ook het dier, evenals al het leven, ziel en geest bezit. Het bewustzijnsvlak ligt echter bij deze levens ver uit elkaar en daarom kunnen wij nauwelijks een parallel trekken tussen het denkvermogen van een dier en van een mens. zeer zeker kan ook het dier ,,denken", maar op een wijze die vrijwel geen overeenkomst bezit met de menselijke denkwijze, die scheppend en bewust plaats vindt. De verklaring voor dit fenomeen werd in het reeds verschenen artikel ,,De Ontbrekende schakel" gegeven, zodat wij hierop thans niet meer behoeven in te gaan.

De enorme kloof, die reeds ontstaat, zelfs wanneer wij de meest primitieve mens met het hoogst ontwikkelde dier zouden vergelijken, is te dominerend, dan dat wij hierbij niet zouden moeten stilstaan. Verschaft ons verhoogde denkvermogen de mensheid echter wel geluk en tevredenheid? Of is dit juist de bron voor alle ontevredenheid en rusteloosheid? Is het dier eigenlijk niet bevoorrecht omdat het geen eisen stelt en daardoor een harmonische toestand van ,,tevredenheid" bezit? Moet de mens ook niet trachten deze harmonie te bereiken? Het antwoord op deze vragen is ja en nee. Ja als wij de harmonie trachten te bereiken; neen, als wij een dierlijke tevredenheid zouden tonen. Ons einddoel is namelijk heel anders dan dat van het dier. Onze strijd om meer bewustzijn begint namelijk vrijwel daar, waar het dier moet eindigen.

Bij de oergeboorte reeds werd het uiteindelijke doel in alle wezens als het ware opgesloten. Tengevolge van de wet van entelechie en evolutie openbaart zich dit doel in elk wezen. Ons doel ligt verder dan dat van het dier. Wij moeten derhalve een veel grotere en langere strijd voeren dan deze, want het ligt in het scheppingsplan opgesloten, dat alles moet worden verkregen door eigen inzet en verdienste. Nochtans is deze strijd de moeite waard, want hoe groter de strijd des te meer bewustzijn. En bewustzijn betekent de graad, waarop wij eens in staat zullen zijn, de schepping te beleven, zoals de Schepper deze voor ons heeft bedoeld. Het dier zal deze hoogte nimmer kunnen aanvaarden, vandaar zijn ,,relatief gemakkelijk" leven. De prijs die wij voor dit uiteindelijke hoge bewustzijn moeten betalen, kan hoog of laag zijn, nimmer kan deze prijs echter TE hoog zijn, omdat het ééns te beleven geluksstadium veel zwaarder zal wegen dan alle doorstane ellende!

Dat de mens ellende zou beleven, lag trouwens niet opgesloten in zijn te volgen evolutiekringloop. Deze kringloop is dan ook in volle harmonie verlopen, totdat de mens gebruik ging maken van zijn verkregen bewustzijn om af te wijken van dit plan. Dit betekende de geboorte van disharmonie. eens zal de mens weer deze disharmonie doen oplossen, doordat hij zijn verkregen bewustzijn weer in harmonie weet te brengen met het scheppingsplan, dat hij dan bewust zal aanvoelen en beleven.
Geen mens mag twijfelen aan de uiteindelijke zinvolle ontknoping van zijn bestaan. Dat het uiteindelijke hoogtepunt niet kan liggen in aards bezit, moge wel voldoende blijken uit het feit, dat vrijwel niemand een vervelender en doellozer bestaan leidt dan juist de rijke, die alles al heeft"!! Ware deze toestand het ,,hoogtepunt" voor de mens, dan zou het beter zijn als hij een dier was, of dat hij nimmer was geschapen. Wie zal namelijk durven ontkennen, dat de mens onbevredigd blijft, al heeft hij zijn huis vol staan met alle technische wonderen en zou hij de grootste kunstschatten der wereld om zich heen hebben verenigd? Hij blijft onbevredigd! Is dit dan geen bewijs dat de kern in hem nog steeds zoekende is? En als wij dit met zekerheid constateren, dan ligt het voor de hand, dat het einddoel van de mens hoger ligt dan dat hij hier op aarde kan bereiken! Dat is dan ook de reden, waarom de mens nog geen ,,rust" kent. Hij zoekt nog steeds, terwijl het dier dit niet doet. De mens is er nog niet, terwijl het dier er wel is en slechts zijn hoogste lichamelijke voltooiing tegemoet gaat!!

Wanneer dit is bereikt, dan zal de harmonische lichaamsvorm ook de geest van het dier in harmonie brengen, zodat al het roofinstinct kan worden afgelegd. Geestelijk bewustzijn, zoals dat van de mens, is voor dit leven echter niet weggelegd. Zijn entelechie belet dit. Het z.g. paradijs, dat de wetenschap de mens kan beloven, verschaft slechts aan zijn hoofd toegang, terwijl het hart toch blijft dorsten naar het ware geluk, dat niet in de vorm van staal, beton of goud kan worden aangeboden!! Daarom heeft Paul Brunton eens gezegd: ,,Evenals die primitieve mensen een hoge prijs betalen voor hun blind geloof, betalen de moderne mensen een andere, maar evenhoge prijs voor hun ongeloof!!"
Het is altijd gevaarlijk om zich in uitersten te bewegen. Blind geloof belet ons om de weg, die naar de waarheid voert, in te slaan ,,Zoekt en gij zult vinden. Klopt en er zal worden opengedaan," hebben een diepere betekenis voor de mens, die zijn verstand niet heeft gekregen opdat hij niet zou denken! Blind geloof en absoluut ongeloof zijn beide gevaarlijke eigenschappen. De bewuste zoeker zal in een hogere macht moeten geloven, omdat de feiten hem hiertoe zullen dwingen. Zijn zoeken zal hem - wanneer hij op de juiste wijze zoekt -- zekerheid verschaffen in dingen, die juist zo onzeker lijken. Onze innerlijke stem zal uiteindelijk tot ons spreken, wanneer wij de grens hebben bereikt waar het verstand ophoudt en de intuïtie begint te spreken. Zij, die deze innerlijke stem weten te beluisteren, zullen er van worden overtuigd, dat het mens zijn een privilege is.

Een privilege waarvan wij de draagwijdte nog niet kunnen beseffen, omdat wij daarvoor bewuste Goden zouden moeten zijn!
De ontevredenheid, die de mens overheerst, moet hem er slechts van kunnen overtuigen, dat hij -- geestelijk gezien -- nog in de kleuterjaren verkeert en dat zijn ,,beschaving en intellectualiteit" hem wel in staat stellen, om van de ene uithoek van de aarde naar de andere te telefoneren, maar dat zijn bewustzijn hem nog belet om woorden in de telefoon te spreken, die in evenredige hoogte kunnen worden gebracht met de techniek!! Hij is nog als een baby, die met een horloge speelt! Hij kijkt er naar en hoort het tikken, maar voor de rest? De mens kijkt dan ook naar de wereld en ruimte met de ogen van een baby. Niettemin is het voorbestemd, dat een baby eens volwassen zal zijn. Ook dit is een privilege!
Sinclair Weston. 
 
 
                  DE MENSHEID IN DE BAN DER OORLOGSDREIGING.
Hoevelen zullen met zeer gemengde gevoelens het persbericht gelezen hebben (maart 1955), dat ook Engeland nu tot de vervaardiging van de waterstofbom zal overgaan?
Hetgeen de opvoering en perfectionering der bewapening reeds gevorderd heeft en nog zal vorderen doet de mens vragen: Heeft de verdwaasde wereld nu nog geen leergeld genoeg betaald?
Afgezien van de kapitale sommen, die het militaire apparaat verslindt en die voor andere doeleinden hoogstnoodzakelijk doch niet beschikbaar zijn, doemt het schrikbeeld van een naderende Wereldcatastrofe met toenemende hardnekkigheid op. Inderdaad steeds weer de allesoverheersende vraag:
,,WAAR MOET DIT ALLES OP UITLOPEN?!"

Is de bewapeningswedloop niet te stuiten? Zal de mensheid uiteindelijk dan toch ten onder gaan aan het door haarzelf te ontketenen geweld?
 En indien dit zo moet zijn, is het dan niet de beste methode de duistere toekomst maar zo vrolijk mogelijk tegemoet te leven met de fatalistische denkwijze:
,,Wij zullen wel zien. Wat gebeuren moet, moet dan maar komen! Het noodlot of toeval is toch niet te ontlopen!"
Is het toekomstbeeld inderdaad zo somber?
Welke betekenis moeten wij aan het noodlot of toeval toeschrijven?
Vertoont de Geschiedenis -- voor zover deze enkele tientallen eeuwen nagespeurd is -- niet een Pelgrimstocht der Mensheid, gekenmerkt door ontelbare oorlogen op een weg zigzaggend uit het verleden komend en blijkbaar doelloos gaande in de richting van een onbekende en weinig aanlokkelijke toekomst!

Met dit chaotische beeld voor ogen zouden wij dus moeten beamen: Ja, het is onmogelijk hierin een vaste lijn te ontdekken! Toch zal deze redenering u -- bij een objectieve overdenking -- niet kunnen bevredigen.
Stel het eigenlijk ,,zinloze" en aan toevalligheden onderhevige bestaan van de mens op deze planeet aarde tegenover de -- ook wetenschappelijk bewezen -- feilloze wetmatigheid in het Universum.
Kunt u het rijmen, dat in deze Schepping, zowel Macro als microkosmisch getuigende van een voor de aardse mens verbijsterende doelbewustheid, onze planeet haar omwenteling en baan feilloos beschrijft, maar dat het menselijk leven OP HAAR zonder doel -- of het zou de tegen alles indruisende zelfvernietiging moeten zijn -- existeert?
NEEN EN NOGMAALS NEEN!!!!

De ongerijmdheid is te groot om er ook maar één gedachte aan te verspillen!
,,Akkoord!" zult u ons misschien toevoegen. ,,Al ik dit direct met u eens, toch ontgaat mij ten enenmale de uiteindelijke betekenis van het menselijk bestaan."
Om u daarop te antwoorden zullen wij naar voren moeten brengen, dat wij niet met ons aards bewustzijn één en ander kunnen doorgronden.
Wil de mens inzicht krijgen in oorsprong en doel van het bestaan der Mensheid op Aarde, dan zal een hoger Bewustzijn dan het Aardse ons dienen voor te lichten om hierin klaarheid te verkrijgen.
Wij kunnen ons gelukkig prijzen, dat wij thans deze voorlichting niet meer behoeven te ontberen, want het boek ,,De Volkeren der Aarde door Gene Zijde bezien"door Jozef Rulof, geeft ons het uit Kosmische Bron komende antwoord op al onze vragen.

Reeds meerdere malen is in dit blad de aandacht op dit boek gevestigd, maar in verband met de problemen waarvoor de mens zich geplaatst ziet zouden wij nogmaals met klem willen adviseren;
,,BESTUDEER DIT BOEK NAUWKEURIG!"
U krijgt antwoord op uw vragen inzake het Ontstaan, de Ontwikkeling en het Einde der Mensheid.
Het Ontstaan en de Ontwikkeling zullen u een beeld geven van de diepte van de Goddelijke Scheppingen, terwijl het Einde der Mensheid in de verre, verre toekomst op een wel heel bijzondere wijze afwijkt van de sombere veronderstelling dat de mensheid zichzelf zal vernietigen.
Tevens wordt de Bijbel in het Licht van Gene Zijde, het leven van Mozes en de vestiging van het Huis Israël behandeld.
De beschrijving van Christus Leven doet u inzien, dat nu, na zoveel eeuwen de mensheid nog maar zeer weinig van Zijn Heilig Leven en Zijn Woorden begrepen heeft.

De openbaringen ons door Gene Zijde door Jozef Rulof geschonken, geven ons te zien hoe door de geschiedenis der mensheid een vaste lijn loopt, een lijn welbewust uitgestippeld door het Hoger Bewustzijn.
U zult de betekenis van de door de eeuwen heen gevoerde oorlogen en met name die van de laatste Wereldbrand (Hitler!) leren begrijpen. Een betekenis waarvan de mens -- zonder deze toelichting van Kosmische Orde -- niet het minste besef zou kunnen hebben.
Wanneer u ziet hoe, in tegenstelling tot de hierboven veronderstelde doelloze Pelgrimstocht, de mensheid langs vaste banen doelbewust naar een -- ook in dit boek beschreven -- gelukkiger toekomst geleid wordt, dan zult u begrijpen, dat ook het menselijk leven op de planeet Aarde, door het onbewustzijn van de mens zo ernstig in disharmonie gebracht, volgens het plan van de Kosmische Meesters uiteindelijk in het harmonische Goddelijk Gareel geplaatst zal worden!
Het bewustzijn der mensheid zal hiervoor nog belangrijk moeten evolueren.
Dit evolutieproces te helpen bevorderen zij vooral de taak van de mens, die, begrijpende hetgeen het boek ,,De Volkeren der Aarde"ons te zeggen heeft, beseft in welke uitermate belangrijke periode Moeder Aarde en Haar Volkeren zich thans bevinden!
Moge dit besef de aansporing zijn om onze taak in deze wereld te verstaan en ons aandeel te leveren in DE BEWUSTWORDING DER MENSHEID.
K. B.