OP DEZE PAGINA'S KOMEN LEZERS VAN DE BOEKEN AAN HET WOORD, HOE ZE IN CONTACT ZIJN GEKOMEN MET DE BOEKEN, HOE ZE VOORHEEN IN HET LEVEN STONDEN EN WAT VOOR EEN VERANDERING IN HUN LEVENSWIJZE DIT HEEFT TEWEEGGEBRACHT.

WAT HEBBEN DE BOEKEN VAN JOZEF RULOF VERANDERD IN MIJN LEVEN?!
Als kind zijnde ben ik katholiek opgevoed. Daar was toendertijd eigenlijk niets mis mee. Ik heb het zelfs nog gepresteerd om misdienaar te worden bij de paters Redemptoristen in Azelo, waar in mijn jeugd retraites en bezinningsdagen werden gehouden voor mensen die katholiek waren. Als ik zondags naar de kerk ging, viel mij het meeste op dat er altijd mannen waren die tijdens de dienst achter in de kerk stonden. Het waarom is mij tot op de dag van vandaag nog steeds niet duidelijk. Terugkijkend moet ik concluderen dat het geloof me weinig heeft gedaan. Wel dacht ik in mijn tienerjaren vaak: Hoe kan God zijn geboden zo maar veranderen? Als voorbeeld: Je kon ook op zaterdagavond ineens naar de kerk, in plaats van op zondag. Biechten, wat eerst geregeld moest, hoefde op een gegeven moment nog maar één per jaar voor de Pasen. Toen ik volwassen werd, gingen er nog veel meer dingen door mijn hoofd spoken. Ik kon maar niet begrijpen, dat er zoveel mensen waren, die net als ik waarschijnlijk in de hel zouden komen. Dat was iets wat er bij mij niet in kon. Toch maakten die 'dreigementen' van de kerk mij wel angstig. Kort voor we trouwden ben ik overgestapt naar de Mormonen.

Dat hield in: een tiende van je bruto salaris inleveren als dank aan God. Je mocht niet roken, geen alcohol drinken en geen koffie. Mormoonse zendelingen uit Amerika kwamen wekelijks bij ons over de vloer om ons te onderrichten in hun boek van Mormon -- dat was hun profeet -- voordat we definitief lid werden van de kerk, genaamd: De Kerk van Jezus Christus van de heiligen der laatste dagen. Zij dachten ook dat het einde der tijden binnen afzienbare tijd over ons zou komen en dat we in de laatste dagen leefden voordat Christus terug zou komen. Achteraf gezien kan ik niets anders concluderen, dat we toendertijd zijn gehersenspoeld. Ze waarschuwden ook altijd: als je geen lid meer van de kerk wou zijn of je uit liet schrijven, dan werd je 'afgesneden' zo noemden ze dat en dat was definitief: er was geen weg terug. Een aantal jaren heb ik het bij deze kerk volgehouden -- met steeds meer tegenzin -- tot ik de definitieve knoop heb doorgehakt en ons heb laten uitschrijven. Ik was het hele geloofsgedoe onderhand dik en dik zat en besloot me nooit meer te laten verleiden om me aan te sluiten bij de één of andere kerk. Al de geloven hadden voor mij afgedaan, met andere woorden ik moest er niets meer van hebben.

Dan maar naar de hel, dan wist ik in ieder geval zeker, dat ik daar niet alleen zou zijn en dat was voor mij een hele troost. Ondanks dat ik van geloven niets meer moest weten, hield het spirituele mij wel bezig. Ik ging me steeds vaker afvragen, wie God dan wel niet mocht zijn? Een tiran? Iemand die mensen naar de hel schopt? Ja, zeggen de kerken, dan moet je maar naar God luisteren en zijn geboden ? waar de kerken je dood me gooien? Nou voor mij bestond zo'n God van liefde niet en ik moest van zo'n God niets hebben. Ik kon dat gewoon niet begrijpen. Daar kwam ook nog bij, dat we maar één leven hadden en dan was het voor mij nog veel oneerlijker.
Zo heb ik een aantal jaren doorgemodderd tot in de beginjaren negentig, toen het fenomeen Jomanda de pers en televisie haalde. Nieuwsgierig als ik was, ben ik daar samen met mijn vrouw Diny, verschillende keren heen geweest. Via haar ben ik in contact gekomen met de boeken van Jozef Rulof. Zij had het een keer over, dat mensen die angst voor de dood hadden, of wilden weten wat er na hun dood zou gebeuren, het boek Een Blik in het Hiernamaals van Jozef Rulof eens moesten gaan lezen, dan zouden hun vele dingen duidelijk worden. 
 
Zo gezegd zo gedaan. De andere dag direct naar de bibliotheek om het boek te lenen. Dit heeft mijn wereld totaal veranderd. Het was of ik thuis kwam van een lange onzekere reis, vol met valkuilen en gaten. Verschillende dingen werden me duidelijk ondanks dat er nog heel veel vragen voor mij bleven bestaan, waar ik nog steeds geen antwoord op had. De God van liefde kreeg opeens gestalte op een manier, die ik nooit voor mogelijk had gehouden. Desondanks grepen me nog vaak de twijfels aan van: veronderstel dat dit niet waar is wat ik lees, wat dan? Het klonk me te mooi in de oren, dat heel veel puzzelstukjes op zijn plaats waren gevallen. Desondanks ben ik door blijven lezen, eerst via de bieb en later heb ik me alle boeken aangeschaft inclusief de cd's. Op een gegeven moment was mij heel veel duidelijk als ik het vergeleek met het leven van de mens op aarde. Toen ik alle boeken gelezen had, dacht ik bij mezelf: Zo, ik heb mooi wat geleerd en de angst voor de dood kan ik van me af zetten. Tegen anderen verklaarde ik heel vaak, dat ik nog nooit zo makkelijk had geleefd. Ik hoefde me nergens geen zorgen meer over te maken. Mijn leven liep ook van een leien dakje.
Na het maar steeds weer lezen van de boeken kwam ik er achter, dat daarmee de kous nog niet af was. Ik kon andere mensen wel vertellen hoe het in elkaar zat, maar een belangrijk iets was ik vergeten. Iets wat als een rode draad door de boeken van Jozef Rulof loopt:

LIEFDE!
Je kunt wel een mooi verhaal ophangen en het vertellen, maar dan zul je er ook naar moeten leven, anders heeft het geen zin. Met andere woorden, door de buitenwacht wordt je afgerekend op wat je verkondigt. Dat is een hele klus voor mij geweest om deze liefdesboodschap in te passen in mijn leven. Ik kan u wel vertellen, dat zoiets met horten en stoten gaat. Verschillende keren betrap ik mij er nog op, dat ik weer in de fout ben gegaan. Maar toch durf ik ook te verklaren, dat ik hierin wel gegroeid ben. Steeds meer laat ik het oordelen en veroordelen links liggen en bemoei me daar niet meer mee. Daar ik inzie, dat het over een ander praten in negatieve zin steeds minder in mijn straatje past - ik kan wel bijna zeggen, dat ik daar niet meer aan mee doe - komt er weer iets anders om de hoek kijken, wat daar een grote rol in speelt. Naar verjaardagen gaan, trekt me niet meer, omdat daar ontzettend veel geroddeld wordt over een ander. Mensen die zich daar vaak aan schuldig maken, laat ik links liggen. Niet omdat ik een hekel aan ze heb, maar in dat geroddel en geklets heb ik geen zin. Ik maak zelf nog wel eens vaak de vergelijking met mensen, die zondags trouw naar de kerk gaan. Aan hun handelen door de week zou je dat niet zeggen. Ik bedoel hier dus mee: wat ik mondeling uitdraag, wil ik ook in mijn leven proberen toe te passen en dat lukt me steeds beter. Nog steeds ben ik bijna dagelijks bezig met stukken te lezen uit de boeken. Ondanks dat ik vele al meer dan twee of drie keer heb gelezen, kom ik steeds weer nieuwe dingen tegen, die mij opvallen. Jozef Rulof heeft dan ook gezegd: dat je met de boeken nooit uitgelezen bent en dat klopt.
Nu in 2007 gaat het me steeds beter af om een ander niet meer te veroordelen. Ieder heeft zijn eigen bewustzijnsgraad en daar moet ik respect voor opbrengen. Daarom kun je ook nooit een ander mens met jezelf vergelijken. Iedereen denkt, dat zij het goed doen en wie mag ik dan niet wezen om daar commentaar op te leveren?

Samengevat:
De boeken van Jozef Rulof hebben mijn leven echt veranderd. Mijn zoektocht naar God heb ik gestaakt, omdat God in mij is en in alles wat er om mij heen leeft. Overal zit het Goddelijke in. God is geen zichtbaar wezen, maar heeft zich gemanifesteerd door de mens, de bomen, bloemen, dieren, en alle andere dingen. Asielzoekers zijn bij mij welkom. Ik hoor een ander wel eens zeggen, ze komen hier profiteren van onze welvaart, ze pakken ons werk af, en ons land wordt overvol. Nu weet ik: mocht ik daar hinder van ondervinden, dan kan ik dat terugvoeren op een vorig leven (oorzaak en gevolg). Ieder mens die ik tegenkom, groet ik. Natuurlijk niet in een overvolle straat, want dan zou men mij snel voor gek verklaren. Maar gewoon buitenaf of op een rustige weg groet ik iedereen. Mocht ik wrok koesteren tegenover een medemens -- wat bijna niet meer voorkomt -- dan probeer ik daar zo snel mogelijk verandering in te brengen, want aan Gene Zijde zou mij die wrok belemmeren in mijn vooruitgang. Ieder mens is voor mij gelijk. Of het nou een rijke is of een zwerver, dat maakt me niets uit. Waarschijnlijk zal ik nog meer aandacht schenken aan de zwerver dan aan de rijke, omdat die het meer nodig is.

Ik oordeel en veroordeel niemand meer. Hoe zou ik dat kunnen, als ik zelf in een vorig leven hetzelfde waarschijnlijk gedaan heb. Alles heeft met bewustzijn te maken, heb ik nu geleerd. In het begin, probeerde ik de mensen te veranderen, doch daar ben ik mee gestopt omdat dat totaal geen nut heeft, als ze er niert voor open staan. Een ander zal mij soms wel eens voor gek verklaren, als ze mijn uitspraken aanhoren. Dat interesseert me helemaal, maar dan ook helemaal niets, omdat ik zeker voor mezelf weet, dat ik de waarheid spreek. Toen ik nog werkte, en iemand zat met levensvragen, dan zei men altijd, ga maar naar Henk Roesink, want die weet overal een antwoord op. Op mijn afscheidsdag bij de Post waar ik 35 jaar heb gewerkt kreeg ik van de manager nog een titel mee: Hij noemde mij de filosoof van het Postkantoor. Een GELOOF ben ik niet meer nodig, omdat het voor mij een WETEN is geworden. Gods wegen zijn voor mij niet meer ondoorgrondelijk, maar zo duidelijk als maar kan. Ik weet wat mijn fouten zijn en probeer daar aan te werken. Het geeft ook voldoening daarna, als je voor jezelf later vast kunt stellen, dat wat dingen je veel beter af gaan.
Als tip wil ik iedereen nog meegeven: Laten we alleen nog maar positief over andere mensen praten, hoe moeilijk dat soms ook is.   
Dit is mijn ervaring:
Henk Roesink.    
         
                    HOE IK IN CONTACT BEN GEKOMEN MET DE BOEKEN.
Nu..wil ik het wel vertellen...want voor mij is het bijzonder en daarna brak er voor mij een geweldige tijd aan van puzzel stukken die op de plaats vielen.. Ik was thuis gekomen.. Eindelijk..Zo voelde het.. Het leven was niet meer zo onrustig... Ik liep in de bibliotheek...zoekende naar iets spiritueels...en vroeg aan hierboven om hulp.. Opeens zag ik een bruin boek dat zeer duidelijk uit de lange rij stak.. Het was Een Blik in het Hiernamaals!!! Dit meegenomen naar een bevriend medium/paragnost..(die geen geld ergens voor vroeg) Ik verbaasde  mijzelf toen ik zeer overtuigd van mijzelf zei, die man ken ik!! Ik weet niet hoe ik het heb, maar ik ken die man.. Waarop ze zei, het is een broer van je uit een vorig leven... (Ook anderen bevestigden het). Later, (ik had het boek onbewust open laten liggen bij de foto...zag ze steeds weer opnieuw licht van de foto naar mij toe komen.... Ze vertelde tevens dat ik alle boeken zou krijgen...en dat heb ik..sommige met een opdracht van Jozef erin..sommige nieuw, en ook heb ik anderen de boeken cadeau gedaan...Want de boeken die mij voorspeld waren zijn als erfenis voor mijn nazaten!!!

De boeken hebben me zoveel geopenbaard...Ik was als een spons, zoals iemand me eens zei...Vaak voelde ik me tijdens het lezen zomaar weg trekken..(ik denk wel dat je begrijpt wat ik bedoel.. En ook toen mijn schoonmoeder ziek werd, was er vaak een harde knal in het vertrek en wist ik dat ik naar haar toe moest.. Mijn man zei dan werd je weer geroepen???... Door de boeken heb ik met meer liefde voor mijn schoonmoeder kunnen zorgen, want ik begreep de wet van oorzaak en gevolg!!! Ook was voor mij de dood van mijn zoontje en schoonvader en vader beter te verwerken... En zo waren er tal van gebeurtenissen die mij doordrongen van het feit dat er leven is na de dood!!! Er is geen dood, er is leven na de kist!!! Ook had ik, heb ik voorschouwen van bepaalde situaties in mijn leven gekregen, die mij ontzettend hebben geholpen bij het aanvaarden en verwerken van sommige dingen die op mijn en mijn mans pad kwamen!! De boeken hadden de antwoorden!!!
Ziezo.. Ik stop er nu mee maar wilde dit nu graag met jullie delen... Ik ben door de boeken een stuk gelukkiger geworden.. Ik vond de rust waar ik al zo lang naar op zoek was en die ik in de kerk niet vond!!!
Groetjes Henny..en Hans!!  

               HOE IK AAN DE JOZEF RULOF BOEKEN BEN GEKOMEN.
Ik ga terug begin jaren ’90. Mijn vader was inmiddels overgegaan, nadat mijn moeder hem een jaar lang, 24 uur per dag, 7 dagen in de week, op 77 jarige leeftijd heeft verzorgd. Daar heeft ze wel hulp bij gehad, alleen als zij het zelf wilde, van één van hun 15 kinderen of aangetrouwde, die ze ook als haar eigen kinderen heeft gezien en beleefd. Mijn moeder, nuchter als ze was, kwam op een gegeven moment met het verhaal dat ze met mijn vader in contact was geweest, en ik, nieuwsgierig als ik was, wilde er alles van weten. Ja, hoe dan, voelde je het lijfelijk, zag je het, of is het iets wat in je hoofd afspeelt. Mijn hoofd was overvol van vragen, en kon haast niet wachten op een antwoord. Nu begrijp ik hoe moeilijk mijn vragen voor haar moeten zijn geweest ja, leg je gevoel maar eens uit, dan ook nog met de wetenschap niet iedereen wil dat begrijpen, of dit horen, en ook nog een dame op leeftijd. Maar goed, het leek wel of mijn vragen zich op een stapeltje in mijn Zonnevlecht nestelden, dat gevoel wat ik nu wel eens heb als ik iets bij me draag dat ik niet kwijt kan, kan liefde zijn of een mooi gegeven, zo iets. Ze begon me te vertellen dat mijn vader een hand op haar schouder had gelegd, die achter haar stond, en haar zei: dat ze niet bang hoefde te zijn, dat hij het was die er voor haar zou zijn….. Ik zei onmiddellijk, zag en voelde je dat echt, of was het in je gedachten.

Nee, nee hij was er en ik voelde het echt…. Ik vroeg komt hij nog wel eens bij je? Jazeker laats nog, toen vertelde hij mij dat hij in het begin het best moeilijk heeft gehad, maar nu was het goed en mooi.
Nu denk ik, niet zo raar dat hij het moeilijk had, hij is gecremeerd namelijk, en dood was voor hem dood, klaar.
Gelukkig kunnen we het nu beter weten. Later vertelde ze me nog dat hij eigenlijk alleen dan kwam als er iets was, of als ze zich niet zo goed voelde. Bij mij kwam er weer zo’n volgepropt gevoel van, waarom heb ik dat nou niet, waarom voel, zie of hoor ik nooit iets, ik wil dat zo graag, maar goed, naar het scheen gebeurde er met mij niets, al hoewel ik een ongekende angst voor de dood had, en nog heel goed weet dat bij de crematie van mijn vader er huilbuien waren die uit mijn tenen vandaan leken te komen, en niet te stoppen ook. Dat was weliswaar vreemd voor mij, omdat de band die ik met mijn vader had niet zo sterk was als die met mijn moeder.

Ons leven ging verder, wij alle twee hadden een drukke baan, twee studerende kinderen, en wij waren dankbaar dat we onze kinderen konden laten studeren. Bij mij op het werk gingen zich allerlei problemen voordoen. En ik, die absoluut niet tegen onrecht kon werd gevraagd voor vakbondswerk en later ben ik ook in de OR terecht gekomen. Dit dreigde ten koste te gaan van mijn gezin, en heb dan ook op staande voet ontslag genomen. Toen ik thuis was kreeg ik ineens een bijzonder gevoel, bij het kijken naar een dennenboompje in onze tuin. Dat deed me schrikken, ik genoot van een boompje, waar was ik mee bezig geweest, was mezelf vergeten, hoe kon je dan iets voor een ander betekenen? Na een half jaar weer aan een nieuwe job begonnen, minder uren, meer tijd. Een baan waarin ik mijzelf kon zijn in alle opzichten, een open en eerlijk contact met leiding en personeel . Dit heb ik als heel bijzonder ervaren en is het nog steeds, hoewel de baan er niet meer is.
 
De kinderen werden groter, Jan komt, Piet gaat, en allemaal mee eten zoals Wim Sonneveld het eens zo mooi beschreef was ook hier van toepassing. De kinderen vlogen uit, en wij waren het merendeel weer samen zoals we ook  begonnen zijn. Bij mij ging het lezen knagen, ik die nog geen blaadje las kreeg het gevoel te moeten lezen, na wat romannetjes e.d. was het lezen geboren. Er begonnen spirituele gevoelens te knagen, en het eerste wat op mijn pad kwam was psychologie van Willem de Ridder.
Vaak naar de boekwinkel getrokken en vele boekjes passeerde de revue. Op een gegeven moment was de winkel zo goed als leeg want er zou gereorganiseerd worden. Ik loop weer in die boekwinkel en zie op een hele grote lege stelling één boek staan, jawel, Een Blik In Het Hiernamaals, pak het op, lees de achterzijde en denk, dit is te mooi om waar te zijn, ook nog zo’n dik boek en plaatste het twijfelend weer terug. Ons leven ging voort, en onze ouders zijn inmiddels overgegaan. Zo ook enige broers en schoonzusters van mijn kant, ik had inmiddels al wel ervaren dat ook een overlijden een heel bijzonder gebeuren is. Wat ik nu zie, voel en ervaar, laat me weten dat het is zoals in de boeken beschreven. Ik nog steeds lopende met gevoelens voor dat lezen, was zoekende. Wat zocht ik eigenlijk, wat wilde ik eigenlijk, en het maar niet kunnen vinden. Dan wordt ik opgeroepen voor een bevolkingsonderzoek, na thuiskomst kreeg ik het gevoel van het zal me niet verbazen dat……. En ja, de huisarts aan de deur met de mededeling: ze dachten iets te zien op de foto, mag ik dat even controleren?

Ik had nooit iets gevoeld en ook hij kon niets vinden. De arts ging weg, en ik denk hé waar is het zwarte gat? Ik voel mij rustig, bij manlief ook geen paniek, wel even ja van wat nu, maar ook bij hem zeker geen paniek. Nog even denk ik, het zal wel komen straks als het bevestigd gaat worden, ik zal mezelf wel niet zijn nu, dit kan nooit bij mij passen, nee maar het is me wel gegeven! Dat weet ik nu. De foto’s en het hele gebeuren vind plaats, we kunnen op geen enkele manier tot de arts doordringen wat betreft de vragen die we hebben. Hij wil er geen uitleg over geven, dan zoeken we maar op internet zegt mijn man tegen hem. En hij krijgt als antwoord, dat is ook niks. Ik ben een goed chirurg, en alle mensen die hier zitten hebben kanker, ze weten het alleen nog niet, nou ja we reageren maar niet. Vervolgens had ik het gevoel dat mijn rust hem geenszins beviel, en hij zegt, u kan wel dood gaan hoor mevrouw, waarop mijn antwoord was, ja dat zal wel.  Dat deed hem acuut omdraaien en hij liep weg. Er werd geopereerd, het bleek kwaadaardig, en er zou een nieuwe operatie nodig zijn om, of amputatie, om lymfeklieren volledig te verwijderen en bestraling. Het begrip voor de vragen die met name mijn man had werden vooral niet getolereerd, en als maar heftiger, zelf zo heftig, dat hij tegen mijn man zei, ik heb een afspraak met u vrouw en niet met u, het liep allemaal erg hoog op. Wij hebben met moeite voor elkaar kunnen krijgen om een afspraak te mogen maken in Amsterdam. Mijn gevoel werd bevestigd, het was kwaadaardig, maar in zijn lichtste vorm. Dus niet bestralen of opereren was mijn gevoel, wat overigens zo sterk was dat ik er met geen mogelijkheid anders over kon denken of voelen, zo moest en zou het ook gebeuren, en zo is het gebeurt.

Toen mijn beslissing daadwerkelijk bij de artsen doordrong, gemotiveerd en wel, en ik het tevens ook definitief
uitgesproken had, kon ik mijn normale weg weer vervolgen. Nu zeg ik, ik ben blij dat er gebeurt is wat gebeurt is, en besef heel goed dat het zo moest zijn, het neemt iets van je, maar geeft je zoveel terug, weer zie ik de waarheden die je tegenkomt in de boeken! En mocht je nu nog denken dat dit maar één “tegenslag” was, kan ik je uit de droom halen want er waren er al een paar geweest, en deze zal ook niet de laatste zijn.
Toen wist ik al, wat er ook gebeurd in het leven, het geeft altijd iets goeds terug ook al zie je dat niet op het moment dat het speelt. Mijn gevoel voor het lezen werd steeds heftiger, ik kon geen boeken meer vinden waar ik iets mee kon. Dan maar een cursus volgen of zo, ik wist het niet meer, ik kon mijn draai niet vinden. Toen las ik de krant en mijn oog viel op een advertentie van een spiritueel iemand, hem gebeld, een afspraak gemaakt. We kwamen aan de praat, en op een gegeven moment zegt hij, is dit eigenwijs, of eigen-wijs, zuchtend dacht ik, kom ik hiermee verder?

Tot hij zegt, weet je wat jij zou moeten doen, je zou (al schrijvend) dit boek eens moeten lezen, en duwt mij een papiertje in mijn handen. Verteld me er wel bij dat het een moeilijk boek is, maar als ik het niet begreep moest ik het maar even weg leggen en later weer eens beginnen. Ik heb het boek besteld bij de boekhandel, ben gaan lezen, en nu jaren later lees ik nog steeds, heb dan ook al zijn boeken in mijn bezit, “dit is het enige bezit wat ik heb”, de rest is geleend goed, of het genoegen te mogen hebben dat…. Als ik aan zijn woorden denk, vraag ik mij nog af wat hij heeft gelezen? Nu na al die jaren besef ik maar al te goed dat ook ik vroeger al zoveel kreeg en zag, maar dacht dat het gewoon was, nu vraag ik me af wat is nu gewoon! Hoe vaak ik niet bezig was met, hoe kan het nu zo zijn dat de eerste mensen er zomaar ineens waren, dat kon gewoon niet, hoe het wel zat was mij ook niet duidelijk.
Of ik lag onder een boom te denken, ja die boom zou ook huis kunnen heten. Toen ik zo’n 13 jaar oud was stond voor mij al zo vast als een huis dat ik vroeg wilde trouwen, en kinderen krijgen. Ik ben dan ook inderdaad nog net voor mijn 18e getrouwd, en 9 maanden plus 21 dagen later is onze eerste zoon geboren. Kunnen we nog steeds van toevalligheden spreken?

Voor mij is het heel duidelijk, dat ondervind ik bijna dagelijks, door hetgeen steeds gegeven wordt, met daarin ook weer die eigen wil, keuzes maken, kleur bekennen. Ach, het leven is zo mooi, dan telt er geen tegenslag, als je maar weten mag. En je kunt het leven aan, zo ze dat noemen. Voor ons is tegenslag een plus geworden, en ik ben dankbaar voor hetgeen mij is gegeven, wetende dat ik het zelf zal moeten beleven. Wetende dat het vaak uithuilen en opnieuw beginnen is, ook dan heb ik weer iets geleerd. Al met al ben ik dankbaar dat ik mens mag zijn, mens met respect voor al wat leeft. En dat is wat Jozef Rulof geeft.
Ook manlief kreeg zo te maken met oorzaak en gevolg, wat hem in de WIA deed belanden. Wij hebben meer als de helft van ons salaris moeten inleveren, zijn samen thuis. Niet meer mee doen in de maatschappij, zo men dat noemt. En wij, wij zijn gelukkig, zeer rijk, genietend van de vogels in de tuin, de natuur en de vele lieve mensen om ons heen. Hoe kun je dan nog vragen, als je zo liefdevol mag dragen.
A. de B.   

                                       WAT HEEFT HET MIJ GEDAAN.

Prachtig Henk jouw levensverhaal hoe een en ander gegaan is in je leven.

Ik erken mezelf in heel veel dingen wat jij hier schrijft, zoals o.a. het geroddel op verjaardagen en de onderwerpen waar ze verder over praten en waar jij totaal geen interesse meer in hebt. Dat je in het begin zo enthousiast was zodat je het aan de straatstenen had willen vertellen over de boeken, etc... etc...

Nou zelf ben ik van huis uit ook zeer streng Katholiek opgevoed en zat ik ook met allerlei vragen omtrent God is liefde.........en die straft en de hel..... etc... Dat was ook voor mij onverenigbaar.

Doordat ik als kind door een lichttunnel was gegaan en dit aanvoelde als zijnde naar de hemel gaan en doordat ik als ca. 20 jarige een verschijning had van een transparant lichtgevende vrouw, wist ik zeker dat er meer was tussen hemel en aarde. Maar mijn drukke leven, getrouwd, een gezin, een zaak, maakte het mij onmogelijk mijn zoektocht in te zetten. Totdat mijn man overleed en ik na het vervullen van al mijn zakelijke verplichtingen dit leven kon afsluiten en aan mijn "eigen leven" eindelijk kon beginnen. Dat was ongeveer in het jaar 2000.
 

Ik ging naar de Bieb en zocht daar boeken uit, zoals " Door de tunnel naar het licht"  e.d. meer, omdat ik dit zelf had meegemaakt. Boeken over reïncarnatie wilde ik echter niet lezen, daar ik geen zin had om te reïncarneren, want ik vond dat ik in dit leven al ellende genoeg meegemaakt had. Totdat een vrouw die ik goed kende, me op de boeken van Jozef Rulof attent maakte en me zei, dat reïncarneren niet was, zoals ik me dat voorstelde, dat je b.v. als een varken of een koe kon terug komen, zoals sommigen beweren.

Het eerste boek wat ik las was:   "Het ontstaan van het heelal"  en ondanks het feit dat ik het niet goed kon volgen met de sferen en graden e.d. was het voor mij één GROTE OPENBARING!  Dit waren de boeken waar ik eigenlijk al mijn hele leven naar op zoek was.  Als jong meisje las ik allerlei  boeken over psychologie, psychiatrie en filosofie en dacht het daarin te vinden. Dat bleek niet zo te zijn en ik moest mijn zoektocht staken vanwege de werkzaamheden en het gezin.
 

 Ondertussen ben ik 7 jaar verder. Ik ben een heel tevreden en gelukkig mens geworden, ondanks alle tegenslagen die ook ik, net als alle mensen die aan hun karma-levens bezig zijn, heb moeten ervaren. Ik heb nu antwoorden op al de waaroms, ik kan nu alles beter relativeren en probeer liefde te hebben voor alles wat leeft. Ik zeg expres  PROBEER.  Dit is niet altijd even makkelijk voor de mens in deze maatschappij, want ook je vijanden moet je lief hebben. Nu heb ik persoonlijk, voor zover mij bekend, geen echte vijanden, maar er zit toch verschil in. Kom je een vriendelijke mens tegen, dan gaat het je veel gemakkelijker af om daarmee te communiceren dan met een nors iemand. Ik hou meer van mijn hondje dan van een vlieg, een rat, een muis, bv.

Nou beste Henk, ik nam toch maar even de tijd om aan je verzoek te voldoen. Ik doe het maar om anderen te helpen en te overtuigen van de inhoud van de boeken van Rulof, omdat ik er van overtuigd ben, dat dit je leven hier op aarde zoveel gelukkiger kan maken en dat gun ik uiteraard iedereen.
B.

               WAT BETEKENEN DE BOEKEN VAN JOZEF RULOF VOOR ME!
Wat de boeken van Jozef Rulof voor mij betekenen, in een woord ALLES. Het is moeilijk voor mij dat gevoel uit te drukken. Bij alle situaties die ik meemaak, op mijn werk, thuis of waar dan ook ben ik er bewust of onbewust mee bezig. Het heeft mijn leven een enorme rijkdom gebracht. Geen geld maar geestelijke rijkdom bedoel ik dan.
Zoals iedereen in zijn leven moeilijke dingen meemaakt oftewel mee moet maken, ik dus ook, maar de boeken slepen mij er altijd weer doorheen. Ik heb mijn biologische moeder in 1994 na 30 jaar weer teruggevonden en wat bleek, wij hadden een enorme sterke band met elkaar. We waren werkelijke 2 zielen een gedachte, maar zij had op dat moment, toen ik haar weer mocht omarmen, terminale kanker. Zij is in 1996 overleden met de naam van Jozef op haar lippen. Je moet weten dat wij heel openlijk met elkaar praatten over haar aanstaande heengaan.

Zij heeft de boeken van J.R. ook gelezen en dat was voor haar ook een hele steun. Maar ook nadat zij was heengegaan is mijn verdriet eigenlijk maar van heel korte duur geweest. Een dood is er immers niet. Ik heb haar heel snel kunnen loslaten want anders zou dat ook haar kunnen belemmeren om verder te gaan. (Ik mag soms haar parfum waarnemen en dan WEET ik dat ze even op visite is, heerlijk is dat) En dat alles leefde wel al in mij maar de waarheid werd bevestigd door Jozef en de Meesters in de boeken. Zo zijn er heel veel dingen geweest en ik vroeg mezelf weleens af of ik wel normaal ben, Ja dus.
Ik ben aan de boeken gekomen op een donderdag, in april 1988. Ik was de dag tevoren, op woensdag, dus in de plaatselijke bibliotheek geweest op zoek naar..?. Ik was al een tijdje bezig met de bijbel lezen en de boeken van Mevrouw Mulder- Schalenkamp, over Emed, maar kon niet die verdieping vinden waar ik naar opzoek was. Ook die woensdag niet. Maar die donderdag, het stroomde van de regen en ik had net mijn zoontje naar school gebracht. Ik ben toen weer naar huis gefietst en was kletsnat geworden. Thuis aangekomen, voelde ik ineens een enorme aandrang om alweer naar de bieb te gaan, met de fiets, want we hadden geen auto.

Mijn man Roy verklaarde me voor gek, met zo'n weer door de regen we waren toch gisteren al geweest? Maar ik MOEST en zou gaan en ben ook gegaan en daar stonden ze; Een blik in het Hiernamaals, Door de Grebbelinie, Zij die terugkeerden en de kringloop der ziel. (Daags tevoren waren die boeken  nog uitgeleend aan iemand anders) Ik heb ze, heel hebberig, allemaal mee naar huis genomen. Al bij de eerste bladzijde die ik opensloeg was ik THUISGEKOMEN. Ik zag Jozef's foto en WIST; dit is het en dat is het tot nu toch nog steeds en dat zal wellicht ook zo blijven.
Eigenlijk kan ik pagina's vol schrijven wat ik heb meegemaakt, maar ik wil alleen maar zeggen, voor mij is het leven nooit meer hetzelfde geworden, het is veel mooier, intenser en bewuster geworden. Geen boze God op een donderwolk, maar wij mensen, dieren en bomen en bloemen zijn allemaal Goddelijk en prachtige wezens. Mijn allergrootste wens is eigenlijk dan ook dat iedereen op deze prachtige planeet deze boeken zouden willen lezen, dan zou er veel minder verdriet geweld enz. enz. zijn. Maar zoals  de Meesters zeggen, nu nog niet, maar ooit komt het en daar heb ik het volste vertrouwen in.
C. R.  

                                         DE BOEKEN VAN JOZEF RULOF
De boeken werden mij door een vriendin aangereikt uit de bibliotheek en in no time heb ik de eerste 6 boeken gelezen en later alles zelf aangeschaft. Deze boeken hebben mij antwoorden gegeven op eventuele vragen m.b.t. het Hiernamaals. Sinds 1998 heb ik alle boeken gelezen en sommige herlezen. Ik heb ze ingedronken, waarschijnlijk omdat ik in 1975 ben begonnen met mediteren, waardoor mijn Bewustzijn zich is gaan verruimen en ik meer kon openstaan voor de inhoud van de boeken van Jozef Rulof.
Ik heb inmiddels het gevoel een wetende te zijn en heb ook geen vragen of onzekerheden meer.
Ik ben Jozef Ruilof dan ook heel dankbaar voor zijn tomeloze inzet en Meester Alcar voor de tot dan toe nieuwe Kennis.
Maria Staring.

                                      HET WETEN IS GELUK..... MAAR OOK OPGAVE!                               
Als kind en als jong meisje al was ik erg veel met Geloof bezig.
Ik was graag in de kerk, leefde met hart en ziel mee met alle riten, feesten enz. in de Katholieke kerk, waarin ik ben opgevoed.
Het was in de tijd van de jaren 60 en eigenlijk was het niet in om met de kerk bezig te zijn. Maar ik bleef er toch mee verbonden, al kon ik me zeer ergeren aan de leiding met z’n rijke uitstraling en overbodige kleding en sier en allerlei andere zaken die me niet zinden. Daartegen protesteerde ik, waar ik maar kon. En ik worstelde met zoveel vragen. Als er een rechtvaardige God is, hoe kan het dan dat…..zoveel problemen en kwesties waar ik niet uitkwam. Ook merkte ik dat de bedienaren van het geloof, de priesters en religieuzen mij niet konden overtuigen. En ik bleef me maar afvragen of Jezus zo’n kerk, nu echt bedoelde, in mijn hart voelde ik dat dat absoluut niet zo was.

Enfin, mijn leven ging verder, ik had mijn baan in het onderwijs, ik trouwde en met mijn man ging ik een Hotel Restaurant runnen. Die tijd was o zo heftig en ik had geen tijd voor mijmeringen en overwegingen. Nou.. jawel: ’s nachts mijmerde ik en dacht ik na. Het was een heel moeilijke periode in mijn leven, die ik niet graag meer over zou willen doen en alles stond bij mij, om het zo te zeggen, “op en laag pitje”.

Tot de dag kwam dat ik afscheid kon nemen van het turbulente horecaleven!. Er kwam een tijd van rust, zomaar door de week ergens naar toe, rondwandelen, niets hoeven..fantastisch gevoel…. En toen belandde ik in Haarlem bij boekhandel “De Slegte”. U weet wel. Zomaar wat “rondstruinen”, niet zoeken naar iets bepaalds… Ik liep even door de zaak, zag een bordje “Esoterische boeken”, ging erheen, pakte er een boek uit, kocht het en begon thuis te lezen.
Ik las veel van zulke boeken tot ik van mijn zusje -- die zonder dat ik het wist -- ook al een tijdje deze boeken las, een boek toegespeeld kreeg. “Dit heb ik uit mijn Bieb”, zei ze. “Lees dat eens en zeg eens wat je ervan vindt”.

Van die dag af, en ik overdrijf niet, veranderde mijn leven. Het boek “Zij die terugkeerden uit de Dood”, was dit eerste boek, en vanaf die tijd zochten mijn zus en ik alle boeken van Jozef Rulof (ik weet nog dat ik zijn naam op een apart blaadje schreef om ‘m precies te onthouden) en we lazen. Ik las, ik las, ik verwaarloosde mijn werk op school niet, nee, maar als ik maar even vrij was dan las ik, las ik. Ook ’s nachts want ik kon er niet mee stoppen.
Het was een fantastische openbaring: Zo zit het dus in elkaar, zo is het dus. Ik zweefde, echt het was of ik van de aarde een beetje los kwam.

Geluk, Geluk Geluk!!
Onvoorstelbaar, ik vroeg me niet/nooit af van nou ja zou dit wel?.... Nee voor mij was/is het zeker weten! Geen Geloof meer maar Zeker Weten!!
Boek na boek verslond ik dus. Later kon ik ze kopen. Met mijn verjaardag kreeg ik van mijn tantes die ik vaak ophaalde, wegbracht enz. veel boekenbonnen.
Het waren mensen die, naar ze zeiden, met zulke zaken niets te maken wilden hebben, maar ze zorgden zo wel voor mijn voorraad boeken van Jozef Rulof.

Ik verslond dus, zogezegd boek na boek. “Jeus van moeder Crisje”: Naar mijn mening ook zeer geschikt als “inkomer” voor de nieuwe lezer. Weet u nog?: Dat geld in het bos…die draad uit de hemel…deel 1.
En wat een gave heeft Jozef als je leest hoe hij op een stoel chauffeur wordt…in deel 3! Ik lees dat zo vaak eens over en bedenk dan hoe zijn broer Bernard daar toch moet hebben gezeten op z’n naaitafel. Het is toch ongelooflijk! Groots!

En heel wat anders dan: “Maskers en Mensen”, “De Kosmologie”!
Ik kijk altijd even in de Bibliotheek of er boeken van Jozef Rulof staan. Er zijn er veel. En als het vakantietijd is en ik zie dat er meerdere boeken weg zijn, ben ik helemaal blij.

Maar mijn God wat houdt het allemaal niet in!!!
De vreugde en dankbaarheid gaf me toen zo’n euforie dat ik dacht: Nu kan me niets meer gebeuren, nu kan er niets meer misgaan.
Maar… Er gebeurt zo veel in een leven, het leven gaat ondertussen door en er gebeuren zoveel dingen en dan komt het: Je kunt niet meer terug. Nu moet je het ook waarmaken. En dan zie je hoe onvolkomen een mens zoals ik nog is. Snauw je nog, grauw je nog is één van de steeds terugkerende uitspraken van Jozef.
En hoe praat je over een ander? En wat doe je als je een probleem hebt met iemand die je regelmatig tegenkomt op je werk of anders? Die hele kleine dingen in het leven van alle dag. Die zoveel uitmaken.
De opgave om van iedereen het goede te zien, de opgave om vriendelijk en voorkomend door het leven te gaan. De opgave om beheerst te zijn. Niet direct als “bok op Jasper” overal op ingaan.
Oefenen, oefenen, oefenen.

Ik weet en ken langzamerhand heel wat mensen die met spirituele, esoterische zaken bezig zijn. Er zijn, alleen al in de omgeving waar ik woon, veel verenigingen die allemaal hun bijeenkomsten hebben. Elke dag van de week kun je als je dat wilt wel een avond naar zo’n bijeenkomst toe.
Als ik echter – iets wat ik toch wel meerdere keren probeer – vraag of men de boeken van Jozef Rulof kent, dan reageert men met of: “Nee nooit van gehoord”, of, “Ja maar dat gaat te ver. We moeten wel met beide benen op de grond staan”! “Zo moeilijk, zo hard!” is ook een veel gehoorde uitspraak.
Maar als er nu iemand met beide benen op de grond stond dan was het Jozef Rulof wel. Hij sprak over het gewone leven, over de gewone dagelijkse praktijk. Maar… hij houdt ons een spiegel voor. Je moet nadenken je wordt geconfronteerd met je karaktereigenschappen. Je bereidheid te veranderen en vooral JE HOOFD TE BUIGEN. Hoe vaak spreekt Jozef niet over “je hoofd buigen”. En laten we eerlijk zijn. Dat kost ons toch alles. En de Liefde, het kost toch alles, alle inzet van je leven.

Maar als ik dan weer hoor dat men Jozefs boeken te moeilijk te hard enz. vindt dan vind ik dat zo jammer en dan voel ik me verplicht om ze “aan de man te brengen”, om het zo maar uit te drukken. Ik kan dat niet goed. Hoe vergaat het u, zou ik willen vragen! Ik trek me direct terug als men gaat smalen en voor de gek houden. Dan ga ik er niet meer op in en laat het zo. Is dat goed of ben ik laf?? Ik vraag me het steeds af.

En heeft u soms ook dat je je even echt een buitenstaander voelt? Als er iemand sterft bijvoorbeeld: Het verdriet waar sommige mensen die ik ken maar niet overheen komen… het twijfelen aan een voortleven… het kwaad zijn op God: Hoe kan dat een God van liefde zijn! Er kan geen God zijn enz.
Ik zou ze zo wel willen zeggen wat ik weet. Maar ik durf het vaak niet. Als ik in mijn familie al iets in die richting zeg, dan lukt het me niet om gehoor te vinden. Soms denk ik dan toch dat ik laf ben.

En dan nog een probleempje voor mij. Hoe is dat nu bij U? Als ik het boek “Een Blik in het Hiernamaals” voor me neem, en het weer doorlees, probeer ik in te denken hoe de jeugd dit boek zal lezen. Als ik naar mijn dochter kijk, dan weet ik dat ze zal zeggen dat de taal niet meer in deze tijd past. Is dat erg? Of is het zo, dat als je er aan toe bent dat dit boek met deze taal toch zal aanspreken. Kijk, dan maak ik me bezorgd, terwijl ik moet vertrouwen op de Goddelijke wereld.
Ik zou dan bijna zelf het boek willen “vertalen”om maar te zorgen dat men interesse krijgt. En juist eind jaren negentig is vanuit de Stichting Wetenschappelijk Genootschap “De Eeuw van Christus” een actie geweest om alle boeken alleen maar in de oorspronkelijke versie gedrukt te krijgen. We konden zelfs de boeken gratis inleveren en ruilen. En aanpassing van het taalgebruik geeft ook problemen. Kijk maar naar de Bijbel. Door steeds vertalingen en interpretaties is er veel verloren gegaan of verkeerd doorgegeven.
Ik weet het: Ik moet vertrouwen hebben, maar dat is soms toch nog moeilijk.

U hoort het, het Weten is voor mij groot geluk, maar ook een grote opgave. En ik wilde mijn vragen eigenlijk eens met u delen. Hoe beleefd u dit alles?
En…. Wat zou ik misschien van u kunnen leren???
Dank u wel.
Anneke Jansen.

 

               Ik Ben een verwoed JR lezeres en er 100%overtuigd van in mijn ziel.
Dat is ook de reden waarom ik weer in God kon geloven.
Na 30 jaar Jehovah s getuigen te zijn geweest kon ik bijna 14 jaar niet meer geloven in God.
Ik heb hem vervloekt, waar ik achteraf ook tuurlijk vergeving om gevraagd heb omdat ik inene wist waar het om ging.
Het begon 2 jaar geleden toen mijn vader op sterven lag.
Op het moment van de verzorging van zijn sterfbed, wat werd toegelaten door JG, omdat als je uitgesloten bent eigenlijk geen contact mag hebben.
Ik kreeg een warm gevoel ik wist niet waar het vandaan kwam, ik ging me eindelijk afvragen waarom?

Heel raar wat JG denken eigenlijk dat antwoord te geven, Waarom.
Maar kon dat antwoord niet vinden bij.
Ik vroeg me af, waar ga je heen als je dood ga, er moet toch iets meer zijn.
Ik had het met iemand erover, en die vertelde dat hij geloofde in reïncarnatie
Dat ben ik op gaan zoeken, en kwam uiteindelijk terecht bij Jozef Rulof side s en links.
Het mooiste vond ik dat ik zijn eerste twee boeken al in huis had.
Ook ik ben eens naar Jomanda geweest, en had die boeken 10 jaar geleden gekocht.
Ik zal niet zeggen dat Jomanda niet goed is, maar wat ik bij haar gevoeld heb is dat zij heel veel werd aangevallen door negativiteit, wat zich bij mij vormde in zwarte schaduwen.

Ik denk dat op een gegeven moment je daardoor energie kwijt raakt, en daardoor geen goede energie meer kan geven.
Zij is daar de dupe van, maar ja dat kan ook niet anders Rulof waarschuwt daar ook voor.
In die tussentijd overleed mijn vader, ik had die boeken nog niet gelezen, maar bleef zon gelukkig gevoel over me houden, dat ik niet wist waar ik het moest zoeken.
Huilen, huilen van geluk en bidden en bidden, ja en dat was het ik bidden weer tot God.
Ik schrok er zelf van, en dacht even is dat een teken van Jehovah dan of zo, hebben ze dan toch gelijk.
Ik zocht eigenlijk een teken, als er wat is geef me wijsheid.
Het mooiste teken van mij was. dat mijn vader overleed 5 jaar na mijn moeder op januari en nog dezelfde dag en ook dezelfde dag begraven, op mijn vader begravenis regende het 1 minuut keihard en bij mijn moeder scheen de zon.
De jehovah’s getuigen hadden bij mij altijd zon angst gecreëerd, dat ik altijd nog dacht , nou misschien is het toch nog de waarheid.
Maar dat was het dus niet, ik begon te lezen, het moment dat ik het boek in mijn handen had sprong ik op van geluk.

En dacht nog nou wat is dit, prachtig, ik krijg er nu nog kippenvel van.
Elke avond kon ik niet slapen, als ik een boek las sliep ik al voor 12 uur.
Ik heb de 11 boeken gelezen, en ben opnieuw begonnen.
Ik ga binnenkort verhuizen, gelukkig, want er heerst heel veel negativiteit in de buurt.
Ik merk wel dat ik met opnieuw lezen niet voorruit kom, en heb ook vervelende dromen.
Er zegt mij ook iets van komt wel goed, rustig aan, wat niet gaat gaat niet.
Maar ik mis het zo want je staat stil.

Vandaar ook dat jullie site inspirerend is met de mooie woorden.
Ik zou een heel boek kunnen schrijven over mijn leven, want heb veel mee gemaakt.
En eigenlijk toen ik ben gaan lezen, ben ik toch in rustiger vaarwater terecht gekomen.
Wat kan je toch gelukkig zijn, ondanks de ellende die je als mens wel eens meemaak.
Ik kan ze zo goed dragen nu, zoveel geluk, dat kan je moeilijk omschrijven.
Soms zweef ik van geluk, prachtig.
Je gaat je leven mooier in delen, het is alleen zo jammer dat andere het niet zo zien.
Heel veel warmte, wijsheid ,kracht en liefde toegewenst, tot horens.
(moest het even kwijt).

Anja.

Even in het kort wie ik ben:

Mijn naam is Edith, en al heel lang bezig met de diepere kant van het leven.

Vanaf mijn geboorte zeer slechtziende, later volledig blind.

Ik ben van het bouw jaar 1961.

Al jaren hield het leven mij bezig.

Het prachtige geluid van de vogels, de trillingen die dat weer geeft.

Het doet iets met je daar heel diep van binnen.

Ik werd geconfronteerd met veel verschillen op onze planeet, jaloezie, ziektes, ongerechtigheden, ga zo door.

Als meisje van 4 jaar dacht ik: waar was ik voordat ik in mijn moedersbuik zat. en zag een een tunnel met daarna een grote weide.

Er waren momenten dat ik minder er mee bezig was, en dan weer dieptepunten.

Van een bescherming ben ik overtuigd.

Waarom lopen de dingen zoals ze lopen.

Er zijn absoluut momenten dat ik weet dat ik geholpen ben.

Eén ervan:

We waren aan het verhuizen.

Zelf was ik in het nieuwe huis de Strausslaan een huis hiervoor aan het soppen. Van de Fybiomialgie en CVS die nog niet bekend waren, grenzen wilde ik niets weten.

Lekker soppen alles rook steeds frisser.

Ja, waarom ook niet de buitenboel.

Ik loop met mijn emmertje en spullen zingend nar de achtertuin en sta tegen een muur.

Nee, geen echte muur, een voelbare muur.

Ik denk niet na en ga weer naar binnen.

Nog geen 5 minuten later belde een buurvrouwtje aan, die daar ook kwam wonen en zei: hoe is die, enz? Wat een eind hebben ze achter ons huis afgegraven hé meer als 3 meter.

Tja, wat zeg je dan, toeval? Het kan. Voor mij voelde dit anders.

Zo met meer van deze voorvallen die ik best in een ander deel wil beschrijven, geraakte ik via Jomanda aan de boeken.

In die tijd zat ik in een verwerkingsproces van het verleden en smeekte innerlijk om me te verlossen van negativiteit.

En zo gebeurde het dat ik in 1996 het boek een “Blik in het Hiernamaals” in handen kreeg.

In gesproken vorm.

Die heb ik in één adem uitgelezen, met daarna: “Zij die terugkeerden uit de Dood”, “De Kringloop der Ziel”, “Door de Grebbelinie naar het Eeuwig Leven”, “Het Ontstaan van het Heelal”, “Tussen Leven en Dood” en later “Maskers en Mensen”. Dat boek zal ik nog velen malen mogen lezen zoveel dieptes.

“Geestelijke Gaven”, is één van mijn favoriete boeken.

Wat doet het met me, en heeft het met me gedaan.

Ik ben anders gaan denken.

Het heeft me dichter bij mezelf gebracht in de goede zin van het woord.

Het heeft processen in het werk gezet, die niet meer te stoppen zijn.

Persoonlijk ben ik het leven anders gaan zien, van binnenuit gaan benaderen.

Als ik merk dat ik ergens van kan leren, dan doe ik dit het liefst gisteren, ha ha,  wat natuurlijk ook weer een valkuil is.

Dat laatste wordt weer wat kalmer.

Het besef, de technische wonderen die mensen met een handicap mogen ontvangen, daar word ik helemaal warm van.

We weten nu waar ze vandaan komen, waar ze ontworpen worden. Dat ze doorgegeven worden van Gene Zijde.

Ook merk ik, dat als je je deze warme liefdevolle kennis wilt eigen maken, je voelt dat je een alleen weg gaat hier.

En meer en meer bewonder ik onze prins van de ruimte, Jozef Rulof die nog veel meer alleen stond.

Hierover kan je niet zomaar met iedereen praten.

Bedankt daarom lieve Harten Henk en Diny, dat jullie deze mogelijkheid geschonken hebben.

Ik hoop van harte dat er meer mogen volgen.

Op dit moment lees ik in “Vraag en Antwoord”, en “De Kosmologie van Jozef Rulof”.

In waarachtige liefde Edith.