ONZE DAG:
maandag 14 mei ’07.
Dat Jozef Rulof bij mij een grote rol is gaan spelen is voor velen niet onbekend. Dat ik ooit nog eens het genoegen mocht
hebben om op zijn geboorte grond te mogen lopen was mij niet vreemd, dat je er mensen door ontmoet die je niet kent, maar
juist weer wel, is op zich al heel bijzonder. Je komt de eerste keer in huis, alles is wat je niet kent,  toch ook weer heel goed, de plaats is vreemd, toch eigen, de mensen nieuw en juist niet. Met andere woorden, je weet niet wat je ziet!! Zo half negen, negen uur ben ik in de auto gestapt met de tomtom van zoon lief, ja,ja ik zonder oriëntatie gevoel, moest het alleen doen waar anderen zich de nodige zorgen om kunnen maken, ik iets minder, want komen doe ik er toch wel, al wil het nog wel eens hilarische toestanden geven. Maar van de juiste weg verzekerd, een gevoel van opwinding om toch naar de geboorte plaats van J.R. te gaan, er helemaal klaar voor te zijn, er tevens geen idee van te hebben dat je ook nog  “vreemde mensen” gaat ontmoeten die je alleen maar van het chatten en de telefoon kent was niets te merken.

Bij Zwolle aangekomen lachen de klaprozen en andere mooi gekleurde wilde bloemen me al toe, en in gedachten neem ik ze gezellig mee, nog voel ik hun aanwezigheid, om over de Goddelijke kleurenpracht maar niet te spreken. De Tomtom die ik vervolgens maar Truus ben gaan noemen, wijst me keurig de richting Doetinchem  te volgen, en vervolgens doemt er een heuvelachtig boslandschap op, waar opnieuw de stilte doet spreken en een ongekende schoonheid zich opent. Dit zou het kunnen zijn, komt er in mijn gedachten, al snel word ik opgeschrikt door een piepend geluid van Truus, een snelle blik liet me weten dat het met snelheid te maken had, Reed ik te hard? Nee, de teller vertelde iets anders. Tot het volgende piepje bleef het raadselachtig, toen kreeg ik in de gaten dat zij de flitspalen aangaf, zo’n 500 meter voor de paal in meters aangeven hoever je verwijderd bent van de paal, laat ze doormiddel van een piepje weten. Dat de techniek met een enorme voortgang zoals beschreven in de boeken geschied, word me weer duidelijk, en zichtbaar toont het bewijs zijn kunnen.

Truus en ik gaan vrolijk verder, en voor ik het in de gaten heb zegt ze me de volgende afslag links te nemen, en als ik dat gedaan heb, heb ik mijn bestemming bereikt!! En jawel, voor ik er erg in had stond ik bij haar voor de deur, nog één plaatsje was er vrij, kwestie van even in te parkeren, wat feilloos en moeiteloos verliep, maar zeker niet mijn voorkeur heeft, doe het
dan ook alleen als er geen andere mogelijkheid is. Het onthaal was warm en hartelijk, er is niets dat vreemd is, of iets wat als niet bekend werd ervaren, toch was het onze eerste ontmoeting……. of juist niet, het was of ik hier gisteren nog was, of was het toch vandaag?
Veel hadden we te vertellen, gedompeld in een oase van rust en liefde. Ik had zoals afgesproken een thermoskan meegenomen, deze nam zijn plaats in op het aanrecht, en ik kreeg mijn kopje koffie. Net toen ik er aan wilde beginnen dacht ik, natuurlijk ik weer, een fikse scheut koffie had zijn sporen al nagelaten op de tafel, mij verontschuldigend met de woorden, kijk dit ben ik nu, heb je een doekje?? Natuurlijk was er een doekje, snel opgeruimd, klaar voor het tweede kopje, ware het niet dat ze er naar kijkt en gelijk zegt ze, nou dat is raar hij is lek en het is nog een nieuw kopje. Dat maakte mijn excuus iets charmanter, en mijn eigen onmogelijkheden iets zachter.
 
Onze tijd loopt door en we vonden het wel nodig tijd worden om maar naar ’s Heerenberg te vertrekken. Thermoskan gevuld met koffie, broodjes mee, wij in de auto richting ’s Heerenberg. Hoe dichter we in de buurt komen, des te rustiger schijnt alles te worden, zo ook onze verhalen, onze dagelijkse dingetjes. Het lijkt wel dat ineens alles wat we te vertellen hadden, en dat was nogal wat, tot de achtergrond verdween, niet dat er niets te zeggen viel, maar juist iets van, dat hoeft allemaal niet in één dag. Zij, die de boeken van Jeus van moeder Crisje net had gelezen, en dus wist waar ze het over had, zag tijdens het lezen precies waar Jeus zich bevond, ik dacht toen, dat is super, want ja, de echte lezer kan beamen dat dit boeken zijn die je leest met je gevoel, en in geen contrast kan staan met een gewoon leesboek. Al gauw op plaats van bestemming aangekomen, zoekend naar een parkeerplaats, en jawel één was er weer vrij, precies tegenover het kasteel.
                                                         

Wij hadden onze bestemming bereikt!!
Al snel was duidelijk dat hier rijk en arm dicht bij elkaar lag, maar de Rijkdom van de armoede was hetgeen mij het meest trof, en vraag me dan ook af of we deze dollartekens die wij nog in de ogen van velen kunnen vinden wel zo wenselijk achten.
Dan word ook weer duidelijk hoe dankbaar wij voor deze rijkdom die ons via Jozef Rulof door Gene Zijde is Gegeven om het
te beleven, en ons eigen te maken. Dat is mijn rijkdom, en werpt met vallen en opstaan hele bijzondere vruchten af. Over het terrein lopend valt de schoonheid van het geheel op, alles keurig onderhouden en schoon. Wij denken niet dat kinderen van de arbeiders hier veel zullen hebben gelopen waarschijnlijk ook hun ouders niet, want ja rangen en standen waren hier nog voelbaar. Na ons verwonderd te hebben over hetgeen ons oog vulde, vonden we het tijd worden om ons buiten de grachten van het terrein te begeven. Rechts en links een foto schietend, terug naar de ingang, waar vervolgens de RK kerk weer opdoemde, en wij iets hadden van “het zou toch mooi zijn als we daar even in konden”.
 
Eerst het kerkhof, verboden terrein voor onbevoegden werd aangegeven, wij ons bevoegd gevoeld gingen er toch een kijkje nemen, wetend dat het graf van moeder Crisje geruimd is. Daar word mijn gevoel dieper, en reist de vraag op of de mensen hier in de gaten hebben wat hier in ’s Heerenberg werd geboren. Op een gegeven moment zie ik een graf met een opschrift die me verteld dat dit toch wel een adept van Jozef Rulof kon zijn.
Dit geeft mij te zeggen dat je niets hoeft uit te leggen
Dit geeft mij te weten dat niets en niemand word vergeten
Leef je Leven, Voel je Gevoel.
Geef en Leef, hoor en luister, zie en laat zien.
Lees en Beleef, dat is wat je geeft….een tien.

De tijd liep door, dus ook wij, bij het naderen van de RK kerk zagen we tot onze verbazing dat er gewerkt werd, de deur stond iets open, dan even naar binnen, als het ons niet was toegestaan hadden ze het ons wel gezegd, tenminste daar gingen wij voor het gemak maar even vanuit. Een bijzonder mooie kerk, de rijkdom straalde ons tegemoet, kosten noch moeite waren hier gespaard, over hoeveel mensen? Komt er in me op, wie is hier de winnende partij? Glas in lood, muren en plafon beschilderd, prachtige beelden, mooie houtsnijwerken zelfs bekende pastoors in glas en lood vervaardigd, en ik vroeg me af waar ben je nu, is je geloof inmiddels weten geworden, ik hoop het maar, leren doe je het immers toch, is hij misschien diegene die……….ach, is het belangrijk??

Ik voelde de vele voetstappen van de familie Rulof, die op het kerkhof niet te vinden waren. En toch, wat een rijkdom hebben zij mogen ontvangen in het armoedig bestaan op de achterste rij, achter de pilaar, inderdaad je kon er niets zien, mijn metgezel heeft er even plaats genomen, en zelfs om de pilaar kijken was niet mogelijk als er mensen naast je zaten, en dat zal vast zo geweest zijn. Voor in de kerk, aan het plafon een heel groot Christus beeld aan het kruis, hoe zien we het nu, komt er in me op, voor onze zonden gestorven? Of willen we nu weten dat we Hem zelf aan het kruis hebben geslagen, vermoord. Dat het beeld laat zien dat we onze eigen last moeten/kunnen dragen, dat we Zijn weg mogen volgen, dat de wil ook nog iets te vertellen heeft, ja zelfs boven het Gevoel staat. Het voelt alsof de boeken spreken, de armoede van moeder Crisje is Rijkdom, de rijke kerk blijkt bittere armoe, voor mij valt er niets meer toe te voegen. Wij verder getogen, lopend op het dijkje, hier komen de spelende kinderen in mijn beeld. Jawel het kleine kereltje in overal, op klompjes, pet op, vol ondeugd, maar mooie, ongelooflijk mooie ogen, met daar gelijk overheen, het smelten van de harten van die dames voor het hek, hij wilde extra geld voor de kermis, en gooide al zijn charmes maar in de strijd. Was er niet zijn moeder die dit niet wilde, had hij veel gedaan gekregen.

Op dit dijkje liggen vele voetstapjes van hem en de andere kinderen, zelfs de plantage komen we tegen, en de huizen van de landheren waren er nog, vele zichtbare dingen van toen waar zijn leven zich afspeelde in zijn jeugd was nog aanwezig. Heel bijzonder, wat eens een groot medium werd, en hier liggen de roods, maar het mooie is dat het zo voelbaar en zichtbaar is. Nog even een eindje rond lopen, dan komen we het oude klooster tegen die nu verbouwd gaat worden tot appartementen. De nodige kiekjes gemaakt, dan verder, dan komen we het grenskanaal tegen, natuurlijk is de tijd ook hier verstreken en ligt er een vaste brug. Het grenskantoor van toen is huis geworden, maar nog wel met bordjes van wat het ooit geweest is, wat je op vele gevels nog aan kan treffen, zelfs wie of wat er gevestigd is geweest. Wij nog even hangend over de brug, bedachten dat het hier ergens geweest moest zijn waar ze stiekem gingen zwemmen, want ja, het was wel een kanaal toen, naar alle waarschijnlijkheid door trekschuiten bevaren, nu voor ons niet meer dan een grote sloot, ook hier gaat alles verder, dijt uit of heeft de kringloop doorlopen.

Wij hadden inmiddels wel trek gekregen, besloten naar de auto terug te gaan en daar ons meegenomen broodje en koffie te nuttigen. Ons lekker gezeteld, zij wilde de koffie in schenken, opent de tas en zie daar, één ravage van nattigheid, broodjes waren nog droog, maar meegenomen handdoeken e.d. waren vies en nat, echter er zat nog een kopje in voor ieder en daar deden we ons dan maar te goed aan. De broodjes waren heerlijk, één voor ieder was meer dan voldoende, het leek of we gevoed werden door het geheel. Weer lekkende koffie? Of zou het misschien kunnen zijn dat wat er inzit er toch wel uit komt. Wij laten het voor wat het is en vertrekken naar Montferland. De weg er naar toe is prachtig, het landschap die ik onderweg zo bewonderde kwam ik hier weer tegen, dus toch, ging er door me heen. Wij een mooi plaatsje opgezocht in het heuvelachtige gebied, waar zand en bos in één geheel samenvloeien, en ik mij heel goed voor kan stellen dat hij hier helemaal op zijn plaats kon zijn om de dingen te overdenken en te voelen, even samen één met de natuur. Zo voelde het ook, ruik de lucht en voel de natuur, de vogels zongen het hoogste lied. Op de achtergrond, wat je liever niet wil horen, het verkeer, de techniek, maar ook dat is voor ons geboren, dus die laten we er lekker bij horen.

Dan ineens zien we, ja wat is het mos, of een paddenstoel met mos, geen idee ik had het nog nooit eerder gezien. Nader bekeken kwam het als een plantje uit de bodem.
De tijd ging snel en wij hebben toch nog even de weg gereden die hij heeft moeten fietsen om zijn meisje te ontmoeten. Nou ik geef het je te doen hoor, slecht was het weer, maar die afstand die hij heeft moeten afleggen, en ziek als hij was, dan toch dit te ondernemen, zegt het je wel. Zijn meisje bleek niet alleen zijn meisje te zijn, de voorspellingen die hij heeft gedaan, hij had zich helemaal gegeven, om de liefde te beleven. Op het moment dat ik het schrijf, ook het moment daar aanwezig, denk ik de pijn te voelen, en weet wat de boeken bedoelen. Natuurlijk ook hij moest groeien, maar werd uiteindelijk bloeien! Mijn dag zeer geslaagd, het was of enkele boeken in beeld vertolkt werden, zoals je het lezen van de boeken in je beleeft, werd nu een gedeelte in je verfilmt, althans dat is mijn beleven van deze dag. Het is en blijft een bijzondere ervaring, waar ik nog wel eens naar terug zal keren. Na thuiskomst nog even wat bij gekletst, want ja, ook de natuur kent de stilte, en die wil je graag horen, ik laat het dan ook heerlijk even in mijn gevoel boren.
De thuisrit was weer aangekomen, en ik met al mijn mooie dromen laat deze dag nog vaak tot me komen.
A. de B.