DANKBAARHEID.
Wat ben ik blij dat ik leef,
ik geniet van de bomen bloemen en planten, 't kleurenrijk!
In geel groen violet, de gouden glans van het zonlicht.
Ik besef nu dat ik leef, hoe dankbaar ik ben, dat ik mag genieten.
Van al dat schoons, van Moeder aarde.
Ik geniet van de prachtige kleuren, als de zon onder gaat.
De rust en de harmonie die er van uitgaat,
wat voor ieder mens van essentieel belang is om te leven.
De levensadem, de dag geeft door rust van de overgang,
de zonsondergang, de harmonie van de nacht.
De stoffelijke organen, 't denken , komen weer tot harmonie,
om verder te kunnen leven.
Iedere dag is een gave om te bewijzen,
in daden in denken om je medemens en al het leven te dienen in liefde.
Wat is ,,liefde",,, er te zijn, in open waarachtige warmte, als gevoel.
Ik zie in de natuur, de wind, wolken 't blauw van de ruimte.
De regen als voedsel voor Moeder aarde, geeft het aan het dier,
de vogelen, de boom geniet! vele mensen zeuren het giet?!
Ik ben herboren zoals nooit tevoren.
Ik weet, m'n tijd in de stof is beperkt, maar ik Ben er en geniet.
De eeuwigheid ligt in het verschiet!!!
Irene. Pronk.
 

LUISTEREN.
Heb je oren die willen horen
Wat een ander zegt
Dan kun je misschien zelf veel leren
Maar je luistert slecht

Heb je oren om te horen
Wat een ander is aangedaan
Dan zijn woorden niet meer nodig
Om de ander te kunnen verstaan

Ik leg mijn oor te luister
Dan hoor ik het gefluister
Van mensen om mij heen
En soms is het dat ik ween.
Marian Muller.
 

ONS INNERLIJK.
  Ik voel tranen, heel diep in mij
Waarom ben ik daar nu niet blij
In mij zit een wereld, de liefde, het licht
Waarom dan toch zo'n treurig gedicht
Och mensen, wat doen wij toch raar
Zo zitten we toch niet in elkaar
Diep in ons zit liefde, vreugde en harmonie 
Waarom krijgt de wereld dit niet onder de knie 
Waarom nog altijd die grote verschillen
Is dat hetgeen wij werkelijk willen
Kijk toch naar de overeenkomsten van ons bestaan 
Pas dan kan de mensheid geestelijk verder gaan 
Geef om de aarde, geef om de natuur
En maak alles ook niet ze ontzettend duur
Want dan gaan de verschillen nog meer groeien 
En kunnen we als mensheid (eenheid) niet groeien.
Marian Muller.
 

DE MENS OP AARDE.
Als ik de media hoor praten
Als ik de kranten lees
Dan voel ik me als mens in de steek gelaten 
Omdat ik de negatieve berichtgeving vrees 
Waarom kan men elkaar niet respecteren 
Waarom is er zoveel aandacht voor negativiteit
Zijn we nog steeds niet in staat om te Ieren 
Hetgeen er in ons leeft, in alle eerlijkheid
Ik weet dat deze gedachte voor mij niet goed is 
Dat ik daarmee mezelf daarmee bezeer
Maar voor mij is het nog steeds een gemis 
Dat men nog niet ervaart, de liefde van weleer
In ieder mens zit een bron van liefde, vreugde en harmonie 
En dat is niet wat ik om mij heen zie
Menigeen geeft en heeft een oordeel van het leven 
Terwijl zij vergeten vanuit eigen hart te leven
Want liefde, vergeving en nederigheid
Die gevoelens raakten wij kwijt
Ik heb de neiging mezelf op te sluiten
Niets meer te willen horen of te zien
Maar dan kan ik mezelf niet uiten
En wie weet, opent dit sommige harten misschien
De vragen die ik mezelf stel zijn deze
Ben ik de enige die dit zo ervaart
Of leven er meerdere mensen in vreze
En is mijn beleving nodig zodat mijn angst bedaart
Waarom is men zo hard tegen elkaar
Waarom beschouw ik dit als een gevaar
Waarom is menigeen meer bezig met het leven van anderen 
En waarom kan menig mens zichzelf niet veranderen 
Ieder mens wenst m.i. toch geluk en vree
Waarom begint men daar dan niet mee
Waarom denkt men voor vrede te moeten strijden
i.p. v. zichzelf en een ander te verblijden,
Waarom krijgt het negatieve zoveel aandacht
Want daardoor verliest het positieve aan kracht
De Media in Nederland is niet zo fijn
Zij tonen de wereld, zoals die m.i. niet behoort te zijn 
Misschien is het wel de realiteit van dit moment
En is menigeen hiervoor blind of er reeds aan gewend.
Marian Muller.
 

NEDERLAND.
  Nederland, oh Nederland
Wat is er met ons aan de hand
Wat is er loos op deze aard
Wat zijn wij allen nu toch waard
Draait echt alles nu om geld
Is het met ons zo erg gesteld?
Sta toch even stil bij het leven
Bij al het moois aan ons gegeven
Aan de bloemen kun je soms zien
Hoe wij eens kunnen leven, misschien 
Geel, wit, groen, oranje en rood
Hun kleurenpracht is heel erg groot 
Samen staan zij in het veld  
Met de mensen is het soms anders gesteld 
Waarom toch, zo vraag ik mij vaak
Is het dat ik me zorgen maak
Kijk naar de mens in zijn geheel
Wat maakt het uit of hij/zij bruin is of geel.
Marian Muller.
 

  ROEP IN DE WOESTIJN.
    Vele mensen vragen hulp vandaag de dag
 Dat is wat ik in mijn dromen zag
 Mensen uit Nederland zaten er ook bij
 Want velen lopen vast in onze westerse maatschappij 
 Ben je als mens nog wel wat waard?
 Deze vraag is voor mij nog niet geklaard
 Ga je met een vraag naar de sociale zaken
 Dan kan je als mens behoorlijk in de war raken
 Er wordt vaak geen advies gegeven
 Het ontbreekt velen nog aan medeleven
 Menigeen wordt op dezelfde manier beoordeeld
 En je hele leven wordt geregistreerd
 I.p. v. advies te geven op de hulpvraag
 Kom je terecht in een systeem en dit werkt nogal traag 
 Je voelt je binnenste buiten gekeerd
 En in je mens zijn wordt je bezeerd
 Dit brengt voor velen emoties naar boven
 En als de mens niet meer in het goede kan geloven 
 Dan komt men terecht in een negatieve spiraal
 Vul de rest maar in, einde verhaal.  
Marian Muller.

 

NIET OP AFROEP!!!!!
elke gedachte dwaalt af
hoe voel ik mij van binnen
is daar al iets af
de rustigste van ons twee
heeft net als ik er veel moeite mee

boosheid en teleurstelling elke keer
en je vraagt je af
gebeurt er niks meer
ergens is er toch die hoop

ik ben nu al zo lang bezig
waarom gebeurd er nu niks meer
elke keer opnieuw proberen
en hoop komt steeds een beetje meer

ergens diep van binnen
ben ik het wachten moe
ergens diep in mijn lichaam
komt straks over 9 maanden
een mooi lichtje naar buiten toe.?
N.N.
 

MIJN ZOONTJE VROEG MIJ: 
Wat is het oudste huis van de wereld?
Mijn Antwoord kwam zo spontaan
En die zie je hier onder staan
Het eerste huis van de wereld
Dat is het huis van God
Wij allen zijn en dragen de steentjes
En dit eerste huis gaat nooit kapot
Het is wel eens bouwvallig
Sommige steentjes vallen eraf
Maar dat is nodig voor de renovatie
En dat is beslist geen straf
De fundering blijft altijd ongedeerd
En weet je wat dit huis mij heeft geleerd
Dat de gevallen steentjes elders worden neergezet
Om een ander huis te bouwen volgens de Goddelijke wet
De buitenkant wordt aangepast aan de tijdgeest
Maar de binnenkant is en blijft, zoals die altijd is geweest
Het woord van God, ooit neergeschreven
Is, en zal altijd overal weer herleven
Op velerlei manieren misschien,
Welke wij nog niet kunnen zien
Maar eens zal de tijd komen
En dan niet alleen in onze dromen
Dat ZIJN WOORD wordt geopenbaard
Hier bij ons en op deze aard
Als wij nu leren om in eendracht te leven
Krijgen wij de kracht om dit door te geven
En dan pas zal het leven voor velen zijn
Liefdevol, vredig en zonder (geestelijke) pijn.
Marian Muller. 
 

DE TIEN GEBODEN VAN ZELFLIEFDE.

 1. Ik ben die ik ben.

Met dit lichaam en deze geest moet ik het doen

Dit is alles wat ik heb. Ik kan het niet meer ruilen.

Dit is blijkbaar precies zoals ik moet zijn: zonder mij, zoals ik op dit moment ben, was de schepping niet volledig.

Ik houd op mezelf verwijten te maken voor dingen die ik (nog) niet kan.

2. Ik hoef niet perfect te zijn.

Ik hoef niet te kunnen wat ik niet kan.

Perfectie is stilstand en stilstand is dood.

Ik leef, dus ik maak fouten.

Ik mag ook fouten maken. Van fouten leer ik.

Sterker nog: ik ben perfect, juist omdat ik de fouten maak die ik maak!

Zo houd ik de evolutie op gang.

3. Ik krijg precies dat wat ik nodig heb.

Alles helpt mij om mijn opdracht op aarde te vervullen,

 ook de tegenslagen en de ziektes, de vijanden en de ruzies, de verloren liefdes en de gebroken harten.

Als ik dat nu niet zie, zal ik dat later wel kunnen zien.

Ik besef bij elk moeilijk moment, dat alles nog veel erger had kunnen zijn.

4. Ik hoef alleen maar volstrekt eerlijk naar mezelf te zijn.

Soms moet ik selectief met de waarheid omgaan.

Totale eerlijkheid naar andere mensen toe is niet altijd liefdevol, integendeel!

En soms moet ik mezelf beschermen, dat is nu eenmaal zo in deze wereld.

Als ik maar niet lieg tegen mezelf; als ik maar weet wat ik doe en waarom.

5. Ik kan het nooit de hele wereld naar de zin maken.

Wat de één goed vindt, vindt de ander waardeloos.

Er zal altijd iemand zijn die mij bekritiseert;

er zal altijd iemand zijn die mij bewondert.

Ik moet maar gewoon doen wat ik voel dat ik moet doen.

6. Ik houd mijn aandacht in het nu.

Oude koeien horen in de sloot.

Alles is gebeurd omdat het moest gebeuren, het heeft geen zin om erover te piekeren.

Ook vage fantasieën over de toekomst verspillen energie.

NU is verreweg het boeiendste, interessantste moment van mijn leven,

want alleen NU gebeurt er echt, in vlees en bloed, wat er gebeurt!

Gebruik maken van mijn geheugen en het opdiepen van nuttige herinneringen mag, maar ik ga niet zeuren.

7. Ik houd mijn aandacht hier.

Hier is mijn lichaam, dus hier ben ik.

Hier is de belangrijkste plek op aarde!

Alleen hier kan ik werkelijk zien, ruiken, horen, voelen en proeven;

hier klopt mijn hart, hier haal ik adem, hier voel ik de spieren onder m'n vel!

Ik ga niet zweven, geen twee dingen tegelijk doen met m'n geest, want dan doe ik er minstens ééntje half.

Ik ga me niet nodeloos druk maken over de eventuele gedachten en gevoelens van mensen over mij.

Ik ben hier.

8. Iedereen mag van mij genieten op zijn eigen wijze.

Ik ben hier nodig. Anderen leren van mij, ik leer van anderen.

Maar hoe, dat weet ik niet altijd en dat hoef ik ook niet te weten.

Ik laat iedereen zijn oordeel over mij; positief of negatief.

Ik mag genieten van complimenten. Ik kan ook kritiek incasseren.

En ik hoef niet elk beeld van een ander over mij te corrigeren.

9. Ik hoef niet bang te zijn.

Ik houd mijn angsten kritisch tegen het licht.

Lijdt de mens niet het meest onder het lijden dat hij vreest?

Ik wacht rustig af, en ik bereid me voor, maar ik ga niet fantaseren over alle vreselijke dingen die eventueel ooit zouden kunnen gebeuren.

Dat vind ik zonde van de tijd.

We zien wel!

Als alles goed gaat heb ik gelukkig niet vergeefs geleden.

En als er iets akeligs gebeurt, heb ik tenminste niet vooraf geleden.

10. Ik houd ontzettend veel van mezelf.

Daarom kan ik ook van andere mensen houden.

Net zoals ik houd van dieren, planten, bomen en rotsen.

En alles houd van mij.

De stoel waarop ik zit, houdt van mij.

Het tijdschrift dat ik in m'n handen heb, houdt van mij.

De zon bemint mij, de maan ook.

Alles is Liefde, en ik ben er een deeltje van.
N.N.

 

HEDEN.
Vandaag ligt vast aan gisteren en morgen grenst aan het heden.
Zovele woorden zijn gesproken, om het gelijk wordt er gestreden.
Wie heeft willen luisteren naar al wat werd gezegd...
Wie heeft kunnen voelen...was het liefdevol en echt?
Gisteren is nog niet voorbij... het volgt ons tot in het heden.
De mens moet leren luisteren...naar de woorden uit het verleden.
Diana.
 

EVOLUEREND MOEDERSCHAP.
Zij geeft een cel haar ruimte,
die cel geeft haar gevoel..
draagt liefde diep van binnen..
dient het oneindig doel.

Water is de levensadem die de stof verdicht.
Het universum leeft daarin en schenkt het een gezicht.
Het ontpopt zich in haar lichaam en ontvouwt zich als de zee.
Golvend...dijend...almaar wijdser...draagt de getijden in zich mee.

Die kleine cel, steeds delend, is nu de grootste spil.
Het vormt zich zelve tot een mens...gedreven door God's wil.
Het baren wordt de schepping...door grenzeloze kracht..
Zo ook zijn Vader heeft gedaan, tot dat het is volbracht!
Diana.
 

WAAR GEBEURD IN 1965.
EEN GESPREK MET MIJN VADER.
Ik heb naar hem geluisterd, wat hij vertelde is heel waar...
Hij heeft mij dat iets gegeven, dat hoofd met grijzend haar,
Een mens met twinkelende ogen gaf mij simpel dieper zicht...
Over hoe, waarom...de vragen...mensen, dier natuur en licht.

In de lente van het leven is de natuur jong, in de knop.
Alles wil maar ruimer worden. 't Heeft het druk en kent geen stop.
Spoedig is er dan de zomer, als een prachtige rivier.
Onstuimig zoekend naar de oorsprong
Zo ver weg, toch...dichtbij...hier

In het najaar dan geniet je van bruin geel en oranjerood
Tja, de herfst dat is het mooiste wat het leven mij ooit bood.
In de winter dan gebeurt het. Sterft alles...lijkt het klaar.
Vier seizoenen zijn verstreken maar het leven gaat toch door, niet waar...
Al lijkt de winter nog zo doods zij is zich steeds bewust
Dat in het diepste van de aard, de lente wakker kust.

Mijn vader leerde mij te denken hoe een mens een leven start.
Hij die mij het spreken leerde zo hij deed...van uit het hart.

Kijk eens naar de Maan, zei hij mij, op dat donker avonduur.
Is het niet prachtig zo...die schepping...
Als een wondere kringloop der natuur...
De bron die ons heeft voort gebracht zal altijd blijven zo als beloofd.
De bedoeling is dat men het WEET! Niet zo maar weg, geloofd. 
Diana.

 

WAAR BEN JIJ?
Ik denk vaak...ik kan niet zonder, ik mis dat vertrouwd gevoel.

Toch zal ik het wel redden... dat is mijn uiteindelijke doel.

Ik weet, ik kan wel zonder..ik accepteer gedwee

Ik voel in het diepste van mijn ziel...Was ik maar met zijn twee.

Ergens weet ik leef jij in mij, in het diepste van mijn zijn.

Telkens weer, miljoenen keren, raakten wij elkanders schijn.

Ergens in mij, diep van binnen, voel ik mijn ziel dat ik jou mis.

Toch blijf ik steeds verder zoeken op die weg waar liefde is.

Ergens komt daar hèt moment, eens wordt het ons gegeven.

Wij zullen altijd samengaan, omdat wij in elkander leven.
Diana.
 

WELVAART.

Wat geeft mij de maatschappij, wat geldt is enkel goud.

Toch volg ik mijn eigen weg. Hoe ik mij staande houd?

God heeft geen PC-tje en ook geen mobiel.

Dus communiceren wij heel simpel...Gewoon met hart en ziel.
Diana.
 

TOEKOMST.

Afgeweken van het pad wat door liefde werd verlicht,

belandde je in duisternis, geen hemel was inzicht.

Eens werd alles jou gegeven, veel gebruikte je verkeerd

Een ander slaan, geslagen worden, is wat het leven jou dan leert.
 

Dan ga je van koers veranderen. Het gevoel is jouw kompas.

Je bent op weg en voor je het weet...weer daar, waar je eens was.

Wederom dat zelfde pad, door liefde steeds verlicht.

Alleen nu met een groot verschil. Je hemel komt in zicht.
Diana.
 

GEDACHTEN.

Gedachten gaan een leven door bij dag zowel als nacht.

Nooit willen ze eens stoppen, ze hebben zeer veel kracht.

Houdt er maar eens ééntje vast. Waar komt die nu vandaan?

Beantwoordt die gedachte alvorens door te gaan.
 

Ga eens leren denken...Wat ben ik hier voor mij.

Heb je dat gevonden maak dan een ander blij.

Leer fouten te herstellen, ze vallen zomaar in je schoot.

Want juist de kleinste gedachte...is in wezen heel erg groot.
Diana.
 

STRIJD.
Achter het masker van de mensheid
 schuilt de hebzucht en de macht
 Maar toch...achter dat zelfde masker
 schuilt ook liefde...schuilt ook kracht.

 Doch door bebloede handen ontnam men zich het zicht.
 Wat eens wordt schoon en rein geweten...is dan Zijn liefde en Zijn licht. 
Diana.
 

LEREN.
Hij die in mijn woning leefde, zich verwarmde bij mijn haard.
Vond daar niet mijn bron van warmte, als in een crypte, goed bewaard
De toegang stond er duidelijk open. Het onvermogen werd verdriet.
De diepte peilen van mijn ruimte...ach, helaas..hij kon dat niet.

Op het altaar van mijn tempel prijkt een prachtig relikwie.
Vertegenwoordigt daar een wijsheid...die ik zelf nu heel goed zie.
Diana.
 

VADERDAG.
Hij gaf aan ons de ruimte en tijd die niet bestaat
 Zodat elk Goddelijk schepsel zijn eigen tempo gaat.
 Voor hen die willen weten is tegenspoed geen straf
 Omdat God, als onze Vader, als schepper alles gaf.

 Alles is een deel van Hem, zelfs 't nietigst creatuur,
 van de bron die enkel liefde is...een vonk die wordt tot vuur.
 Als je dat kunt voelen...dan ben je overstag
 Want elk etmaal schenkt je keer op keer...een nieuwe Vaderdag.
Diana.
 

BROEIKAS EFFECT.
  Schotsen drijven op de spiegel, deinen op de golven mee.
 Soms eens botsend op een ander, zwemmend in haar levenszee.
 Om zich heen ziet zij de bergen. Sterk is dat ijs...als staal.
 Eens toch ook die kracht te hebben, blijft haar grootste ideaal.

 Zij ziet hem glinsteren op het water...hij is het die haar vertelt.
 |Dat zij Hem eens zal bereiken, simpel weg....doordat zij smelt.
Diana.
 

VOOR MIJN DEPRESSIEVE DOCHTER.
 Zoveel gevoelens zijn er in jou, als een blauwdruk in je ziel.
 Het zenuwcentrum van jouw wezen...waar jou wanhoop overviel.
 Dat maakte jou zo moedeloos, bracht ziekte en gaf strijd.
 Tegen jezelf  moest je vechten...maar jij zocht de vergetelheid...

 Gevoeligheid hield je toch wakker ook al wilde je liever rusten.
 En toch, dat blijven knokken schat, voert jou tot het bewuste.
 Ieder mens moet zelf volbrengen, dat wat het leven aan hem geeft.
 De Bron van oorsprong en van licht...waar in en door hij leeft.

 Je kunt  je lichaam doden als je jezelf niet kent.
 Maar nooit is te vernietigen...hetgeen jij zelf bent!
Diana.

 

VOOR MIJN VADER.
Ik heb het al heel lang geweten
dat jij niet kon zonder de drank
Een klankbord dat moest jij ontberen
wist niet tot wie jij je kon keren
Je voelde je eenzaam, dat hoeft geen betoog.
Daarom pap, hield jij het nooit droog.

  Uiteindelijk mag ik nu weten
waarom heb ik jou toch zo lief!
Jouw vertellen met dieper bedoelen
is dat wat ook ik nu kan voelen
Dat wat jij mij gaf was een pracht fundament.
Zo blij...dat ik jou heb gekend.

Nooit zal ik meer kunnen vergeten
want jij was het die mij dat gaf.
Een mens die altijd kon begrijpen
dat gaf mij de ruimte te rijpen
Jij leerde mij denken
maar voelen het meest...
Over dat wat nog komt
en wat ooit is geweest.

  Mijn leven mocht jij componeren
jij was de muziek om mij heen
Jij leidde van uit alle kroegen
het huiselijk orkest met genoegen.
Maar waar je ook was
Ik  weet wie je bent...
Een levens fantastische dirigent!

Eens hoop ik dat jij mij mag leren
 mijn broeder, die ruimte te zien.
 Waarom en waardoor wij bezweken,
 van hart tot hart jou daar te spreken.
 Naar Golgotha gaan...te beleven...Zijn kruis.
 God pa...Wat verlang ik naar huis...
Diana.

 

EGO.

Zolang ik in mijn eigen huis,

of Ego, blijf wonen,

valt het niet mee om

mijn Goddelijkheid te tonen.

Een grauw of snauw is al genoeg

voor het besef:

het is nog te vroeg.

 

Liefde tonen in alle dingen

voor alle leven groot en klein,

komt aan op bezinnen.

't Inzicht, jij bent ook mijn!

 

Wij zijn allen één

in onze Goddelijkheid,

dus weg met het onderscheid.

Dat is eigenlijk gemeen.
Maria Staring.

 

Paaszaterdag

Op goede vrijdag herdenkt men de kruisiging:
“Het is volbracht!”

En men wacht,
 want de zondag brengt een wederopstanding.

U weet wat er na de dood van Jezus gebeurde:
de aarde brak open en het voorhangsel scheurde.
Er kwam een kracht vrij als een opstekende storm,
 waarmee zijn wezen op zoek ging naar een nieuwe vorm.

“Want in uw handen beveel ik mijn geest”.

Het lijden is doorzien, het is voldoende geweest.

Toen was het oude verdwenen,
maar het nieuwe nog niet verschenen.
Paaszaterdag is de tijd daar tussen in:
het einde is gekomen, maar er is nog geen nieuw begin.

Het is een symbolisch beeld,
van wat er in het leven van ieder speelt.

 
Een geestelijke wet,
die door de mens vaak buiten de deur wordt gezet.

Want uit angst voor de paaszaterdagtocht,
gooit hij oude schoenen niet weg voordat hij nieuwe heeft gekocht!
En alvorens oude inzichten los te laten,
maakt hij eerst een berekening van de kosten en de baten.
Je weet immers wat je hebt en niet wat je krijgt!

Zo wordt er veel leed geleden,
totdat uiteindelijk de strijd zal zijn gestreden.

Want wanneer dan het water de mens tot de lippen stijgt,
 hij het oude durft te doorzien, voordat het nieuwe is gekomen,
blijft er niets anders over dan zich mee te laten stromen
en komt hij in het paaszaterdaggevoel terecht.

Het oude is verdwenen
en het nieuwe nog niet verschenen.

In de Zen-filosofie wordt wel gezegd:
“Als een deur wordt gesloten,
gaat er een nieuw venster open.”
Want het einde is zwanger van een nieuw begin
en paaszaterdag is de tijd daartussenin.

 

Zonder verwachting, zonder spijt,
alleen een stille ingetogenheid.
Geen houvast, geen zekerheid,
 maar wat overwonnen is raakt men nooit meer kwijt…

Op stille zaterdag zoekt het wezen een evenwicht
en op Paaszondag zet hij een heel nieuw Pad in het Licht.
N.N.

 

MYSTICI WETEN.

wat u bent vergeten
het innerlijke weten
Zij schijnen in de duisternis
nodigen u uit om deel te nemen

aan Zijn gemeenschappelijke dis

Het is Liefde
wat momenteel openbaart al wat ooit griefde
Het zijn geenszins de denkpatronen
die steeds weer naar boven komen

Wees stil, luister naar uw Hart
Laat gaan alle pijn en innerlijke smart
Komt tot bedaren in de huidige tijd
Hiervan krijgt u beslist geen spijt

 

De mens, die hectisch moet gaan leven
kan geenszins meer Liefde geven
Voor de mens, die gevoelige snaren raakt

wordt het tijd dat hij/zij zichzelf aanraakt
De mens is te mentaal gezien te snel gegaan
kan geenszins meer de medemens verstaan

Zijn Liefde h-erkent geen regels en wetten
welke de mensheid beletten

tot in het innerlijk te komen
Zijn Liefde stimuleert de mooie dromen
om vrede, harmonie en geluk te creëren
Het wordt tijd om van het leven te leren

Het leven kan men geenszins ervaren in boeken
hoeft men evenmin buiten zichzelf te zoeken
Een ieder kan namelijk bij zich afvragen
wat en op welke manier hij/zij heeft bijgedragen
om de medemensen te omvatten en bevatten
zonder dat men elkander wenst af te katten
Marian Muller.

 

Wees bereid niets te zijn.
Laat alle dualiteit verzinken
in jouw afzijdigheid.

Wandel op deze aarde
met opgeheven hoofd,
je geest verheffend en
je hart open om lief te hebben.

Geloof in jezelf
en in de God binnenin je.
Dan gaat alles goed.
Lisa.

 

Zonnestraal.

Een zonnestraal in ieders ogen.

Een teken van geluk en genieten.

Dat de dag net dat brengt.

Wat eigenlijk voor morgen bestemd was.

Ten teken van gevoel, te vragen dat gene voor jou bestemd.

Kijkend door de ziel in je ogen.

Luisteren naar het innerlijke dat verzoekt.

Wensen die gedachten worden.

Samen zijn en toch alleen.

Een helderlicht zien staan vlakbij.

Een zijn met de natuur en je geest.

Onbevoordeeld veroordelen.

Kijkend in je ogen.

Gedenken dat wat is, is morgen weer over.

In goedheid gegeven de wens van het ongrijpbare.

Samen lachen, huilen en delen van het innerlijke kunnen.
Jenny.

 

STIJLVOL en ZINVOL?
Geen stijl

en toch een eigen kader

hopelijk zonder te veel vergader

Dit is er al meer dan genoeg

vraag maar eens aan mensen in de kroeg

 

Jullie doen jezelf te kort

dit wilde ik even kwijt

Ik weet het: Het is te gort

het vreemde dogmatische beleid

Maar ja, h-erkent men nog verantwoordelijkheid

de gezelligheid binnen de vrijheid?

 

Er zijn zovele takken

waarover we kunnen hakken

het geeft enkel ongemakken

Ik weet dit, mij althans doet het verdriet

jammer genoeg mag dit eveneens niet

Stoere ferme taal moet men spreken

en de ander begint dan te zedenpreken
 

wat is er mis met het ont-fermen
zonder bezit of mensen te beschermen

we drijven allen in de wereldzee

de een gedraagt zich gedwee

en de ander doet er iets mee

 

Weten jullie nog geenszins dat Liefde

openbaart al wat ooit griefde

Het hoogste goed is vrijheid

gelukkig kunnen mensen dit bij GEEN STIJL kwijt
 

Eveneens de openheid en openhartigheid

Richt mens zich op de eigen kwaliteit

Dan wordt niemand de underdog

worden inzichten gegeven in de smog

 

Verander de nevel in Leven

Het zal een ieder vreugde geven

Geen poespas, gewoon eerlijk en oprecht

dan veroorzaakt dit beslist geen gevecht
 

Het leven bestaat nu eenmaal uit de lach en de traan

er is nog veel wat niemand kan verstaan

Er is heel veel waardoor we worden aangeraakt

en wat in feite niemand vermaakt

 

Hardlopers zijn doodlopers
Haastige spoed is zelden goed
Ont-moet het leven van de voorlopers
Bedaar het leven met een openhartige groet
 

Zijn Liefde h-erkent geen papieren
wenst enkel het Leven ietwat te plezieren
zodat een ieder vanuit het eigen Hart

aandacht kan geven aan pijn en smart

Geenszins meer vanuit plichten
Een ieder ervaart innerlijk inzichten
Het gaat geenszins meer om allerlei overtuigingen
Liefde verrijkt het leven zonder bezuinigingen

Veel Liefde,Licht, Kracht en Wijsheid gewenst

We zijn allemaal maar gewone wensen
hebben innerlijk echter allen dezelfde wensen
Hel-aas wordt dit wel eens vergeten
totdat men terugkeert

naar het Gij-weten
Marian.

 

HANDEN.

Ze vouwen om te bidden       
ze strelen bij beminnen

 

Ze wijzen de weg         
ze helpen bij pech

 

Ze wuiven om te groeten        
ze schudden bij  ontmoeten

 

Ze  schrijven hoe het gaat      
ze wrijven bij smaad

 

Ze tasten in het duister          
ze klappen  bij luister

 

Ze verdienen ons  brood        
ze rusten in de dood

R.A.