HET KERSTFEEST EN HET MEDIUMSCHAP.
Goede kerstdagen en een prettige jaarwisseling... zijn elk jaar de weer terugkerende woorden die wij onderling uitwisselen. Vanaf midden december kunnen wij dit overal om ons heen horen klinken, want stel je voor dat je elkaar niet meer vóór het volgende jaar zou weerzien. En dan die kerst en nieuwjaarswensen... veronderstel dat je iemand zou vergeten! O ja, ook nog maar een kaartje naar Henk, die we al twee jaar niet meer hebben gezien of gesproken...

Aan het einde van dit jaar staat er helemaal iets speciaals te gebeuren, want we verlaten immers de 20e eeuw en gaan met z' n allen de volgende eeuw in... Een lang ,,bezongen'' moment wordt een feit. Betekent die nieuwe eeuw een geheel nieuwe tijd? Een nieuwe belangrijke periode voor de geestelijke ontwikkeling van de mensheid? Een vervolg van de ,,New Age'' periode? Zou de kalender alléén voor zo'n omslag kunnen zorgen? Nee, dat geloven we eerlijk gezegd niet; waar we wél in geloven is, dat er een verdere doorwerking van de kracht die de ,,Eeuw van Christus'' in zich draagt, zal plaatsvinden. De eeuw die in 1945 door meester Alcar, namens de hoogste Meesters aan Gene Zijde, ergens in de stad Den Haag werd geopend.

Op meerdere plaatsen kunnen wij uit de inhoud van de boeken en de lezingen opmaken dat er in de volgende eeuw het nodige rond de geestelijke ontwaking van de mensheid te gebeuren staat!
Maar wat is het nu eigenlijk dat óns elk jaar bezielt rond dat Kerstfeest en Nieuwjaar. Heeft het te maken met hetgeen er - nu 2000 jaar geleden - in Bethlehem heeft plaatsgevonden en onze intense behoefte om elk jaar weer opnieuw met een schone lei te kunnen beginnen? Of... is het soms ons wegvluchten uit de jachtige maatschappij? Blij om eens niet te worden geconfronteerd met het heilig moeten van alledag. Bij je gezin of familie zijn, lekker uitslapen, eens wat anders op tafel vinden dan dat we dagelijks gewend zijn?

Ach, iedereen kan deze keuze wel voor zichzelf maken...
Toch is er over de gehele wereld tijdens de kerstdagen iets bijzonders aan de hand. Het lijkt wel of er iets ,,open'' gaat bij de mensen. De kerstnacht is in de loop der tijd voor de mens tot een symbool van bezinning en inkeer geworden. De mensheid zingt van vrede op Aarde en van in de mensen een welbehagen. Vele van hen gaan in de kerstnacht weer eens naar de kerk. Men viert dan de geboorte van Christus. De geboorte van de Goddelijke Mens Die met inzet van Zijn gehele leven ons kwam voorhouden dat wij ALLES WAT LEEFT MOETEN LIEFHEBBEN!

Deze opdracht schijnt toch wel ergens bij ons te zijn binnengekomen, want rond de kerstdagen wordt alle onenigheid voor één moment vergeten, de strijd wordt gestaakt... Ja, zelfs wanneer mensen met elkaar in oorlog zijn, wordt er een kerstbestand afgekondigd! Wat is nu eigenlijk de ware achtergrond hiervan? Zijn het maskers of zijn het toch goede bedoelingen? Heeft het met geestelijke bewustwording te maken?
Ach, iedereen kan voor zichzelf de balans opmaken...

Zo zijn wij dan weer een vol jaar met onszelf bezig geweest. Wij worden tegenwoordig goed geïnformeerd over het gebeuren in de wereld. Het goede en het slechte nieuws wordt ons van alle kanten overvloedig thuisbezorgd. Er is veel stof bij die ons wel tot nadenken móét stemmen... En dan ineens is het weer december, de kalender dwingt ons aan het kerstfeest te denken! Maar zijn wij er vanbinnen wel aan toe?
Zeker is zeker, geen gebeurtenis of geweldige omwenteling heeft de herinnering aan de komst van Christus bij ons kunnen wegvagen.
Uit de boeken van Jozef Rulof en zijn meesters weten wij dat Christus uit het Goddelijk ,,AL'': terugkwam naar Moeder Aarde om de mensheid Zijn Liefdesboodschap te brengen.

Dit was een voortzetting van een groots plan dat Christus en de zijnen in het AL heel lang geleden hebben opgesteld. Het kerstfeest is dus niet zo maar iets, het is een punt in de lange lijn die met de totale bewustwording van onze planeet te maken heeft. Een groots opgezet plan teneinde het leven van Moeder Aarde stap voor stap en thans in een versneld tempo tot de evolutie te voeren zonder daarbij de eigen levenswetten van de individuele mens aan te tasten. Christus geboorte is de boodschap van vrede en van welbehagen uit de hoogste hemelen. Het is de hoeksteen, de hoogste inzet in dit grootse plan.
Maar wat doen we nu met dit gegeven. Een ieder kan voor zichzelf vaststellen, wat er nog gedaan moet worden om de Kerstboodschap in zijn of haar leven verder gestalte te geven.

2000 jaren van strijd waren nog nodig om thans de ,,Eeuw van Christus'' te kunnen binnengaan. Pas in deze eeuw zal ons het hoe en waarom en de werkelijke omvang van dit Goddelijke Gebeuren duidelijk worden.
Wat heeft het Kerstfeest nu met mediumschap uit te staan, zult u zich wellicht afvragen. Het antwoord daarop is: ,,ALLES!'' Het is het openstaan voor  de ontvangst van het goede. Meester Zelanus schrijft in zijn boek ,,Geestelijke Gaven'' dan ook niet voor niets: ,,De God van al het leven legde in ' s mensen handen geestelijke gaven om hen het éénzijn met Hem te doen beleven, hen te kunnen troosten en te dienen en om hen te doen ontwaken in de geest.'' Bij alles geldt echter dat voor een zuivere en goede ,,ontvangst'' de juiste gevoelsgraad bij de betreffende mens aanwezig moet zijn.

Hiermee is naar onze mening het directe verband tussen het Kerstfeest en het mediumschap duidelijk gelegd.
Maar hoe is het nu gesteld met het mediumschap, dat ook op Aarde in vele vormen en gradaties aanwezig is?
We leven in een tijd dat het aantal sensitieve mensen toeneemt. Dat is op zich een verheugend verschijnsel, maar gaat het nu om sensitiviteit alleen? Neen, Meester Zelanus legt ons in zijn boek ,,Geestelijke Gaven'' dan ook uit dat naast de sensitiviteit voor het ware mediumschap de vereiste gevoelsgraad van het allergrootste belang is. Het ware mediumschap vraagt alles van het medium, één verkeerde karaktereigenschap, één verkeerde gedachte zelfs, kan het medium fataal worden. En wat is nu één verkeerde gedachte voor een mens, geachte lezer!

Wij raden degenen die zich op het gebied van het occulte wagen en met het mediumschap in aanraking komen dan ook dringend aan, zichzelf allereerst aan een grondig karakteronderzoek te onderwerpen, want u weet het uit de boeken ,,Geestelijke Gaven'', het te ver gaan in deze wetten, kan uw geestelijke ondergang betekenen...
Meester Zelanus zegt in het derde deel van ,,Jeus van moeder Crisje'', tegen een sensitivieve vrouw onder andere:

U bent niet af te sluiten voor de occulte wetten, voor uw leven dreigt er steeds gevaar. Natuurlijk, u bent zeer sensitief, maar wat zegt dat? Indien u deze verlangens niet smoort, staat u steeds voor narigheden en vroeg of laat gaan de deuren van het krankzinnigengesticht voor u open en even verder: Duizenden van deze sensitieven zitten er in de krankzinnigengestichten. Al deze gevoelige mensen, waarvan hij Jeus de wetten zal leren kennen, hebben de mediamieke sensitiviteit, doch zijn niet in staat om als een goed instrument te dienen, vroeg of laat zakken ze in elkaar of komt er een andere invloed waardoor ze worden gekraakt. Uit de boeken van de ,,Kosmologie'' weten we dat het mediumschap van Jozef Rulof voor de ,,Eeuw van Christus'' uniek en onbetwist is. Het is geen grootspraak van de meesters van Gene Zijde wanneer zij ons zeggen:

'Over hetgeen Jozef Rulof op de aarde heeft gebracht, komt niemand anders heen: Het is de heilige waarheid. . .
Meester Zelanus gaat in het derde deel verder: ,,Waarvoor Jeus nu staat, gaf een priester in het oude Egypte zijn beste alles voor als inzet. Een Groot Gevleugelde als Jeus nu is, heeft het oude Egypte niet gekend! Hij is al die levens vooruit, hij gaat dieper en wat er met hem thans gebeuren gaat, stijgt boven het bewustzijn van Moeder Aarde uit... Jeus kan u thans vertellen, kan nu Socrates, Plato en zijn volgelingen leren, wat rechtvaardigheid is. Wanneer beleeft u de rechtvaardigheid? Wanneer bent u waarachtig? Wanneer is de mens liefde?

Dat kan hij u verklaren en tevens de colleges voor schenken, omdat hij de Goddelijke Harmonische wetten en werelden heeft gezien en zich de wijsheid daarvan eigen maakte. En wat weten de achthonderd mediums in Den Haag hiervan? Achthonderd leven er, waaronder enkele sensitieven, de rest bedriegt bewust! Niets, helemaal niets, dat alles is bedrog en doet hem zeer. Die mensen kennen zichzelf niet, dat zijn dierlijke wezens, omdat ze zich aan de geestelijke gaven en het leven van God vergrijpen. Niemand van die mannen en vrouwen bezit de psychische trance: Doordat meester Alcar hem door de psychische trance bracht, hij achter de kist het leven van God in de ogen kon kijken, kreeg hij die Goddelijke éénheid te beleven. De psychische trance is daarom het bezit van dit universum en dat wilden tevens de Egyptenaren bezitten, hierdoor hebt gij die cultuur voor uw Wésten in handen gekregen. 
Als je dit leest word je heel stil van binnen. Je realiseert je dan dat eindelijk na 2000 jaar - door de niet aflatende inzet van Jozef Rulof - de werkelijkheid van Gods schepping op Aarde kon worden gebracht. En dat je met zijn werk in aanraking mocht komen...

Jozef Rulof begon met zijn werk in een tijd dat de kerk nog volop de macht over de mensen had. Het was nog maar betrekkelijk kort geleden, dat diezelfde kerk uit naam van God en Christus de mensen brandstapelde en met elkaar in oorlog deden gaan. In ruime mate werd de boodschap van de eeuwige verdoemenis over de mensen uitgestrooid. Verwarring, onzekerheid en nog veel ergere dingen waren hiervan het gevolg... De invloed van deze ,,boodschap'' is zo groot dat nu heden ten dage - wij konden het enige weken geleden nog uitgebreid in de dagbladpers en via de televisie vernemen - het spook van de verdoemdheid nog steeds door ons kleine landje rondwaart.

Omdat de ,,gevestigde orde'' deze duistere boodschap eeuwenlang over de mens uitstortte, was het noodzakelijk dat meester Zelanus in de Kosmologie van Jozef Rulof telkens, telkens en telkens weer moest herhalen dat de bijbel met ónwaarheid begint en dat er géén verdoemdheid kan bestaan! Zó vastgeroest zitten de oude denkbeelden in het onderbewustzijn van de mens. Herhaling en nog eens herhaling is het enige middel om die denkbeelden uiteindelijk in ons denken te doen vervagen.
Maar: terwijl de maatschappij om ons heen steeds verder verruwt, gevoed door onze eindeloze materiële begeerte, gloren er toch ook vele lichtpuntjes.

Het is onder andere de aankondiging van de komst van een nieuwe tijd. Een tijd vol nieuwe geestelijke ontwikkeling. Je merkt dat aan alle kanten, de belangstelling voor het ,,onzichtbare'' neemt tegenwoordig hand over hand toe. Vele programma's op de radio en de televisie getuigen ervan. Vele boeken   op dit gebied zien het licht en niet te vergeten een flink aantal films *) die het leven na de dood voor ons in beeld brengen. Dit is een fantastische ontwikkeling.
De ,,Eeuw van Christus'' die door meester Alcar in 1945 werd geopend, zal nu - stap voor stap - verder gestalte krijgen. De geweldige strijd die Jozef Rulof als instrument van de meesters moest leveren om de wijsheid van de ,,Universiteit van Christus'' op aarde te brengen, is dus niet voor niets geweest.

Hij overwon die strijd glansrijk en verwierf van de hoogste Meesters aan Gene Zijde de titel: ,,De prins van de ruimte''. En dat krijgt iemand niet zomaar!
Wij schreven hiervoor: Zijn mediumschap is voor de ,,Eeuw van Christus'' uniek en onbetwist.
Jozef Rulof bezat tijdens zijn leven de vierde graad voor het mediumschap, een graad die zoals Meester Zelanus ons zegt, maar zelden op aarde voorkomt. Waarom herhalen wij dit zo nadrukkelijk?
De laatste tijd neemt de belangstelling voor het werk van Jozef Rulof steeds meer toe, dat is een verheugend feit! Dat valt niet te betwisten, maar hetgeen ook toeneemt is het aantal mensen die menen in contact te staan met Meester Alcar, met Meester Zelanus en zelfs met Jozef Rulof in eigen persoon. Zouden ze dan toch...?

Néén, beslist niet! Want Jozef Rulof en de Meesters hebben het met nadruk gezegd: Als Jozef Rulof er niet meer is, komt hij en komen wij nergens meer door. Hij komt ook niet in een volgend leven terug op aarde. Hij heeft zijn taak méér dan vervuld. Meester André Dectar en Meester Zelanus maken - straks wanneer het Directe Stem Apparaat op aarde is - hun werk voor de ,,Universiteit van Christus'' af. De verdere delen van de Kosmologie zullen dan ook op Aarde komen.'**)
Voor degenen die dit alles in twijfel  mochten trekken verwijzen wij naar de laatste pagina's van het boek ,,Geestelijke Gaven'' waar staat geschreven:

Meester Alcar komt nergens anders, hij heeft slechts één instrument en dat is André - dat is Jozef Rulof. Ge voelt toch dat indien hij waarlijk hieraan zou beginnen, hij het machtige contact tussen hem en zijn instrument zou verbreken. Ge weet nu wat ervoor nodig was een dergelijk contact op te bouwen. In de eerste boeken van André zegt meester Alcar reeds: 'Denk eraan, André, ik kom nergens anders. Later zal je dat begrijpen. Nu eerst begrijpt André dit. Meester Alcar sprak dit toen al uit om misverstand te voorkomen en bezoedeling van zijn heilig werk dadelijk te doen blijken. En wat het doorkomen van André betreft, zeg ik u dat hij zelf wanneer hij op Aarde zal zijn gestorven niet op seances verschijnt. Aan deze zijde ligt zijn nieuwe taak gereed. André keert eens naar de aarde terug om zijn werk voort te zetten, maar anders dan de spiritisten zich dat kunnen indenken. In die tijd, het is na 2000, zullen er technische instrumenten op aarde zijn, zodat mediums onnodig worden.

En hier houden wij ons onverkort aan, beste lezers! De Meesters zeggen immers niet zo maar iets. Zij breken nimmer hun woord, want dat zou disharmonie betekenen. Dus noch Jozef Rulof, noch Meester Zelanus en ook Meester Alcar komen ergens anders door!
We gaan derhalve dan ook nooit in op beweringen die het tegendeel verklaren, want wij weten zeker dat geen bewuste ziel uit de sferen van licht eraan zal meewerken door zich in geestelijke contacten als zodanig aan de aardse mens te presenteren. Gebeurt dit toch dan kan men er op rekenen óf met eigen denken en voelen óf in het ergste geval met de duisternis te maken te hebben.
Zeker Gene Zijde vólgt de mens op zijn zoekende weg naar een hogere bewustwording.

Steeds meer mensen - vooral kinderen - getuigen van mediamieke belevenissen. Wij zullen de laatsten zijn die  zo'n ontwikkeling zullen ontkennen . Deze belevenissen zijn voor degenen die dit meemaken van onschatbare waarde. Daarvoor hebben wij her diepste respect. Maar Meester Zelanus zegt niet voor niets in zijn boek ,,Geestelijke Gaven'' dat deze gebeurtenissen voor de mens zélf zijn en niet voor de massa.
Dus beste mensen, wanneer u de sensitiviteit en de juiste gevoelsgraad meent te bezitten om het nodige van Gene Zijde te kunnen ontvangen, houd het dan onder uw eigen naam, onder uw eigen verantwoordelijkheid en laat Jozef Rulof en zijn meesters erbuiten.

Het bovenstaande is de reden dat wij u vanaf deze plaats nadrukkelijk willen waarschuwen voor mensen die zeggen direct in contact te staan met Jozef Rulof of zijn Meesters en van hen berichten ontvangen in welke vorm dan ook. Bedenk daarbij dat Gene Zijde nimmer de ,,klok'' terugdraait door ná Jozef Rulof zich te gaan bedienen van allerlei andere mediums. Wanneer u aan onze woorden mocht twijfelen, lees dan opnieuw de opleiding die Jozef Rulof van zijn Meester ontving in de alles overstijgende trilogie: ,,Jeus van moeder Crisje''. Daarin ligt immers zijn totale aardse leven, zijn nimmer aflatende liefde, zijn honderd procent concentratie en vooral zijn diepe geestelijke wijsheid vast.
Wij bezitten thans een schat aan boeken. De meesters van gene zijde wisten dat na zijn heengaan in 1952 wij ,,jaren'' vooruit zouden kunnen. Zij schonken ons een ware HOORN DES OVERVLOEDS. Dit alles moest ons echt eens van het hart.
Wij wensen u en de uwen goede kerstdagen en een voorspoedig Nieuwjaar toe.
N.V.


                                MIJMERING TIJDENS DE KERSTDAGEN.......
Het was fraai weer. De winterzon scheen volop. Het was bladstil en de temperatuur was enige graden boven nul. Morgen zou het kerstmis zijn. Echt weer om een wandeling door de natuur te maken. De weersvooruitzichten waren niet gunstig en de barometer bevestigde de prognose van de weerman. Dus ik dacht: ,,snel even de kans waarnemen.''

De bomen en struiken stonden er, op wat verdorde bladen na, kaal en verlaten bij. Hier en daar was er nog een kleurtje te bespeuren van een bes of van een enkel blad maar het algehele beeld stemde mij toch melancholiek en deed mij plotseling intens naar het voorjaar verlangen want de natuur leek op dit moment wel dood. Natuurlijk was deze gedachte absurd want over enkele maanden zou alles weer in de knop staan maar toch.
Waarom, zo vroeg ik mij meteen af, gaan wij altijd af op hetgeen onze ogen waarnemen en kunnen wij niet het wezenlijke in ons opnemen.
Het begrip ,,dood'' zit kennelijk, tengevolge van onze opvoeding, dusdanig in ons wezen verankerd, dat wij maar al te vaak vergeten dat niets om ons heen ,,echt'' doodgaat.

Deze bomen en struiken zouden straks in volle glorie hun pracht tentoonspreiden en de exemplaren die dat niet meer zouden kunnen opbrengen zouden als energie naar de bron van oorsprong terugkeren om na enige tijd elders weer opnieuw hun evolutionaire kringloop voort te zetten. Er gaat uiteindelijk niets in de wereld verloren. God is immers de ,,uitvinder'' van recycling.
Nu hield de natuur zijn winterslaap en tijdens deze rustperiode zou de kosmische accu weer worden opgeladen... Soms denk ik dat ons leven één grandioze illusie is en dat hetgeen wij waarnemen slechts een willekeurige momentopname is van een fantasie waar wij maar een fractie van kunnen verwerken.

Wanneer wij naar de hemel kijken dan zien wij sterren die al lang niet meer bestaan. En sterren die er al miljoenen jaren zijn kunnen wij niet waarnemen.
Als ik mij dit tracht voor te stellen dan moet ik wel tot de slotsom komen dat wij naar een goddelijke illusie kijken. Onze zintuigen kunnen de realiteit niet verwerken al zijn wij tegenwoordig zover dat wij met ons verstand de materie in theorie beheersen en kunnen berekenen.
Maar worden we niet ook op ander terrein doorlopend door onze zintuigen bedrogen?

Wij kijken bijvoorbeeld naar een houten tafel of naar een stoel. Ook nu zegt ons verstand ons dat wij naar een illusie kijken en dat anders gestructureerde wezens iets geheel anders zien. En wie zal bepalen wat de realiteit is?   Als wij ons door een magische truc zouden kunnen verkleinen tot de grootte van een atoom dan zouden wij in plaats van een tafel of een stoel een heelal waarnemen met zonnen, sterren en planeten.
Wij kijken naar de natuur en zien allerlei kleuren, maar ons verstand zegt ons dat die kleuren alleen bestaan omdat onze hersenen op een bepaalde manier geprogrammeerd zijn. Wij weten dat er alleen door de aanwezigheid van licht kleuren ontstaan want dat licht bestaat uit alle kleuren van de regenboog. Het voorwerp waarop dit licht schijnt absorbeert de kleuren van dit licht geheel of gedeeltelijk. Indien de niet geabsorbeerde kleur bijvoorbeeld rood is, dan wordt op ons netvlies de kleur rood gereflecteerd.

Wordt al het licht geabsorbeerd dan vindt er uiteraard geen reactie plaats en registreren onze hersenen de kleur zwart.
Wordt daarentegen al het licht op ons netvlies teruggekaatst dan registreren onze hersenen de kleur wit.
Maar andere wezens met een ander bewustzijn, met een andere hersensstructuur, zullen geheel andere kleuren of wellicht helemaal geen kleuren waarnemen.
Zou het derhalve niet zo kunnen zijn dat wij slechts een tijdelijke en dus voorbijgaande fase van de wereld om ons heen ervaren?
En dat die fase bepaald wordt door de trede van de evolutie die wij op dat moment hebben bereikt?

Met andere woorden: wanneer wij op de evolutionaire trap een trede hoger staan dan zouden wij waarschijnlijk geheel andere kleuren moeten kunnen waarnemen dan nu het geval is omdat onze geest bewuster is geworden.
Zullen wij dan wellicht ook de hemel anders zien omdat wij dan niet meer beperkt worden door in wezen niet bestaande stoffelijke wetten zoals die van lichtjaren en zwaartekracht?
Wetenschappers accepteren alleen materiële waarden als uitgangspunten voor hun stellingen.

Zou het niet reëler zijn om precies het tegenovergestelde te doen?
Materie ontstaat slechts door de scheppende kracht van de geest, is aan tijd gebonden en heeft derhalve in wezen geen eigen existentie. Wanneer de geest - het goddelijke cement van de kosmos - er niet was geweest, dan zouden de bouwstenen van alle materie de atomen, protonen en elektronen zich nooit tot een zon of planeet hebben kunnen samenvoegen want de Goddelijke gedachte, de Goddelijke fantasie, de blauwdruk van de architect zou er niet zijn geweest. En de materie zal ophouden te bestaan zodra de geest zich terugtrekt. Dan lost de materiële wereld op in een wereld van de geest want de materie mist dan het fundament voor een permanent bestaan.

De mens als goddelijk schepsel bouwt derhalve eveneens zijn wereld door geesteskracht. Dit houdt in dat de wereld om hem heen verandert naarmate zijn geest verandert. Hoe bewuster dit niveau des te grootser wordt zijn wereld. Het is dus de mens zelf die zijn eigen kosmos schept en dat kan alleen gebeuren omdat de mens een vonk is van God. Scheppend en barend.
Ik ben een God in het diepst van mijn gedachten...
De mens die derhalve aan het bestaan van God twijfelt, dient zich wel te realiseren dat hij aan zijn eigen bestaan twijfelt! Overigens denk ik dat hij dan niet zo zeer aan God twijfelt maar eerder aan zijn eigen voorstelling van God!...

Door de relativiteitstheorie is aangetoond dat stellingen die vóór Einstein als vaststaande gegevens werden geaccepteerd op losse schroeven zijn komen te staan.
 Nemen wij bijvoorbeeld het begrip ,,beweging''. Wat wordt hieronder eigenlijk verstaan, of wellicht misverstaan?
Ik denk aan het bekende voorbeeld van het perron met de twee treinen... De eerste trein zet zich in beweging.
Op hetzelfde moment is er echter ook een tweede trein vertrokken die zich parallel met de eerste trein op een ander spoor in dezelfde richting beweegt. In de langzaam rijdende treinen bevinden zich passagiers. De meesten daarvan hebben hun zitplaats ingenomen. Enkelen lopen nog door de wagons heen op zoek naar een plaats.

De reizigers die met de gelijke snelheid van de trein tegen de rijrichting inlopen kijken door de ramen heen en constateren dat zij ten opzichte van de personen op het perron en het station stilstaan.
De gezeten passagiers in beide treinen constateren dat zij ten opzichte van elkaar stilstaan. Alleen de passagiers die aan het lopen zijn bewegen zich in achterwaartse richting. Maar de mensen op het perron vinden juist dat die lopende passagiers de enigen zijn die ten opzichte van hen stilstaan. De zittende passagiers die uit het raam kijken zien de stilstaande mensen op het perron in achterwaartse richting verdwijnen. De personen daarentegen op het perron zien de zittende reizigers in de wagons in voorwaartse richting verdwijnen.
 
Wie heeft er gelijk met zijn waarneming? Allen toch, of niemand? Het hangt er maar vanaf waar men heeft gestaan, gelopen of gezeten!
Als ik mij dan ook nog realiseer dat de mensen op het perron die ,,stilstaan'' gelijk met alle treinen, station en perrons met een enorme snelheid een baan om de zon beschrijven en ook nog de aswenteling van de aarde ondergaan dan kan men zich met recht afvragen of beweging en stilstand wel zinnige begrippen zijn.
Indien u het enige wezen in de ruimte zou zijn en u zou zich bijvoorbeeld met de snelheid van het licht kunnen verplaatsen dan zou het totaal geen verschil maken of u stil zou staan of dat u in beweging zou zijn. U zou het verschil niet eens merken totdat er een tweede wezen zou zijn om de beweging of stilstand ten opzichte van u te constateren!

Wat er dus uiteindelijk kan worden  geconcludeerd is, dat er in het heelal geen dood bestaat maar alleen evolutie. Stoffelijke vormen verdwijnen - gaan dood - maar worden omgezet in energie. Energie die door de geest opnieuw wordt bezield tot ander stoffelijk leven. De geest is immers onsterfelijk en derhalve eeuwig. Ergo is de mens als geest -als persoonlijkheid - eveneens onsterfelijk en eeuwig.
De materiële wereld bestaat slechts bij de gratie van de geest.
Wat wij thans waarnemen is derhalve niet de realiteit maar slechts een fractie daarvan omdat onze geest nog niet de hogere treden van de evolutie heeft bereikt.

Er kan worden geconcludeerd, dat beweging, stilstand en afstand relatieve begrippen zijn in tijd en ruimte en dat de geest met stoffelijke vormen alleen tijdelijk te maken heeft. De mens zal zich in de spirituele wereld dan ook met de snelheid van de gedachte en door gerichte concentratie verplaatsen. Voordat de mens deze hoogte heeft bereikt wachter hem echter nog stoffelijke  planeten van vergeestelijkte substantie. Wil hij deze stoffelijke werelden betreden dan zal hij evenwel eerst dit paradijs als geestelijk bezit in zich moeten dragen.

In hem zal dan zuivere liefde moeten heersen en hij zal in volmaakte harmonie dienen te zijn met de wetten van God en van de ruimte. En dit stadium van evolutie kunnen wij alleen door reïncarnatie bereiken omdat wij ons deze geestelijke bewustwording slechts na miljoenen levens eigen kunnen maken.
 Deze -althans voor mij - zekerheden die aan alle onzekerheden een einde maken brengen mij nu tot de kern van de zaak. En die kern houdt in: Wat doen wij met deze wetenschap en hoe gaan wij ermee om?

Wat blijft er overeind van de God uit het Oude Testament en van de leer van de kerk? Ik vrees héél weinig.
 En hoe staan wij tegenover de wetenschap? En welke levenslessen kunnen wij van deze geestelijke wetenschap leren?
 Wij moeten leren aan ons leven op bewuste wijze gestalte te geven en het niet lijdzaam ondergaan alsof wij er toch niet aan kunnen veranderen, want wij zijn allen  -weliswaar Goden in miniatuur - maar niettemin onsterfelijke wezens die ooit het heelal in de palm van onze handen zullen houden.
Wij zijn allerminst marionetten die door een hogere macht worden bestuurd. Evenmin moeten wij ons laten manipuleren door elementen uit onze samenleving, want wij zijn onafhankelijke wezens op weg naar de hoogste bewustwording.

Dit impliceert dat wij vanzelfsprekend ook de volle verantwoordelijkheid dienen te dragen voor al het leven om ons heen en dat wij dit leven met liefde en eerbied moeten benaderen, Dit begint bij Moeder Aarde en de natuur en strekt zich uit tot al onze medemensen en diersoorten op deze planeet.
Wij zijn geen op genade of ongenade aangewezen bedelaars maar vrije, onafhankelijke wezens met ongelimiteerde mogelijkheden die al onze fantasieën in realiteit kunnen omzetten. Niets is onmogelijk voor de mens omdat God hem deze mogelijkheden heeft meegegeven. God schiep de mens immers naar zijn evenbeeld. God heeft een voorstelling gehad van de volmaakte wereld toen Hij Zijn plan in werking zette. Dus moet de mens, als enig wezen in de ruimte die eveneens deze mogelijkheid bezit, deze eigenschap gebruiken om zijn wereld tot volmaaktheid te brengen.
 Er zijn geen grenzen ten aanzien van hetgeen de mens zal kunnen.

Het leven is dientengevolge één grandioos gebeuren dat de moeite waard is. Laten wij dit leven dan ook bewust in eigen hand nemen en oppassen voor negatieve krachten als angst, onzekerheid en twijfel want deze gevoelens verlammen alleen maar de geest.
 Indien wij positief denken dan schept dit zelfvertrouwen en alleen met zelfvertrouwen kunnen wij letterlijk de gehele wereld aan.
 Wij kunnen echter onze krachten ten goede aanwenden maar ook ten kwade. Talloze oorlogen hebben aangetoond hoe laag wij kunnen zinken. Zinken tot een diepte die geen enkel dier, ook niet het meest verscheurende, kan bereiken.

Wij zijn zelfs bezig onze eigen planeet en dus onszelf te vernietigen indien wij op dezelfde wijze als tot dusverre door blijven gaan. Maar onze Vader, de Schepper, wist dat Zijn kinderen eerst de diepste duisternis moesten beleven wilden zij ooit de ultieme geestelijke bewustwording bereiken. En er is ruim voldoende bewustwording onder de mensen aanwezig om ons voor zelfvernietiging te behoeden.
 Wij hebben hele volkeren uitgemoord en daarnaast nog de laagste misdaden begaan die men kan bedenken. Ook hebben wij de verbrandingsoven van Auschwitz gebouwd. Nu plegen wij onze misdaden ,,beschaafder'' in de vorm van witteboordencriminaliteit.

Maar wij hebben ook de helpende hand uitgestoken naar talloze mensen in nood en vele volkeren. Wij hebben instellingen als het Rode Kruis, Unicef, Artsen Zonder Grenzen, Amnestie International en de Verenigde Naties opgericht.
Wij hebben een Socrates en Plato, een Mozart, Beethoven en Bach gekend alsmede een Leonardo da Vinci, Michelangelo, Rembrand en van Dijck, een Shakespeare, Schiller en Goethe; maar ook een Schweitzer en Florence Nightingale, een Louis Pasteur en Ehrlich, een Boeddha, Ghandi, Martin Luther King en tienduizenden anderen die kunst en ander zegenrijk werk voor de mensheid hebben geleverd.

Als wij de balans opmaken dan zal de schaal vooralsnog doorslaan naar het kwaad maar het kan geen twijfel lijden dat er een kentering heeft plaats gevonden en dat wij - zij het moeizaam - op weg naar zijn bewustwording. 
Wij kunnen dank zij ons intellect hoger en verder vliegen dan een vogel en sneller en dieper duiken dan een vis. Wij kunnen ons zelfs buiten de dampkring verheffen en ons sneller verplaatsen dan welk dier dan ook. Maar wij zijn ook het gevaarlijkste roofdier op aarde.. .
Wat doen wij met onze mogelijkheden? Onze vliegtuigen kunnen bommen laten vallen maar ook voedselpakketten droppen. Wij kunnen atoombommen tot ontploffing brengen maar ook kernenergie aanwenden tot heil van de medemens.

En, tenslotte, hoe gaan wij met het geloof om?
Er zijn zeer vele geloven maar er is tenslotte maar één Schepper, één God. Zolang de geloven het goede in de mens helpen bevorderen en de mens in harmonie trachten te brengen met de Schepper dan zijn al deze geloven van grote waarde en moet ieder voor zich uitmaken wat hem aanspreekt.
Essentieel is dat het geloof geen willoze slaaf van de mens maakt door hem angst voor God in te boezemen en hem niet aanspoort om andersdenkenden de oorlog te verklaren, maar dat het hem bewustwording schenkt, liefde voor de medemens en verdraagzaamheid.
De mens dient dan ook te worden onderwezen dat er geen God van wraak bestaat en dat begrippen zoals hel en eeuwige verdoemenis fabels zijn die niet meer in deze tijd thuishoren.

Hij dient te weten dat bidden alleen dan zinvol is, indien hij dit, en dan liefst zonder gebruikmaking van ,,tussenpersonen'', rechtstreeks tot God of Christus doet. En vooral dat bidden om persoonlijke gunsten of om materiële zaken zinloos is.
Hij zal moeten aanvaarden dat de Schepper, Christus als Zijn afgevaardigde naar de Aarde heeft gestuurd om Zijn liefdesboodschap naar de mensheid te brengen en om een einde te maken aan de negatieve uitleg van het Oude
Testament.

De weg die Christus ons heeft gewezen is dan ook de enige weg die naar de Schepper leidt. De God van wraak, de boekhouder die alles noteert om ooit tot een vergeldingsactie over te gaan, is minstens even dubieus als de verheerlijking van materiële waarden. En laten wij nooit uit het oog verliezen dat daar waar de wetenschap eindigt, de goddelijke wijsbegeerte pas begint!
Deze gedachten hielden mij bezig tijdens mijn wandeling daags vóór kerstmis. Mogelijk heb ik u iets gegeven om tenminste over na te denken. . .
D.B. 

                                DE KERSTBOODSCHAP VOOR U ALLEN!
De kerstnacht, het kerstfeest, is in de loop der eeuwen voor de westerse mensen tot een symbool van bezinning en stille inkeer geworden, voor het merendeel dan. Het wonderbaarlijke gebeuren in Bethlehem houdt de gemoederen steeds weer bezig en zelfs de mens, die denkt onverschillig te staan tegenover alles, wat met een God en Christus heeft te maken, aanvaardt in wezen toch het kerstfeest, al is het voor hem dan alleen een dag van louter stoffelijke genoegens, waar de aardige kerstversiering en de brandende lichtjes een leuke afwisseling brengen in het gewone verloop der dagen. Maar de daarbij tot uiting komende genegenheid voor elkaar, de ,,stille feestvreugde", laat toch ergens iets herleven van dat gebeuren, dat tweeduizend jaar geleden in een gewone stal heeft plaats gevonden.

CHRISTUS GEBOORTE! Een in sagen gehulde legende?
Voor velen is het dit inderdaad en het is niet in de laatste plaats de schuld van de kerk, dat dit gebeuren in de loop der eeuwen in wezen toch zo weinig realiteit of historische waarheid voor het mensdom is kunnen worden. En het is vooral de persoon van Christus zelf, die de kerk zodanig onstoffelijk en menselijk onbereikbaar heeft voorgesteld, dat het velen beslist niet kwalijk te nemen is, als zij in deze Christus alleen maar een schepping der kerken kunnen zien. En zij hebben niet eens ongelijk daarmee. Ook dat het moderne bewustzijn van de mens het niet meer aanvaarden kan, dat God, de Schepper van Alles, die oerkracht, zo maar uit de Ruimte op Aarde neerdaalde, om mens te worden, geeft eerder blijk van een gezond geëvolueerd denkvermogen, dan een bewijs van ongeloof in een hogere almacht. In het oude testament is ,,de Heere" een God van wraak en verdoemenis; in het nieuwe testament is de Heere -- volgens de kerk belichaamd in Christus -- een God van Liefde, dus een God van Liefde en van wraak, neen, dat klopt niet, kan niet kloppen, want God kan zichzelf toch niet tegenspreken en bovendien geeft het één zowel als het ander een onjuist beeld van ,,God de Heere". Noch Christus, noch de God uit het oude testament zijn De GOD,  HET Allesomvattende, Alles besturende principe. De Oppermacht, de Albron waaruit Alles is ontstaan en tot Leven is gebracht.

Christus kwam uit het Goddelijke Al naar de Aarde om de mensheid zijn liefdesboodschap te brengen. Hij was inderdaad Gods zoon, zoals wij allen kinderen van God zijn, maar Hij vertegenwoordigde  het hoogste bewustzijn voor het menszijn zelf. Hij was MENS en is het nog immer, maar is de eerste ziel, die de lange weg door de Ruimte heeft afgelegd en het Goddelijke Al is ingegaan. -- Het aanstaande Kerstfeest moge dan de aanleiding zijn, dat wij uit het boek ,,De Volkeren de Aarde" van Jozef Rulof, een bladzijde citeren, waar DE GOD VAN AL HET LEVEN tot u gaat spreken! Het is de Kerstboodschap in de taal van ,,De Eeuw van Christus". Moge zij u wijsheid en vrede schenken!
,,Mijn Eigen Leven. Ik spreek tot u als uw God, als uw Vader en Moeder, als uw Oppermacht. Mijn kinderen. Ik schiep u als Man en Vrouw. Aanstonds zult ge aan uw leven beginnen. Gij zult steeds verder en hoger moeten gaan om in al Mijn wetten te ontwaken en te worden als Ik ben. Gij zult daartoe leven en sterven. Daarna keert ge terug naar het onzichtbare leven, waar u afwacht en u zich gereedmaakt voor het nieuwe organisme, dat Ik voor u schep. Een dood is er niet!

Wat Ik voor u schiep, is oneindig en behoort u toe. Door Mijn wetten te beleven zult ge Mij en Mijn schepping leren kennen. U bent slechts een vonk van Mij en van het machtige geheel, waarin Ik leef, niettemin zijt gij Goddelijk. Ik zal u volgen, Mijn kinderen en zonodig uw wegen verlichten. Ook al ben Ik voor u onzichtbaar, Ik weet waarheen gij gaan zult en kan Mij met uw levens verbinden. En gij zult Mij kunnen zien en betasten, maar dan zal er liefde in u moeten zijn. Volgt Mijn wetten op en gij zult in vrede en rust uw levens beleven.

Hebt al Mijn leven lief, zoals ook Ik u liefheb. Gaat nu als man en vrouw door Mijn wetten, weet echter, dat gij in beide lichamen zult leven, want alleen hierdoor zal het Goddelijke ontwaken in u kunnen komen. Vele lichamen zal Ik voor u scheppen en deze zullen u dienen.
Ik leg Mijn oneindigheid in uw handen. Ik schiep alleen geluk voor u. Maar treedt Mijn leven tegemoet, zoals Ik u tegemoet treed. Mijn zegen hebt ge thans ontvangen. Nimmer behoeft gij te denken, dat Ik er niet ben. U bent één met Mijn leven en niets kan ons éénzijn verbreken, U zult Mij steeds kunnen voelen, gij moet Mij echter in liefde benaderen. Hebt Mijn ruimte en al het leven daarin lief. Weest eerlijk en oprecht jegens elkander en draagt elkander, bewust, in uw voelen en denken. Ik ga naast u!

In biljoenen vonken splitste Ik Mij. Doet als Ik en vermenigvuldigt u, geeft andere vonken het leven. Daartoe zijt gij vader en moeder, zo zult ge worden als Ik ben.
Dat, wat Ik voor u geschapen heb, moet u zich eigen maken. Ik wil daarom, dat ge steeds het goede zoekt. Wij Mij en Mijn leven niet liefheeft, zal moeten beleven, dat Mijn wetten tot hem of haar niet spreken. Die levens staan dan stil. Weet, dat Ik geen uitzondering kan maken, want Ik heb u allen lief. De stoffelijke en geestelijke schatten in de ruimte zult gij rechtvaardig verdelen. Zorgt, dat ge u niet vergrijpt aan het bezit van anderen, want dan zijt ge in opstand tegen Mijn wetten en verliest gij Mij.

Door Mijn wetten zult ge evolueren! Om u verrijst het universum, Mijn en uw Huis, waarin Wij eeuwigdurend één zullen zijn. Weet Mijn kinderen, ik schenk u alles van Mijzelf.
Vraagt Mij nimmer tot u te komen als gij duistere wegen bewandelt, want Ik gaf u een eigen wil! Weet dat ik leed noch smart schiep.
Wie voor Mij leeft, zal Mij bezitten. Gij zult Mij als uw God, als uw Vader en Moeder leren kennen.
Ik ben en blijf LIEFDE!

                                 HET KERSTFEEST IN DE HEMELEN.
Ik groet u uit naam van hen, die overgingen naar de sferen van licht en niet ophouden met u te beminnen, te begrijpen en te leiden!
GIJ OP AARDE viert thans het Kerstfeest, de gezegende dag, waarop Jezus Christus, Gods volmaakte Kind, opnieuw in de stof werd geboren om in opdracht van Zijn en onze Vader liefde en bewustzijn aan uw Aarde te schenken. Voor velen is de herdenking van deze dag niets anders dan een werelds feest, een stonde van louter vermaak, die de grauwheid van het jaargetijde aangenaam onderbreekt en veel te snel weer voorbij is.

Zo viert elk mens al naar zijn gevoel en bewustzijn zijn eigen Kerstmis. In ons leven is dat heel anders. In de hemelen is het Kerstfeest een machtig en heilig beleven, dat door allen zonder onderscheid wordt meegevierd op een kracht, die gij van de Aarde niet ondergaan kunt zonder te bezwijken. Door u er mede te verbinden, hoop ik evenwel te bereiken, dat ook gij ons beleven benadert, opdat ge althans iets van ons geluk in u voelt.

Er is een chaos op uw wereld, de mensheid zoekt zich nog te herstellen van de wonden, die zij opliep en tracht temidden van alle naoorlogse problemen een nieuw, vreedzamer bestaan op te bouwen. Meer dan op andere dagen zijn uw kerkgebouwen gevuld met knielende mensen, die het Kind van Bethlehem raad en troost vragen. Wie scherp luistert en zich instelt op Gods volmaakte Zoon, wie Zijn leven en woorden overdenkt, niet als een smekeling, maar als een naar weten en werken verlangend ziel, hoort Christus stem boven het rumoer van de wereld uit. Zijn stem, die belevend en bezielend zegt: ,,Laat de kleinen tot Mij komen, want hun behoort het rijk der hemelen!''

De mens, die deemoedig zijn hoofd buigt en zichzelf wil bevechten en verliezen, zal God en Christus winnen. Hij daalt diep af in de ernst en de heiligheid van het leven en weet wat hem te doen staat.
Zie, zo beleven wij, hemelingen, de dag van Christus wedergeboorte, die nu ook voor ons de nieuwe en wel geestelijke geboorte betekent. Ik vraag u nu met mij op reis te gaan. Tracht u op mij in te stellen, maak u daartoe los van uw eigen voelen en denken. Pas dan is het mogelijk, dat ge los komt van uw eigen wereld en die van Christus betreedt. Ik voer u naar sferen van licht, naar ons Kerstfeest. Wij vieren dat niet op uw tijd, want deze stemt niet met de werkelijkheid overeen: De Messias werd op een vroegere datum geboren dan u aanneemt. Wij stelden ons met de biljoenen zielen hier in op het heilige ogenblik, dat Christus van het Goddelijke Al uit naar de aarde afdaalde.

Neergeknield, overweldigd door het onmetelijke gebeuren, schouwen wij in het Al en beleven, hoe Christus Zich voor Zijn afdaling gereed maakt. Hoe veel schoner, hoeveel natuurlijker was dit dan gij op uw aarde gelooft. Tracht mij aan te voelen, blijf dicht bij mij, wellicht kunt ook gij dan met uw innerlijke ogen die heiligheid waarnemen. Weet dan eens en voor goed, dat Christus afdaling in Zijn Moeder op dezelfde natuurlijke wijze geschiedde als bij elk van Gods Kinderen het geval is. Onze Vader is rechtvaardig in al Zijn Werken: Zo kon Hij geen afzonderlijke wetten maken voor één Zijner Schepselen. Christus was mens als wij, geen wet, geen graad werd Hem geschonken. Maar, hierover leest ge meer in het boek van Meester Zelanus:

,,De Volkeren der Aarde door Gene Zijde bezien.'' Maria en Jozef kwamen tot een normale, menselijke verbintenis, die door hun liefde jegens elkander geheiligd werd en bekroond door het aantrekken van Christus Ziel. Alle hemelen stroomden leeg, we dalen af naar de stal van Bethlehem en volgen daar het machtige gebeuren. Wanneer de geboorte van Christus plaats vindt, zingen de Engelen, die eens op aarde leefden en nu de volheid van hun astraal stemgeluid aanwenden om hun geluk, hun dankbaarheid in hemelse klanken te uiten.

Wij liggen neergeknield tussen de herders en de drie koningen en maken ons één met het moedergeluk van Maria. Haar geheiligde staat voert ons terug naar onszelf  en we mediteren over onze eigen levens en we vragen ons telkens af, hoe wij ons eens vergaten en deze, Gods heiligste wet in de ruimte, bezoedelden. Leer hieruit, hoe wij hemelingen dit wonderbaarlijke gebeuren niet als een sensatie bezien, maar als een genade, die ons te leren heeft. Aan deze Zijde leerden wij diep in een wet binnen te gaan en haar tot in de diepste graad af te tasten en eigen te maken! Wij volgen de jeugd van Christus en zien Hem als klein kind, als een jongen van uw tijd spelend en ravottend en toch weer anders. Onder het spel kan Hij plotseling ophouden en naar een stille plek gaan om er te mediteren, want van het ogenblik, dat Hij Zijn ogen opensloeg, stond de Goddelijke Bezieling op dit leven ingesteld en dit bleef zo tot Zijn laatste seconde op aarde.

De jaren gaan rustig voorbij. Christus ontvangt Zijn scholing van Zijn vader en moeder en van anderen. Er iets niets onnatuurlijks of buitengewoons, wat wij ervaren, Zijn leven is noch als van ieder ander kind. Wel is er een bovennatuurlijke stilte in en om Zijn wezen. Tracht u daar eens in te gaan, zoals wij dat doen, dan wordt u iets geopenbaard van de Goddelijkheid, die Zijn leven en bestaan vult. Op twaalfjarige leeftijd treedt Zijn bewustzijn aan de dag. Overtuigd van Zijn krachten gaat Hij de tempel binnen en onderhoudt zich met de schriftgeleerden. Hij verbluft hen met Zijn kennis, die nu al volledig op de wetten van Zijn en Onze Vader is ingesteld. Hij spreekt van Zijn intuïtie uit, Zijn gevoel, dat Hij in Zijn miljoenen levens zich eigen maakte en dat Alvermogend werd. Dan komt de tijd, dat het huisje en het dorp van Zijn ouders Hem te klein worden. Hij zwerft uit naar buiten en zoekt de natuur op.

Hij verbindt zich met het leven van boom, plant en dier en volgt hun ontwaken en groei. Hij beleeft de regen en de wind, het onweer en de bliksem, de Maan en de Zon, de nacht en de dag en dringt door tot hun kosmische diepte. In die uren gaan we aanvoelen, hoe ernstig Christus Zich op Zijn taak voorbereidt en we zien ook, dat Hij daarin niet verder gaat, dan Hij op dat ogenblik verwerken kon, hetgeen voor u en voor ons een les is ook in ons beleven geen stap over te slaan. Nu maakt Christus Zich los van de natuur en stelt Zich open voor het hogere leven op aarde: De mens. Hij volgt hoe deze in de moeder groeit en gestalte krijgt. Hij maakt Zich één met het geboorteproces en beleeft de vorming van de persoonlijkheid. Weken en maanden lang peilt Hij de mensen om Hem heen en volgt Hij al die graden en bewustzijnstoestanden, totdat Hij boordevol is.

Eindelijk keert Hij terug naar Zijn heilige moeder, die dag in dag uit bezorgd en beangst naar Hem heeft uitgezien en niet te troosten was door het woord van vader Jozef. Als Hij kalm en ernstig de kleine woning betreedt, vraagt zij schreiend: ,,Mijn Kind, waar bent Ge zo lang geweest?'' En Hij antwoordt haar met een gezegde, dat voor elke ziel in de ruimte van betekenis is: ,,Maar , Moeder, waar kon Ik anders zijn dan bij het leven van Mijn Vader?'' Nu begrijpt moeder Maria haar eigen Kind niet meer. Christus gaat voorbij aan haar geschrei, eens zal zij Hem en Zijn Goddelijke taak hier begrijpen. Meelij kent Hij als Albewuste niet. Hij gaat naar Zijn kamertje en sluit Zich af voor het rumoer van de aarde om verder te gaan in Zijn kosmische meditatie. Wij bevinden ons nu met Hem in deze kleine ruimte en zien daarin thans het Goddelijke heelal.

Er brandt een klein licht, het is avond en een machtige stilte omvat ons allen. Hierin leren we beter dan ooit de eenvoud van Gods volmaakte Kind kennen en voelen aan wat het zeggen wil, goddelijk bewust te zijn en toch alles van de aarde, zelfs de laagste instincten daarvan, lief te hebben. Ook dit moeten wij nu ervaren: Dat we Christus slechts volgen kunnen tot de graad van denken en voelen, die wij ons tot nu toe hebben eigen gemaakt. Wij moeten aanvaarden, dat wanneer Christus Zich opsloot en in gevoel loskwam van de aarde en de hemelen, Hij direct met Zijn Vader verbonden was, onze bezieling, onze kennis, onze liefde niet toereikend is. Nog niet, weten we ook, want naast dit besef ligt direct het weten, ons door Christus Zelf geschonken, dat we, door aan onze eigenschappen te werken, meer nog dan tevoren ons zelf in te zetten eens wel zover zullen komen. Dit toch is de machtige, bezielende betekenis van Christus leven, dat wij als elke andere ziel, zelfs al werkt ze voor het kwaad, eens Zijn Goddelijke staat zullen bezitten!

Wij wachten rustig af, tot het leven van Christus ons naar een andere toestand voert. Nu beleven wij hoe Hij, volkomen gereed, in het openbaar treedt. Hij trekt de mannen aan, die Hem en de wereld als Zijn apostelen zullen dienen. We zien Hem in Zijn sneeuwwit gewaad door de velden gaan en Zijn Heilig Evangelie verkondigen. Hij geneest, die in Hem en Zijn Vader geloven kunnen, naar lichaam en ziel. Hij ontmoet liefde en begrip, maar ook woede, hoon en gemeenheid. Maar Hij blijft onder alle omstandigheden Zichzelve gelijk. Hij, als Goddelijk bewuste, kent beter dan wie ook in de ruimte de afstemming van de mensen, tot wij Hij zich richt. Hij weet ook, dat dit Zijn uur is en dat Zijn Woord eens zal worden aanvaard en nagevolgd. Hij spreekt niet alleen voor de mensen van Zijn tijd, Hij getuigt voor alle eeuwen. Er ligt een Alvermogende zekerheid in Hem en elke stap, Die Hij doet, is berekend.

Nimmer is er zwakte, aarzeling of twijfel in Hem, ook niet als Hij denkt aan wat Hem wacht: Zijn Kruisdood. Hij Zelf begeert deze smadelijke behandeling, of zij zou Hem niet geschieden. Al voor Hij naar de aarde afdaalde om de mensheid naar een hoger leven op te trekken, wist Hij, dat Zijn stoffelijk Leven op de Calvarieberg zou eindigen.
Daar toch, op die schandeplek, zou Hij de gelegenheid krijgen om Zijn Woord te bewijzen, dat Goddelijke woord, dat voor de hele mensheid, op welke graad zij ook leeft, van universele betekenis zou zijn.
,,Gij mens, zult de Goddelijke volmaaktheid bezitten, wanneer ge in staat bent uw liefde, uw willen met uw leven te betalen. Pas dan bewijst ge op volle kracht, dat ge kunt wat uw Vader vermocht en zal Hij leven in u en gij in Hem!''

We zijn naast Christus in de hof van Gethsemané en later op Golgotha. Om ons heen klinkt wild en wreed het gejoel van de onbewuste menigte. Wij ondergaan de haat, die zij op Hem afzenden, we voelen, al naar onze graad, de pijnen die zij Hem opleggen en menigeen onder ons zinkt bewusteloos door deze smarten ineen. Maar keer op keer herstellen zij zich en zetten zij zich opnieuw in om de pijnen van hun Goddelijke Zaligmaker aan de lijve te ondergaan om daardoor te bewijzen, dat zij leven en dienen willen als Hij.
En boven ons zingen weer de hoogste Engelen. De Engelen en verdere werelden staan open en hun licht verbindt zich en straalt neer op de lijdende, stervende Messias. -- Christus hoort de stemmen en ziet het licht en Hij glimlacht. Nu breekt ook het hart van de sterkste onder ons. Wij smeken God om kracht, in ons verlangen om ook de laatste seconde volbewust te mogen beleven. We bidden onze God om strijd en beproeving, om loutering, want een ieder van ons wil hoger gaan, dieper in Zijn leven komen om het groter straling, dieper inhoud te geven.

Dan maakt Christus Ziel zich los van Zijn gemarteld lichaam en de Zijnen uit het Al vangen Haar op en voeren Haar omhoog, begeleid door het gezang van de miljoenen Engelen. Op aarde verduistert een wijle het daglicht, een ogenblik houdt al het leven daar als het ware de adem in, als verbijstert door de macht van dit gebeuren, maar dan breekt de hel weer los. Uit dit beleven van Christus wandeling over de aarde bestaat ons Kerstfeest.
Mijn broeders en zusters van de aarde, ik vraag van u, wat wij en André deden: Tracht tot eenheid te komen met het leven van Christus, put daaruit in deze Kerstdagen en later, volg Hem in Zijn gedachten en daden en pas alles op uw eigen leven toe, ge zult dan geheiligd en gezuiverd naar de mensen terugkeren, om wat u won in hun midden naar de letter toe te passen. Maak u los van uw beperkte ik, breek af in u wat verkeerd is, offer en geef het schoonste van u zelf en ge beleeft uw eigen Golgotha. Smart en wanbegrip zult ge te verduren krijgen, zoals uw Messias, maar als Hij zult ge in dat ernstige, smadelijke uur het gezang van de Hemelen horen.

En dit zal voor u het teken zijn, dat ge groeiend zijt en op weg om een hogere en gelukkiger levensgraad te bereiken. Ik bad Christus tijdens ons Kerstfeest hier om een licht te zijn in de duisternis op aarde. En daar dit, mijn verlangen, op volle kracht naar Hem uitgezonden werd, beloonde Hij mij door mij een taak te schenken, een taak, die ik ook door dit woord help volbrengen. Laat dit gebed ook het uwe zijn in deze dagen en wanneer gij er met uw volle persoonlijkheid, met gans uw wil achter staat, zult ook gij in Zijn Naam mogen arbeiden. God en Hij zegenen u dan en zeggen u: ,,Goed zo, Mijn Kind. Wij zijn bij u en volgen u'!''
Ik ga nu heen en dank u allen voor de liefde, die gij mij toedraagt. Ik ben ontroerd door alles, wat gij mij door Christus schenkt.
God, mijn God, ik wil u en Uw leven dienen.
Lezing Jozef Rulof.

                                              KERST BOODSCHAP 2006.
 Terugkijkend op dit jaar moet ik helaas weer constateren dat er nog maar weinig verbetering is gekomen in de omgang van mensen onderling. Afgunst, jaloezie, discriminatie en normen en waarden zijn nog steeds de grootste voetangels, waar onze maatschappij aan dreigt tenonder te gaan. Toch zie ik overal kleine lichtpuntjes ontstaan en dat is: het doet me ontzettend goed dat er steeds meer mensen op zoek gaan naar een andere invulling van hun leven.

Het spirituele speelt daarbij een ontzettende grote rol, die niet meer uit onze samenleving weg te denken is. Misschien zijn er nog lezers onder u die vorig jaar mijn kerstboodschap hebben gelezen, waarop ik in ben gegaan op de commercie die rond de kerst ons leven probeert in zijn greep te krijgen. Het idee van de kerstviering waarbij de geboorte van Christus hier op Aarde wordt herdacht, is totaal uit de hand gelopen. Wedstrijden om de mooist verlichte straat, waarbij het meer op een kermis gaat lijken dan op kerstmis, zie ik met lede ogen aan. Eten en drinken voeren de boventoon. Als iemand mij kan verklaren hoe dat is ontstaan en waarom daar zoveel mensen aan meedoen?

We lijken wel kuddedieren en lopen allemaal in de grote stroom mee, het hoe en waarom zijn we totaal vergeten. De vrede die van de daken af wordt geschreeuwd in deze dagen, is ver te zoeken. Families ruziën onderling, omdat ze bij elkaar verplicht op bezoek moeten, waar ze helemaal geen zin in hebben. Het ikke in ons voert vaak de boventoon, tenminste daar lijkt het op als ik zie dat er zo ontzettend veel mensen zijn, die niets of bijna niets te eten hebben, terwijl anderen zich vol eten. Zou dat Christus zijn bedoeling zijn geweest, dat wij op zo'n manier zijn geboorte herdenken? Nee, natuurlijk niet! Velen zijn in deze dagen, net als in de andere dagen van het jaar, vergeten om aan onze medemens te denken, omdat we alleen maar geobserveerd zijn wat er op tafel komt!

De kerstverlichting waar ik het vorig jaar over had, is bij ons dit jaar in de kast gebleven. De kerstboom mag ook lekker blijven liggen, omdat deze dingen helemaal niets met de kerst hebben uit te staan en indien er iemand is die deze dingen graag wil hebben, mag hij ze gratis bij ons afhalen. Als ik terugkijk hoe de kerstboom in ons land een bestaan heeft gekregen, dan heeft dat niets met kerstmis te maken. Het is van de noordelijke landen naar ons overgewaaid en was daar een heidens gebruik. Christus is ook niet op 25 december geboren. U moet nu niet denken dat ik de mensen de kerstdagen wil afnemen, of hun daarop aanval, dat is heus mijn bedoeling niet. Ik constateer alleen maar dingen en feiten die met het kerstfeest niets hebben uit te staan.

Willen de mensen deze geboorte van Christus herdenken, wat de bedoeling toch is, dan zullen we ook op deze dagen eens wat meer aan onze medemens moeten denken, die het stukken slechter heeft dan ons. Iedere dag hoop ik, dat er van Gene Zijde een signaal mag komen, zodat ieder mens tot bezinning mag komen en hun ogen geopend worden. Alleen de LIEFDE voor ieder mens en dier kan dit bewerkstelligen.
Alle mensen die op deze dagen toch kerst in de stijl vieren zoals onze middenstanders en winkeliers dat graag zien, wens ik vrede en liefde toe in hun gezin en omgeving ook namens Diny. Ik ben ervan bewust dat deze dagen indien met goede bedoelingen opgezet, ertoe kunnen bijdragen dat er meer liefde en vrede op deze Aarde komt. Dat deze wensen het gehele jaar ons doen en laten mogen beïnvloeden en inspireren.
Henk Roesink.

                                                           GOLGOTHA.
Pak uw kruis op en volg de weg, die u naar Golgotha voert. Hij gaat over de Calvarieberg heen naar ons leven, naar de sferen van licht.
(De Volkeren der Aarde)
Pasen is een tijd, die de harten van de mensen vervult met blijdschap en hoop. Het paasfeest symboliseert de ontwaking in de natuur, die uit haar winterslaap tot nieuw leven ontluikt. Wij kunnen de wedergeboorte van de natuur om ons heen zien en beleven. Uit schijnbaar dode en afgestorven boomstammen herrijst, als door toverhand geschapen, nieuw leven in de prachtigste kleuren.  
Het eeuwige leven manifesteert zich in haar nieuwe kleed voor de ogen van de mens, die naar deze opstanding uit de dood in de natuur kijkt, zonder het gebeuren in wezen altijd te begrijpen! Nochtans is er hoop in alle harten. De duisternis van de winter lijkt nu overwonnen en in het nieuwe licht en de nieuwe kleuren van de lente, die deze duisternis zijn opgevolgd, delen wij de vreugde, die rondom ons heerst bij al het leven van God.
Pasen is echter ook de tijd, die de mens, elk jaar opnieuw, plaatst voor het grootste werelddrama aller tijden, voor Golgotha! Gods meest volmaakte kind, Jezus Christus, werd toen door ons vermoord. Gods machtigste en meest liefdevolle boodschapper werd eenvoudig tussen de misdadigers in, aan het kruis genageld en gedood. Christus, die nooit anders dan liefde en barmhartigheid heeft gepredikt, werd op de meest onbarmhartige en liefdeloze wijze door de mens aan het kruis geslagen. God kreeg zijn hoogste boodschapper teruggestuurd.

De mens weigerde dit hoogste geschenk en deze hoogste genade. Christus, de Enige die de mens kon helpen, werd niet geaccepteerd. Barabbas, een moordenaar, had voor de mens meer waarde dan het allerhoogste bewustzijn in de ruimte. De verpersoonlijking van God in zijn hoogste vorm werd mishandeld, vernederd en vermoord!
Christus kwam tot ons als wereldleraar. Het meest volmaakte kind van de schepping wilde ons mensen hulp bieden. De Christus gaf ons de enige juiste leer, die de wereld ooit heeft gekregen, n. l. de leer der liefde, der geweldloosheid en barmhartigheid. Jezus vertegenwoordigde zelf deze hoogste liefde, die voor ons tevens de wereldfilosofie van de toekomst inhoudt! Jezus Zelf was inderdaad de weg en de waarheid. De enige weg en de enige waarheid, die de mens ooit zal kennen! Gen mens in de ruimte en geen enkele levensvorm in de gehele kosmos zal tot de Vader terugkeren, tot de meest volmaakte en hoogste levensvorm evolueren, zonder de weg en de leer van Christus te beleven.

Elk fundament in de ruimte steunt op de liefde van de Messias. Kan de mens daarom wel het gevoel opbrengen waarlijk te beseffen wat hij deed, toen hij dit opperwezen aan het kruis sloeg?
Toch heeft juist deze kruisgang van Christus een diepere betekenis gehad. Door Zijn dood is bewezen, dat er geen dood is. Dit is duidelijk gemaakt door zijn opstanding!
Hiermede is aangetoond, dat, wat een Goddelijke wet betekende voor het lagere leven van de schepping, namelijk de wedergeboorte van de natuur, ook wet was voor de hoogste scheppingsvorm – de mens.
Er is geen dood voor God en zijn schepping. Er is slechts vooruitgang en een eeuwig verdergaan. Dit is ons door de Messias bewezen en is wel de grootste en helaas voor velen meest onbegrepen boodschap.

De Messias leerde de mens ook, dat God slechts een God van liefde was! Hij verving de heidense God van wraak en eeuwige verdoemenis voor een Vader van liefde. Het oude testament moest worden vervangen door een nieuwe – een verlichte leer! Wat heeft de mens ook hiervan begrepen? De enorme liefde en het licht van de Messias overstraalde geheel deze planeet. Wie kan het verwonderen, dat deze aarde verduisterde, toen Jezus op Golgotha Zijn geest tot de Vader liet terugkeren?

De Messias leerde de mens ook, wat het zeggen wil, te aanvaarden! Hoe gemakkelijk zou het voor dit Goddelijke wezen zijn geweest om zich te bevrijden uit de handen van diegenen die Hem gevangen namen! Ook hierin stelde Jezus zich ten voorbeeld. Dit was ook de tragische vergissing van Judas – de meest intelligente, de meest bezielde, gelovige en overtuigende volgeling van Jezus! Nimmer was Judas een vuige verrader, maar Judas kon alleen niet begrijpen, dat Jezus zo zacht en zo nederig was. Judas wist en voelde vel sterker dan wie ook, dat Jezus Gods volmaakte kind was en hij brandde van ongeduld om Jezus als zodanig te doen gelden. Moest Jezus – de Messias – zich verder laten bespotten door lieden, die niet waard waren dit Goddelijke wezen ook maar te aanschouwen? Judas was ongeduldig en begreep de lankmoedigheid niet van Christus. Het zogenaamde laaghartige verraad van Judas was in wezen niets anders dan Jezus in een dwangpositie te brengen, zodat deze Koning de koningen zou moeten kleur bekennen inzake zijn ware identiteit. Judas wist en besefte sterker dan wie ook, dat de macht van Christus die van alle heersers der aarde ver overtrof.

Nimmer dacht Judas er aan dat Christus deze macht niet zou gebruiken! Toen Jezus zich echter zonder verzet gewillig overgaf aan de dienaren van Caiphas in het hof van Gethsemané, toen besefte Judas het verkeerde van zijn handelwijze. Hoe had hij ooit kunnen denken, dat dit opperwezen geweld zou kunnen gebruiken? Judas maakte in zijn wanhoop een einde aan zijn leven, maar kon hierdoor zijn verschrikkelijke vergissing niet meer herstellen. Wanneer zal de mens ophouden Judas als een vuige verrader te brandmerken en dezelfde liefde en begrip tonen voor dit leven van God als de Messias Zelf dit heeft gedaan? De mens heeft Judas verkeerd beoordeeld – en ook geoordeeld – evenals de mens God verkeerd beoordeelt, wanneer hij meent dat Deze Zijn meest volmaakte Zoon naar de aarde zond om als zoenoffer te dienen. Deze gedachte is heidens en betekent een bezoedeling van de ware God van liefde, die boven zulk een afschuwelijk en onbewust bloedoffer staat!!

Dat er zulke twisten zijn ontstaan in de kerken om hetgeen Jezus gezegd en bedoeld heeft, houdt ook weer verband met het feit, dat de mens Christus vroegtijdig heeft vermoord. Elk jaar, dat de mens de Messias langer had laten leven hier op aarde, had het bewustzijn van het mensdom met duizenden jaren kunnen vooruitsnellen. Gods volmaakte zoon had nu nog tussen ons in kunnen leven, want de Messias overheerste de aardse wetten van ziekte en dood!
Niettemin is Christus er in geslaagd Zijn hoge zending te volbrengen en om de mens het licht te schenken, waaraan de aarde zulk een behoefte heeft. Het kruis van Christus is vrijwel een begrip overal ter wereld en uitgegroeid tot een machtig symbool van liefde en barmhartigheid. Zijn volgelingen zijn uitgedijd van een handvol discipelen tot een miljoenenleger over de gehele aarde en er zal een tijd komen, dat de gehele mensheid voor Hem op Golgotha knielt. Wij zullen echter de Calvarieberg   met blote voeten, in ootmoed en reine liefde moeten beklimmen, willen wij de Goddelijke stem beluisteren, die ons het bewustzijn kan schenken om tot de allerhoogste bron terug te keren, die ook als zetel dien voor Hem, die wij hebben gekruisigd.

Met Pasen dienen wij al deze feiten nog dieper dan anders te beseffen en de mens moet zich bewust worden van zijn aandeel in deze grote tragedie op Golgotha. Wij allen hebben Christus helpen vermoorden. Wij allen kruisigen de Messias nog dagelijks, doordat wij Zijn heilig leven niet aanvaarden en handelen in strijd met Zijn geboden! Wanneer zal de wereld beseffen, dat wij niet buiten de liefde kunnen van Christus en dat wij niet kunnen blijven bestaan zonder Zijn wijsbegeerte? De mens bezit slechts duisternis en onbewustzijn. Wanneer durven wij onze hand uit te strekken nar het licht der wereld? Het licht der wereld, dat de mens nu bijna 2000 jaar geleden deed verduisteren op Golgotha.
N.N. 

                                                           KERSTMIS.
Kerstmis, feest van menswording van God. Ondanks de verstikkende greep van de commercie blijft Kerstmis een onverwoestbaar feest. Het is een feest dat bij menigeen allerlei warme, vredige, familiare en nostalgische gevoelens oproept. Maar wat vieren we met Kerstmis? Dat we als burgers zo geslaagd zijn in ons leven en dat het ons zo goed gaat? Of heeft Kerstmis nog een religieuze betekenis voor ons? Om de christelijke betekenis te achterhalen is het al voldoende om een blik in een willekeurige kerststal te werpen. Dan zien we dat het bijbelse kerstverhaal eigenlijk vol ongerijmdheden en merkwaardigheden zit. Allereerst de os en de ezel rond de voederbak. Een merkwaardige combinatie.

Een os is een trekdier en een ezel een lastdier. Je kunt ze niet samen voor de ploeg spannen, staat er ergens in het Oude Testament. Vervolgens Jozef, Maria en het kindje Jezus. Het ongehuwde (!), zwangere joodse meisje baarde een kind. Jozef heeft haar desalniettemin toch niet verstoten. Ook al raar, ongerijmd.
En dan die herders, die als eersten van de engel Gods te horen kregen over de geboorte van Jezus. Herders, ze waren destijds het uitschot van de samenleving. Ze stonken, dronken en sloegen er gemakkelijk op los. Maar bij God hebben ze dus een voorkeurspositie gekregen. En wat tenslotte te zeggen over de drie wijzen uit het Oosten, Caspar, Melchior en Balthasar, die Jezus wierook, mirre, en goed ten geschenke brachten? Eén daarvan is nog zwart ook. Een neger? Een Arabier?

Die hele kerststal is trouwens maar een treurig tafereel. Het is er koud, guur en armoedig. Geenszins een feestelijke en warme huiskamer met een rijkelijk gevulde dis, maar echter een schamel en onveilig onderkomen voor Maria en Jozef, voor wie in Bethlehem geen plaats meer in de herberg was. Kort na de geboorte van Jezus moesten ze als vluchtelingen ook nog uitwijken naar Egypte omdat koning Herodes hun goddelijk kind naar het leven stond.

De bijbelse God heeft met zijn voorkeur voor de herders dus eerder gekozen voor de buitenstaanders dan voor de gegoede burgerij. Dat die drie wijzen uit het oosten Jezus bezoeken is in religieus opzicht ook van belang. Jezus’ boodschap van Godsvertrouwen en van vrede, verzoening en gerechtigheid mag niet gereserveerd worden voor het eigen volk, maar voor alle volkeren op aarde toegankelijk zijn. Dus niks ‘eigen God eerst’. God is er voor iedereen, ook al is de huidskleur en de levensovertuiging van de ander ons nog zo vreemd! Het bijbelse kerstverhaal is dus eerder een visioen dan een nostalgische terugblik. Kerstmis is de opdracht om te werken aan een samenleving, waarin gerechtigheid heerst en recht gedaan wordt aan de zwakkeren en aan hen die veracht worden. Kerstmis is het visioen om met elkaar in vrede, gerechtigheid en harmonie te leven en ook de vreemdeling en de vluchteling in ons midden niet te vergeten.
T. B.

                                                KERSTBOODSCHAP 2007.
Nog enkele dagen en we vieren op aarde weer de geboorte van Christus. Overal wordt het weer anders gevierd. Maar vált er eigenlijk wel wat te vieren? Onze koningin spreekt een kerstboodschap uit. De paus zegent allen met het Urbi et Orbi en wenst iedereen op aarde een zalig kerstfeest. De kerken zitten vol om het kerstboodschap aan te horen.
Wat schieten we op met al die boodschappen?
Op tweede kerstdag wordt er momenteel gevoetbald en verschillende kerkgangers zitten dan weer op de tribune om de scheidsrechter, voetballers of supporters van de tegenpartij voor rot te schelden.

Iedereen die met woorden komt over: het moet beter op deze wereld, we moeten stoppen met oorlog, of verdraagzaamheid tegenover je medemens, lijkt wel in het luchtledige of tegen een muur te praten. Miljoenen mensen horen die boodschap aan, die blijkbaar het ene oor in gaat en het andere weer uit. Hoe kunnen we anders verklaren, dat er zo weinig schot in zit? Waar ligt het aan? Vertrouwen we de boodschapper niet? Raakt het ons niet? Willen we niet meewerken aan vrede, gelijkheid en liefde voor ieder mens?  Wat willen wij er voor opofferen? Blijkbaar niets.

Blijkbaar is het voor de mensen alleen belangrijk hoe het ons zelf gaat. Denkt u dat we zo verder komen? Op de radio en tv worden kerstliederen de huiskamer ingeslingerd, iedereen probeert een graantje mee te pikken van de kerstcommercie. Winkeliers gooien ons dood met folders over lekkere dingen. Ik noem het schransen of volvreten, een andere benaming kan ik er niet aan geven helaas. Dit zijn niet mijn woorden, maar dit hoor ik al jaren van andere mensen, die blij zijn dat het voorbij is.

Wordt er dan helemaal niet meer gedacht aan degene die niets hebben? Ja, wel aan gedácht waarschijnlijk, maar dat is het dan ook. Zij zijn het toch en niet wij. Waarom mogen wij niet veel eten en drinken? Daar is toch niets mis mee? Er is eigenlijk wél iets mis mee. Kerstmis heeft niets met veel eten en drinken te maken. Of willen we op zo’n manier de geboorte van Christus herdenken? Wel een beetje vreemd, omdat Christus in armoede en eenvoud leefde.

Denken we, dat we Hem er een plezier mee doen op deze manier zijn geboorte te herdenken? NEE, NEE, en nog eens NEE!!!!! Maar wie wil er nu echt vrede? Wie wil er echt aan werken? De eerste fundamenten voor het kerstfeest zijn: Iedereen liefhebben. We kunnen geen kerstfeest vieren, als we nog met iemand in onmin leven. Velen van ons proberen tijdens de twee kerstdagen, de onenigheid te camoufleren en doen alsof. Wat hebben we fijne kerstdagen gehad!!! Maar wat daarna? In landen waar oorlog is, wordt vaak een kerstbestand ingevoerd.

Wie denken ze daar mee te behagen? God zeker niet. God houdt alleen maar van eeuwigdurende bestanden en niet van tijdelijke. Dan kunnen de landen net zo goed doorgaan met oorlogvoeren tijdens de kerstdagen, als ze de wil niet hebben om te stoppen. Wie denkt oorlog te kunnen voeren, om wat voor een reden dan ook, zit er radicaal naast. God duldt niet dat Zijn leven wordt omgebracht. Dit zullen we eens weer moeten goedmaken. Wat simpel is toch de boodschap die Christus meebracht naar de aarde. Geen geloven. Geen Godsdiensten. Geen rituelen.

Alleen de boodschap: HEB IEDEREEN LIEF. Daar zit alles in verweven. Daar zijn we geen kerk voor nodig, geen paus, geen priesters, dominees, of andere geestelijken. Zelfs een geloof is overbodig. Godsdiensten hebben in de wereld al zoveel ellende teweeggebracht, dat ik er een beetje ziek van word als ik er aan denk. Is het nou zo moeilijk om ieder mens in LIEFDE te benaderen?

Dit heeft niets te maken met of je iemand mag of niet. Respecteer je medemens en denk niet dat je beter bent dan de ander. Moeilijk zal dat soms wel zijn, maar we hebben ook met vallen en opstaan leren lopen. Indien we allemaal proberen om LIEFDE uit te dragen naar je medemens en daar echt aan werken, dan zult u eens zien wat u er voor terug ontvangt. Niets dan LIEFDE van je medemens. Wat je uitstraalt, ontvang je terug in meervoud.

Met deze slotwoorden wens ik iedereen, ook namens Diny, een vredige en eenvoudige kerst toe. Niet alleen voor deze twee dagen, maar voor heel uw leven. Vrede voor iedereen kan!!!!
Wilt u een begin maken?????
Wij zijn u alvast dankbaar voor uw inzet.
Henk Roesink.

                                         KERSTGEDACHTEN 2008.
Nu: Eind november, zie je zo langzamerhand de lichtjes en versieringen alweer verschijnen die de kersttijd aankondigen. Ik kan dat altijd zo mooi volgen, omdat ik iedere avond hetzelfde rondje loop met het hondje. Als ik dat allemaal zo zie, dan vraag ik me af, wat mensen ertoe beweegt deze versieringen en verlichtingen aan te brengen. Natuurlijk is het gezellig. Maar waarom kan het niet zonder al die versieringen en tierlantijn?
Zit ik een van deze dagen ’s morgens op het toilet. Ligt daar een hele dikke folder – bijna een boekwerk – over het eten en andere dingen die worden aangeprezen voor de kerst. Ik heb er een beetje doorgebladerd, en hoe langer ik er inkeek, hoe meer ik mij er tegen afzette.
Ik zei later tegen Diny mijn vrouw: “Wat zijn de mensen toch knettergek.’’
We zijn allemaal al zo gehersenspoeld, dat we het bijna normaal gaan vinden. Uit protest  zou ik het liefst beide kerstdagen alleen maar brood gaan eten en anders niets.

Van alle kanten wordt er bij de mensen op aangedrongen, om zuinig om te gaan met de grondstoffen die onze aarde voortbrengt. Dat houdt dus ook in: Niet zo maar weer iets nieuws kopen. Zijn we echt wel aan iets anders toe? Sommige mensen willen iedere keer weer iets nieuws ondanks dat het oude nog lang niet versleten is. Laten we ons dat bewustzijn eens eigen maken. Er hoeven geen kast vol met kleren te zijn, waarvan we de helft waarschijnlijk sporadisch of nooit aanhebben. Waarom een auto iedere twee of drie jaar weer inruilen voor een nieuwe? Zo zijn er genoeg dingen, die best wel iets minder kunnen, maar onze maatschappij, schreeuwt ons toe via reclame en andere media om toch vooral maar te kopen.
Ik doe daar niet meer aan mee, ondanks dat men mij ook iedere keer weer probeert over te halen, om te consumeren.

Vroeger toen ik zelf nog jong was, vierden we kerst op een hele andere manier dan nu. Er werd een kerstkribbe geplaatst met allemaal beelden erom heen en in januari met Driekoningen, dan werden de beelden van de koningen erbij gezet. Alles bleef staan tot een week na Driekoningen. Een kerstboom zoals nu bijna in ieder gezin aanwezig is, kenden wij als Katholiek helemaal niet. Deze kerstboom heeft in de laatste veertig jaar zo’n gigantische opmars gemaakt, en is niet meer weg te denken bij het kerstfeest. Hoe zie ik het kerstfeest. Het kerstfeest zijn voor mij dagen van bezinning, om eens extra goed na te denken hoe ik ervoor sta in dit leven en de toestand in de wereld. Niet dat ik dat op andere dagen ook niet soms doe, maar met het feest van de geboorte van Christus die we op deze dagen herdenken is een mooie gelegenheid om te overwegen met welke bedoeling Christus op aarde is geboren en welke boodschap daarachter ligt. De inwendige mens heeft op deze dagen vaak niets te klagen, eten in overvloed, maar ons innerlijk is meestal ook wel aan iets toe wat hem geestelijk sterker maakt.

De wereld lijkt wel op z’n kop te staan. Radio en televisie brengen dagelijks de ellende uit de wereld in onze woonkamer in woord en beeld. Waarom stopt die ellende niet, zult u zich misschien ook wel afvragen! In negen van de tien gevallen is de oorzaak het geloof. Christus werd op aarde geboren om ons één boodschap te brengen, die voor ieder mens hetzelfde was. Heb alles lief, niet meer en niet minder. Niets is er van deze boodschap overgebleven. De één zegt: zo was het of moet het zijn, terwijl de ander er weer heel anders over denkt. In principe is daar niets mis mee. Doch de één wil de ander een geloof opdringen -- desnoods met geweld – om zijn gelijk te krijgen. Is dat alles liefhebben? Laten we ons er in Godsnaam eens van bewust worden, dat we allemaal gemaakt zijn door dezelfde Schepper. Dus we zijn één familie. Natuurlijk heeft iedereen van deze familie zijn eigen ideeën en mening. Maar denkt u dat het God zijn bedoeling was, Christus op aarde geboren te laten worden, om onrust en verwarring te stoken? Nee, de mens doet dit zelf. Christus heeft geen geloof op aarde gebracht. Hij kwam om ons één weg te wijzen, de weg van de liefde. Is dat nou zo moeilijk?

Tijdens de kerstdagen zitten de kerken vol, om het Heilige Evangelie te beluisteren, over de geboorte van Christus. Ik denk een groot gedeelte voor de sfeer, omdat je ze anders nooit in de kerk ziet. Maar daar val ik verder niet over. Aan Gene Zijde wordt men er niet anders van of u wel of niet naar de kerk gaat. Met andere woorden, dat interesseert hun geen mallemoer. Het gaat erom, hoe wij ons in het dagelijkse leven gedragen.
De mensen denken, door zondags naar de kerk te gaan, veel bidden, dat er al een hemel voor hen opengaat als ze overlijden. Nou, daar komt heel wat anders voor kijken dat vroom en heilig doen. In deze hemel – of lichtsfeer – komen wij niet eerder terecht, dan dat we alles liefhebben. De roddels, leugens, afgunst, diefstal, en nog veel meer negatieve dingen moeten we eerst afleggen, voordat er ook maar een hemel in zicht komt.
Snauwt en grauwt u tegen u medemens, dan trapt u zich zelf alweer uit het Goddelijke gareel.
Lieve mensen: Ik weet dat de weg soms moeilijk is, maar ieder mens is gelijk aan u. U bent allemaal Goden, omdat u een deeltje bent van God. Door de mens, dieren, bloemen, planten en bomen, heeft God zich zichtbaar gemaakt.
Laten we zo proberen te leven, dan staat Gene Zijde altijd klaar om ons te helpen.
Henk Roesink.