EEN KUNSTMATIGE SATELLIET.
Geleerden en ingenieurs weten nu hoe zij een ruimtestation kunnen bouwen 1075 mijl boven de aardoppervlakte. Het wielvormig gevaarte zal met een snelheid 4,4 mijl per seconde - dat wil zeggen 20 maal sneller dan het geluid - om de 2 uur de gehele aardbol kunnen omcirkelen. Het bouwen van deze satelliet zou 10 jaar duren en twee keer zoveel kosten als de atoombom.
Met deze woorden van Dr. Wernher von Braun bracht het Amerikaanse tijdschrift ,,Collier's" in Maart 1952 de wereldprimeur van een serie publicaties die betrekking hadden op een, door Amerikaanse geleerden geplande, ruimteverkenning.

Afgezien van het feit of een dergelijk project wel uitvoerbaar zou zijn - de geleerden in kwestie twijfelen hier blijkbaar niet aan - dringt zich nog de vraag aan ons op; waarvoor wil men in Amerika miljarden dollars besteden aan zulk een onderneming? Is dit zuiver terwille van de wetenschap? Wil men werkelijk trachten, door middel van dit ruimtestation dieper in het heelal door te dringen en andere planeten en manen te verkennen en te exploiteren? Of is dit project het sluitstuk in de bewapeningswedloop tussen Amerika en de Sovjet-Unie?

Het geeft te denken, dat, von Braun, nu technisch directeur bij het Amerikaanse leger inzake geleide projectielen, voorheen Hitler's deskundige is geweest op het gebied van vliegende bommen. In 1945 is Dr. von Braun samen met andere geleerden door de Amerikaanse regering naar de Verenigde Staten overgebracht.
Het geeft te denken, dat men in Amerika onder het opschrift: "What are we waiting for?" argumenten gebruikt zoals: "space superlority", toegelicht door het volgende denkbeeld: ,,Gewapend met, door radar bestuurde, projectielen met atoombommen zou men vanaf deze kunstmatige satelliet elk doel op aarde feilloos kunnen raken!"

Zelf onkwetsbaar door zijn waanzinnige snelheid en nietigheid - vanaf de aarde zouden wij het ruimtestation alleen als een snel bewegende ster kunnen waarnemen - zouden de bewoners van een dergelijke satelliet de gehele aardbol kunnen terroriseren. Niets van belang zou aan hun aandacht kunnen ontsnappen. Met hun moderne technische hulpmiddelen zouden zij ons dag en nacht onder controle hebben.
Is dit de toekomst die de mensheid wacht? Of zal een Hogere Macht de hoogmoedswaanzin en machtswellust van de mens weten te stuiten?
Laten wij op het laatste vertrouwen.
N.N.
 
 
                                                   DE MELKWEG.
De grootste afstand tussen twee plaatsen op aarde bedraagt (langs de oppervlakte gemeten) 20.000 kilometer. Dit zou dus ongeveer een reis betekenen van Nederland naar Nieuw-Zeeland.
Indien u naar de Maan zou willen reizen, dan zou u deze afstand reeds ca. 19 maal moeten afleggen. In een vliegtuig dat 200 km per uur aflegt, zou de reis naar de Maan 80 dagen duren.
Indien wij nu door zouden vliegen naar de Zon, zouden wij reeds 86 jaren in ons vliegtuig moeten blijven zitten!

Een zelfde reis naar de planeet Pluto zou niet minder dan 3500 jaren in beslag nemen en nog steeds zouden wij ons in de onmiddellijke ,,nabijheid" van onze Zon en Aarde bevinden!
 U voelt wel, wij zullen een andere maatstaaf moeten aanleggen en sneller moeten reizen, want wij beschikken maar over een kort leven.
In gedachten construeren wij een superraket die met de snelheid van het licht zijn tocht door het Heelal kan beginnen. Ook het licht heeft nl. ,,tijd" nodig om van het ene punt naar het andere te reizen, al plant het zich met een bijna onvoorstelbare snelheid voort.

U hebt misschien wel eens vanaf een hoge heuvel of berg, werkmensen gadegeslagen die beneden, in het dal, aan het hameren waren of op enig andere wijze geluid veroorzaakten. U zult dan ongetwijfeld hebben opgemerkt, dat het oog sneller was dan het oor. U zag b.v. de werkman met een hamer ergens op slaan en pas enige tijd later hoorde u het geluid, dat veroorzaakt werd door de slag.
De geluidsgolven bereikten ons oor, pas nadat de handeling voorbij was. Naarmate wij verder verwijderd waren, duurde het langer voordat de geluidsgolven ons oor bereikten. Ook met het weerlicht kunnen wij deze ervaring opdoen. De donder die de bliksem vergezelt, horen wij ook enige tijd nadien, tenzij de ontlading vlak bij plaats vindt.

Deze geluidsgolven hebben een snelheid van ca. 300 meter per seconde. Het licht plaatst zich, evenals de radiogolven, een miljoen maal sneller voort en legt dus een afstand van 300.000000 meter in de seconde af!
 Staat u even stil bij dit getal. 300.000 Kilometer per seconde. Dat wil zeggen dat we nu in staat zijn om binnen 1 seconde zeven en een half maal om onze gehele aardbol heen te suizen! Na ruim 1 seconde zitten wij nu, met onze raket, op de Maan, een reis naar de Zon duurt nu slechts ruim 8 minuten en zelfs de ver verwijderde planeet Pluto bereiken wij nu na 5 en een half uur vliegen.

Wij zijn echter nog niet tevreden. Immers, Pluto is een planeet die nog bij ons Zonnestelsel behoort en wij willen verder. Wij besluiten daarom om naar een ster te vliegen. Hiervoor kiezen wij de ,,dichtstbijzijnde"ster uit nl. Alpha Centaurl. Deze bevindt zich 40 biljoen Kilometer van ons verwijderd. Zelfs met onze superraket die 300.000 km per seconde aflegt, betekent dit een reis van 4 jaren en drie maanden! Een reis naar Sirius, die ook ,,vlakbij" staat duurt al 8.8. jaren!

Willen we dan nog onze ,,buurman" Aldebaran bezoeken, dan moeten wij 53 jaren in onze raket blijven zitten terwijl een reis naar Rigel liefst 550 jaren duurt en nog zouden wij vlak bij ,,huis" zijn. U voelt wel, wij komen er niet. Een reis naar de sterren zal altijd een utopie moeten blijven.
Hoe groot is dan eigenlijk de ruimte wel, vragen wij ons verschrikt af.
De astronoom geeft ons hierop weliswaar antwoord maar wij hebben er niets aan want wij kunnen het - evenmin als de astronoom zelf - bevatten. Of kunt u zich misschien wel een afstand voorstellen van de reis die het licht in een jaar tijd aflegt? (1 lichtjaar is 10 biljoen Kilometer. Dat is 10 maal 1 miljoen maal 1 miljoen Kilometer!) En zojuist beschreven we al een ,,reisje" naar onze ,,buurman" Rigel die 550 maal die afstand bedraagt!

Als wij dus eerlijk zijn, moeten wij toegeven, dat de astronomische afstandsmaat, 1 lichtjaar, ver boven ons voorstellingsvermogen ligt.
 En nu komt de astronoom bij ons met de mededeling, dat onze melkweg ( waar wij dus deel van uitmaken ) een doorsnee heeft van 100.000 lichtjaren!!
In deze ,,oneindige" melkweg zweven naar de modernste berekeningen liefst 200 miljard zonnen! ( 200 maal duizend miljoen ). Gemiddeld is elke zon ruim 1 miljoen maal groter dan onze Aarde en deze zonnen staan zo ontzettend ver uit elkaar, dat Jeans de ,,dichtheid" van de melkweg vergelijkt met een bevolking voor heel Europa van 3 wespen!!

Probeert u zich dit voor te stellen, als u kunt. Drie wespen die langzaam cirkelen boven heel Europa.
Onder deze zonnen zijn er verscheidene die onze Zon niet minder dan 100 miljoen maal in lichtkracht overtreffen!!!
Onze Zon wordt dan ook door de astronoom, als een dwergster beschouwd! Verliest u nu echter vooral niet uw eerbied voor onze trouwe warmtebron. Zij is nl. toch nog wel een bol van reusachtige afmetingen. Als u nl. 1.300.000 bollen, zoals onze Aarde er een is, op elkander zou stapelen, dan is er voor hen genoeg ruimte om in onze Zon rond te wentelen!!
Onze Zon mag dan een ,,dwerg" zijn, maar zij geeft zulk een hitte, dat wij, die hiervan nog geen 1 miljardste gedeelte opvangen, toch nog met blindheid worden geslagen als wij haar even durven observeren zonder onze ogen te beschermen.

Even de stand opmaken:
We bezitten dus 200 maal duizend miljoen zonnen. Elke zon is gemiddeld ruim 1 miljoen maal groter dan onze Aarde en de afstand van de ene zon naar de andere is gemiddeld 30 tot 40 lichtjaren. ( 30 tot 40 maal 10 maal 1 miljoen maal 1 miljoen Kilometer)
Volgens de astronoom betekent dit, dat onze Melkweg -- naar verhouding -- leeg is. Al die duizendtallen miljoenen zonnen staan in geen enkele verhouding tot de ruimte waarin wij rondwentelen.
Wij kunnen alleen met doffe ogen naar deze onbegrijpelijke getallen staren en beseffen, dat wij nooit hebben begrepen, of ooit zullen kunnen begrijpen hoe groots ons Heelal is.

De astronoom echter glimlacht slechts en durft ons nu nog te vertellen, dat wij nog steeds ,,thuis" zijn. Tot nog toe hebben wij het ,,alleen maar" over onze eigen Melkweg gehad. Dit is een woning in het Heelal. Er zijn er echter nog vele. Onze werkelijke reis moet nog beginnen!!!
Er zullen nog vele miljoenen andere ,,woningen" blijken te zijn
Andere sterrenstelsels.
De meest dichtbij gelegen ,,woning" is het z.g. Andromeda-stelsel. Het is wat minder groot dan onze eigen Melkweg maar bevat meer zonnen.
In het centrum van die woning cirkelen de zonnen met een snelheid van ,,slechts" 50 KM per seconde. Dit is --- voor astronomische begrippen --- langzaam.

Aan de buitenrand echter bereiken zij een snelheid van 400 KM per seconde. Zoals alle hemellichamen beschrijven deze zonnen banen. Om een maal hun baan af te leggen hebben zij 20 tot 200 miljoen jaren nodig.
Het hele Andromeda-stelsel vliegt door het Heelal, in onze richting, met een snelheid van 220 Kilometer per seconde. Dit komt neer op 20 miljoen Kilometer per dag! Geen kleinigheid dus.
In het Heelal heerst echter volmaakte orde. U behoeft zich dus niet ongerust te maken, dat wij op den duur verpletterd zullen worden. God heeft zijn schepping volmaakt in elkander gezet.

De verst van ons verwijderde werelden, die tot nog toe konden worden gemeten, zijn 360 miljoen lichtjaren van ons verwijderd en vliegen met de ongelooflijke snelheid van 60.000 Kilometer per seconde door de ruimte. Dat betekent dus dat er ,,melkwegen" zijn die zich voortbewegen met 1/3 van de snelheid van het licht!!!
Als de mensen die wellicht op dat sterrenstelsel wonen, de Aarde zouden kunnen bekijken, dan zouden zij haar zien, zoals zij er nog uitzag voor 360 miljoen jaren! Wanneer wij de sterren bekijken zien wij in het verleden. Wij kunnen alleen zien hoe de sterren eruit zagen, honderden en duizenden jaren geleden.

Alleen de astronoom kan berekenen hoe hun tegenwoordige stand zal zijn.
Zien kunnen we het niet, omdat het licht dat zij uitzenden honderden ja zelfs duizenden en miljoenen jaren ,,te laat" ons oog bereikt.
Nu zult u eindelijk willen weten hoe het gehele Universum wel is.
Welnu Einstein berekent de diameter op ongeveer 7 a 8 miljard lichtjaren. Hij schat het aantal sterren op vele tientallen triljoenen. Dat zijn er vele miljoenen voor elke aardbewoner!!! Er zijn minstens 1 miljard ,,Melkwegen"! Ziehier de schepping anno 1953.
Hoe ver zijn we verwijderd van de tijd, dat de mens zijn naïviteit zich in het middelpunt van alles waande. Hoe oneindig veel grootser dan het scheppingsverhaal van de dogmaticus is de werkelijkheid, ons geopenbaard door het genie van de mens.
N.N.
 
 
 
 
                                               IS ER LEVEN OP MARS?
                                       MARS HEEFT DIENST GEDAAN,
                       OM HET MENSELIJKE EN DIERLIJKE LICHAAM, 
                    ZOWEL ALS DE NATUUR, TE DOEN EVOLUEREN!
 ,,Gedurende enkele kostbare weken is het enige hemellichaam, waarop men ooit tekenen van leven vermoedde, zo dicht bij de aarde, dat de wetenschap een gezamenlijke aanval heeft geopend op de planeet, die de gemoederen sinds lang bezig houdt. Gespannen wachten wij af of er een oplossing gevonden zal worden voor de geheimen van Mars." Aldus leidt de wereldpers, samen met geïllustreerde bladen (1954) artikelen in bij de lezers; artikelen, die door velen met belangstelling zullen worden gelezen, omdat de planeet Mars nu eenmaal een eigenaardige prikkel uitoefent op onze fantasie. De ,,Marsman" is in de twintigste eeuw als het ware een begrip geworden. Een begrip zowel voor jong als voor oud. Legio films, boeken en strips zijn er verschenen over dit onderwerp, terwijl eens een hoorspel in Amerika werd opgevoerd door de bekende auteur Orson Welles, dat zo suggestief op de massa inwerkte, dat er een paniek uitbrak onder de luisteraars!!

Mars is, buiten de aarde om, het enige hemellichaam waarop de wetenschap sporen van leven meent te hebben ontdekt. Het is dus geen wonder, dat Mars zo op onze verbeelding inwerkt.
WAT WIL MEN ZIEN?
Op 2 juli j.l. lag er tussen de aarde en de planeet Mars een afstand van slechts 64.000.000 kilometer en gedurende de gehele maand is het rode hemellichaam uitstekend te observeren geweest. In september 1956 zal deze afstand nog worden verkort met 8.000.000 kilometer en dan zal het mogelijk zijn Mars nauwkeuriger door de geleerden te laten bestuderen, dan ooit in de geschiedenis van de astronomie tot heden toe mogelijk is geweest. Men wil over de gehele aarde een keten van sterrenkundigen leggen, die dag en nacht de planeet Mars onder observatie moeten houden. De enorme Hale telescoop op Mount Palomar zal zijn enorm ,,oog" gericht houden op Mars en hiervan tal van foto's maken, indien de weersomstandigheden dit toelaten.

Wat wil men echter op deze wijze ontdekken? Wanneer wij ons in een ballon enkele tientallen kilometers boven de aarde verheffen, dan kunnen wij zelfs niet met zekerheid vaststellen of er wel dan niet leven is onder ons. Zelfs de allerhoogste bouwwerken lossen voor ons op, zodra wij een relatief geringe hoogte hebben bereikt. Wat wil men dan ,,zien" op een planeet die 56.000.000 kilometer van ons is verwijderd? Door het gereflecteerde licht van Mars op te vangen en te analyseren en met behulp van enkele andere methoden, kunnen de geleerden bij benadering vaststellen of er bijvoorbeeld plantengroei aanwezig is, maar nimmer vaststellen of er dieren of mensen wonen.

LOGICA EN REDE!
Het is goed, dat de wetenschap uitgaat van de voorwaarde, dat alles eerst bewezen zal moeten worden voordat het kan worden geaccepteerd als feit en als waarheid. Op die manier houdt zij haar ,,weten zuiver. Gelijktijdig echter legt zij zich een rem op. De mens heeft behalve zijn zintuigen ook zijn gevoel voor logica en rede gekregen. Waarom zouden wij deze gevoelens negeren. Zijn zij niet ,,exact" genoeg? Dat zou jammer zijn, want waar ons verstand, ons weten, onze zintuigen dus, ophouden, beginnen onze hogere geestelijke zintuigen te functioneren. Hier begint onze intuïtie te werken, in banen gehouden en geleid door de rede en de logica. En deze gevoelens vertellen ons al dat het zinloos, naïef en volmaakt absurd zou zijn ook maar te veronderstellen, dat de planeet aarde alleen maar leven zou bezitten, terwijl er zoveel sterren en planeten in het heelal zijn, dat men elke aardebewoner een paar miljoen zou kunnen schenken en dan nog tientallen miljarden zou overhouden.

Hoe kunnen wij ook maar in de verste verte veronderstellen, dat ons gigantische heelal, dat een straal bezit van vele miljarden lichtjaren geen leven zou baren behalve op de ,,mug" aarde?
Hoe staat het ermede, geleerde, willen wij bewust en willens en wetens tegen deze logica ingaan alleen omdat ge met uw instrumenten niet in staat zijt deze logica te toetsen aan de werkelijkheid? Doet ge mee aan geestelijke bureaucratie? Of wenst ge een denker, een filosoof te zijn, die u tot een ware geleerde zullen maken?

DE SLEUTEL IN HANDEN!
Het is voor een weldenkend mens geen vraag meer, of er nog leven is op andere planeten. Zelfs al zou er slechts kans op leven zijn van 1 op 1.000.000.000., dan nog zouden er triljoenen planeten bewoond moeten zijn! Niet alleen onze reden doet ons dit echter weten. Er is nog een ander bewijsmiddel.
Mensen zoals Rudolf Steiner, Paul Brunton en Jozef Rulof hebben bewijsmateriaal genoeg geleverd, inzake het verder leven na de ,,dood". Geestelijke materie laat zich echter niet onder een microscoop ontleden en evenmin kan men hiervan de temperatuur meten en een spectraalanalyse maken. Geestelijke wetten kunnen alleen met geestelijke waardemeters worden gemeten en is schijnbaar voor onze geleerde wereld nog onbekend. Dit geestelijke onbekend zijn is dan ook de oorzaak, dat onze grootste mannen door de wetenschap niet voor ernst werden genomen. En toch had de wetenschap juist door hen de sleutel in handen kunnen krijgen, die haar de poorten had kunnen openen voor een hoger weten, voor de wetenschap, de geestelijke wetenschap!

Wij hadden dan kunnen weten, dat onze planeet niet de enige is, die door mensen wordt bewoond. Wij hadden dan kunnen weten, dat Mars op het ogenblik geen leven meer bezit, maar eens dienst heeft gedaan om het menselijke en het dierlijke lichaam, zowel als de natuur, te doen evolueren. Wij hadden kunnen weten, dat het leven, dat eens op Mars was, nu bezig is op aarde en op andere planeten, -- die deels een lagere, deels een hogere afstemming bezitten dan onze planeet, -- zijn evolutieproces voort te zetten. Jozef Rulof heeft aangetoond, dat de Maan het zielenleven voor de ruimte heeft verstoffelijkt, terwijl Mars en talloze tussenplaneetjes stoffelijke betekenis hadden, doordat zij ons stoflichaam hebben gevormd. de aarde voltooit dit werk en bereidt ons op de hogere planeten voor, waar niet meer de stof, maar slechts de geest primair is.

Er zijn geen eenogige Marsmensen met voelhorens op hun hoofd en evenmin zijn er geschubde wezens die met kikkerachtige ledematen rondspringen. God heeft in de mens Zijn eigen heilige afstemming gelegd en de mens manifesteer zich derhalve overal in dezelfde grondvorm, al is vanzelfsprekend het begin van het evolutieproces tot aan het ogenblik dat de mensvorm was bereikt, een dierlijke lichaamsvorm te beleven. Hoe verder de mens echter op zijn geestelijke evolutieweg is gevorderd, des te schoner zal zijn lichaam -- zijn stofkleed -- worden, omdat het lichaam de manifestatie in de stof betekent van het Goddelijk leven dat haar bezielt.
Dit alles en onnoemlijk veel meer kunnen wij te weten komen, wanneer wij slechts het hogere gevoel weten op te brengen om te luisteren naar onze ziel, die ons dit hogere weten zal binnen leiden, in plaats van jarenlang achter een sterrenkijker te gaan zitten, die toch -- in het gunstigste geval -- alleen maar datgene weet te registreren, wat de ziel en de geest hebben weten te verstoffelijken.
Sinclair Weston. 
 
 
                                     ENKELE REIS NAAR DE MAAN.
De laatste jaren heeft er in de Verenigde Staten een ware ruimterage geheerst. Oorzaak hiervan is Dr Werner von Braun die thans bekend staat als de grootste raketspecialist ter wereld, tengevolge van de ervaringen die hij heeft opgedaan tijdens de tweede wereldoorlog met het construeren van vliegende bommen. Dr von Braun staat momenteel in Amerika aan het hoofd van een commissie bestaande uit geleerden en militairen en heeft -- op papier -- de gegevens bijeen die nodig zullen zijn om een reis naar de maan te ondernemen.

Wij hebben op 1september 1953 onder het opschrift ,,Een kunstmatige satelliet", zeer in het kort een uiteenzetting gegeven hoe Dr von Braun en zijn medewerkers dit probleem menen te moeten aanpakken. Vanuit een kunstmatige planeet, die men eerst wil trachten te bouwen op een hoogte, die reeds buiten de aantrekkingskracht ligt van onze aarde en welke planeet als ruimtestation moet dienen, wil men proberen de nabij gelegen planeten en manen te verkennen.

De plannen van deze raketgeleerde werden enkele jaren geleden door diverse Amerikaanse tijdschriften publiek gemaakt. Zeer suggestieve tekeningen, die blijkbaar erg tot de verbeeldingskracht hebben gesproken van 't op sensatie beluste publiek, hebben deze wetenschappelijke plannen iets reëels verleend. Duizenden Amerikanen zijn reeds gaan informeren of zij al een plaats konden bespreken voor de eerste ruimtevlucht en zelfs de Amerikaanse jeugd heeft de ruimtewoede te pakken. Cowboy en Indianenuitrustingen waren op de achtergrond geschoven en daarvoor in de plaats zijn ,,ruimtepakken" gekomen met plastic helmen en alle mogelijke bewapeningsstukken.

Praktisch iedereen in Amerika ,,rekende" al op deze nieuwe onderneming. Immers -- hadden niet verscheidene der aller-knapste koppen der wetenschap zitting in deze commissie? Was niet alles wiskundig berekend? Niets scheen aan het toeval te zijn overgelaten en zelfs aan de allerkleinste kleinigheden was gedacht. ,,Waarom dan nog getwijfeld", zo vroegen de would-be ruimtereizigers zich af!

Marja Radjany heeft enige jaren geleden een artikel laten publiceren waarin hij een geestelijke ontleding gaf over dit onderwerp. Hij wees er toen op, dat als de mens ooit zijn planeet wenste te verlaten, dit gelijk zou staan met zelfmoord! de kern van het artikel laten wij hier volgen:
Wij zeiden u, de mens denkt verkeerd! De mens kan nu nog niet geestelijk denken. Waarheden! De mens kent God en zich zelf niet, zijn ruimte niet, dit Universum waarin hij leeft en mede te maken heeft. En toch willen de geleerden thans die reis naar de Maan maken?

Allereerst de feiten, de Goddelijke waarheid! De geleerde leeft boven zijn gevoelswereld en heeft voor zijn innerlijk, geestelijk leven nog geen ruimtelijke fundamenten gelegd. De astronoom dus is onvoorbereid en betreedt wetten, waarvan hij de Goddelijke realiteit niet kent, doch waardoor hij zich volkomen en bewust tot algehele vernietiging voert. Dat zullen hem de wetten van de ruimte bewijzen! En de kosmisch Ingewijde, zal hem dat aantonen!
Hier de eerste vraag voor de Astronoom.

Waardoor wordt een Meteoor tot het uiteenspatten gedwongen, zodat, gij kent het verschijnsel, u de stukken en brokken op de aarde zelfs om de oren vliegen? Kent gij dit verschijnsel, weet u waardoor dit is gebeurd en wat nu het onherroepelijke gevolg is voor dit verschijnsel, waardoor wij één Goddelijke wet leren kennen? Neen, u kent dit verschijnsel niet! Straks volgt het Goddelijk antwoord.

Wanneer een ster aan het uitspansel verdwijnt, zich als het ware verplaatst, zeggen de astronomen, wat is dat? U ziet het verschijnsel, maar de eigenlijke levenswet voor dit gebeuren, die kent de wetenschap nog niet, men zoekt, het wetenschappelijke fundament is er nog niet voor gelegd.
De Maan is dood, stervende, dat weten de geleerden. Maar, welke levenskrachten bezit nu nog diezelfde Maan? In welke toestand leeft deze planeet? Welke krachten en levenswetten bezit zij, voor de mens op Aarde?

Veel weet men van haar leven af? Niets nog, niets, men kent de Maan niet, haar afstemming niet ten opzichte van de ruimtelijke wetten. God dus; de astronoom heeft geen houvast, hij vermoedt slechts, hij denkt, doch hij denk beslist langs de schepping heen, in de omgekeerde richting, dus niet tot God, doch van Hem weg en krijgt nimmer de realiteit te zien noch te beleven; deze psychopathische denkwijze van de geleerde, roept hem nu het ruimtelijk halt toe en staat hij machteloos, bezwijkt!

Deze geleerde weet, dat Eb en Vloed door de Maankrachtuitstralingen tot stand komen. Maar, wanneer de dode Maan nog die machten en krachten bezit om een leven Macrokosmisch organisme, dat de Aarde is, toch nog te beïnvloeden, kent hij niet!!! Waarvoor de Maan haar plaats in dit Universum kreeg, kent de geleerde nog niet!! Waardoor de Maan thans stervende is, weet hij nog niet! En toch, hij moet dit alles weten, wil hij zijn reis maken, eerst dan krijgt hij Universele voorbereiding, het weten, het enigszins gereed zijn voor z'n waaghalzerij, z'n sprong in dit duister.

Kent de geleerde, de bewuste middelpuntvliedende krachten en de onbewuste voor dit Universum, waardoor de Maan nog werkende is? Dat voert ons, door de Metafysische levenswetten van de ruimte, tot leven en dood voor dit Universum, doch kent de Astronoom deze overheersende levenswetten, door God, altijd God dus, geschapen? En wil hij als geleerde met zijn raket daar doorheen kruipen, vliegen? Ach kom. Deze, de middelpuntvliedende levenswetten van ons Universum, zijn het nu, die de astronoom, of de raketvlieger, onherroepelijk tot gruis verpoeieren, vernietigen, of deze geleerden moeten miljoenen levenswetten van ons Universum van te voren kunnen overwinnen en dan nog staan zij voor die andere, duizenden levenskrachten die thans hun levens met de geestelijke Macrokosmos verbinden, doch waarvan zij geen levenswetje kennen.

Niets, absoluut niets, want zij kennen zichzelf niet en hier thans onze voorbeelden voor.
 En vanzelfsprekend, zijn wij er nog niet, doch deze machten en krachten, die ,,Leven en Dood" bepalen in het Universum, die moet de geleerde van de Aarde af bewust overwinnen, overwonnen hebben, of hij vliegt zijn eigen armoedige bewustzijn tegemoet en verpoeiert!
Waarvoor, geleerde, kreeg de Maan haar plaats om onze Zon, dit Zonnestelsel? Weet u dat? Kent u die wetten? Weet gij, dat elke ster en iedere planeet, een plaats kregen, door God dus, door dezelfde opbouw bepaald als wij mensen ons organisme kregen? Weet u, dat de wetten van de ruimte in uw eigen organisme een bewustwording kregen, die door dit Universum tot die levensvatbaarheid werden verdicht? En dat zegt, voor de vlieger in zijn raket, dat hij alleen reeds door de geestelijke levensadem van het Universum vermorzeld wordt, verbrijzeld wordt, ook al bezit hij zijn technische levensadem, z'n zuurstoffen. Hij zal kennis maken met andere wetten, waarvan hij geen fundament kent, omdat hij zijn ziel, zijn leven, zijn geest niet kent en nu onbewust handelt en bezwijkt!

Wat weet de Astronoom af van de bewuste en de onbewuste aantrekkingswetten van het Universum? Door ,,Leven en Dood" te beleven en te volgen, krijgen wij contact met Jupiter, Venus, Uranus, Saturnus, Mars, de vele bewuste en onbewuste planeten, zoals wij ze moeten noemen, willen wij de Goddelijke ,,Terminologie" volgen, of wij krijgen geen ruimtelijk beeld te zien. En die planeten bezitten een eigen levenscentrum, uit eigen bron verkregen middelpuntvliedend hart, bloedsomloop, ja zeker dat is er ook bij en bezitten die aantrekkingswetten bovendien, ze waken over die eigen ruimte als de mens doet en het insect geeft, waardoor echter de mens zijn ,,afsluiting" ontving en gij de menselijke huid noemt, doch thans een levenswet voor de ruimte is! Onzin? Goddelijke waarheid!!!

Ga thans vliegen. Vliegt uit onze dampkring en beleef dit wonder. De geleerde weet dat er in het Universum geen zwaartewetten meer zijn! Die zijn er ook niet meer, lezer. Stel u voor, de Aarde, zo'n enorm gewicht aan kilo's weegt niets, niets, niets zeggen de geleerden. Maar wat is het, waardoor de Maan, de Aarde, Jupiter, Venus, Saturnus, Uranus, Mars, de anderen erbij, alles dus van het Universum, blijven zweven? Kent de geleerde deze wetten? Wij staan nu reeds voor de volgende levenswetten van de ruimte.

Voor nacht en duister. Leven en dood. De bewuste en onbewuste middelpuntvliedende levenswetten, maar wat zijn dat? Wel, wat is middelpuntvliedende kracht? Kent gij uw hartkamer, uw organisme goed en kosmisch verantwoord? Wat is gevoel voor de mens? Waaruit, vanwaar begint de mens te denken? Waar dienen uw hersens voor? Om u gevoelsleven te kunnen opvangen of om te denken? Denken hersens? Ach, geleerde, uw afschrikwekkend dood punt, uw chaos, uw verminkt gevoelsleven, uw armzalig denken, uw fouten, uw onbewustzijn, uw, zo kan thans het Universum verder gaan en vragen stellen, doch u kent u zelf niet en al die levenswetten, voor het Universum, geleerde, zien wij in de mens terug en zijn daardoor ontstaan, geboren, verdicht, met datzelfde uurwerk van God begaafd!

Wij staan voor de geest van de ruimte, voor het gevoelsleven. Niet alleen dus voor de stoffelijke krachten en levenswetten, doch de goddelijke geest voor elke planeet, voor bewust en onbewust scheppen en baren, voor die van de ziel, de persoonlijkheid voor elke planeet, Zon, Ster, de nevelen!! Totdat de mens zijn ruimtelijke astrale, geestelijk ,,ik" leert kennen en nu kan hij vertrekken! Dit is slechts een aanloopje, lezer. Wilt u nog meer weten over uw raket, uw vliegen? Dan zullen wij met u die reis maken en u geestelijk wetenschappelijk verklaren, wat kan en wat u tot de dood voert voor dit leven; ook al weten wij, dat gij verder zult gaan en een nieuw leven zult ontvangen!! Ook waarheid!!

De geleerde weet dat, wanneer hij buiten onze dampkring komt, de zwaartekracht ophoudt te bestaan. Nu is de vlieger en zijn raket zwevende. Indien hij de middelen niet bezit, zijn raket voortstuwing te geven, blijft hij hier voortzweven en komt er nooit meer uit, hij moet dit aanvaarden. Thans krijgt het raket en de mens contact met de ,,middelpuntvliegende levenswetten" van de ruimte.
De Aarde straalt haar levenskrachten uit, de ruimte in. Hoe diep die uitstraling is, kan thans de vlieger bepalen, hij beleeft ze. Hij krijgt nog voortstuwing door de uitstraling van de Aarde, doch die krachten verijlen en eerst nu betreedt het raket het ,,luchtledige", dat is, het overschrijden van ,,leven en dood" of het ,,dode" te moeten aanvaarden. Het nieuwe en andere leven, bewustzijn, dat de vlieger thans aantrekt, behoort nu tot het Universum en is Kosmosstuwend, heeft nu direct te maken met de hartkamer van de ruimte en de bloedsomloop, indien wij dit woord willen gebruiken, immers, in deze luchtledige ruimte leeft er een andere kracht, een ,,wil" kunt gij het noemen, die thans voor al het leven in de ruimte overheersend is.

Voor deze luchtledige ruimte staan de geleerden en willen die overbruggen. Door wat? De raket, die toen, door Hollywood, deze diepte overwon, gaf alleen een levenswet te zien en die zei; de Maan trekt ons thans wel aan, de Maan trekt ons nu aan en wij vliegen naar de Maan, straks hoeven wij alleen nog de motoren aan te zetten om onze vaart te remmen, doch dan zijn wij er! Ach kom geleerde, waaraan denkt gij eigenlijk?
Omdat de Maan nu dicht bij de Aarde staat, kan dat geschieden, Jupiter, Venus, Saturnus, Mars, Uranus, ga verder, al die planeten liggen diep in het Universum verspreid en hebben dus niet die kracht op het raket om het aan te trekken. Dat zegt de geleerde en dit gaf ons Hollywood te slikken, hieronder zette, plaatst Uw Hollywood geleerde zijn naam, hij schreef; wetenschappelijk is alles verantwoord, nu nog de echte reis.
Maar, astronoom van deze tijd, dacht gij, dat de Maan bewuste aantrekkingskrachten bezit, bewuster dan die van de andere planeten?

Hier reeds uw val!!! Uw onbewustzijn, uw onmenselijk onbewust denken.
Daarom schreven wij over ,,leven en dood" van en voor het Universum. De Maan is stervende! Dat zegt thans, geleerde, dat de Maan niet op volle kracht is en dat de andere planeten meer bewustzijn moeten bezitten, meer aantrekkingskracht, meer gevoel, meer geest en ziel en bloedsomloop, dan de Maan nu nog bezit en daardoor u zullen aantrekken! Wie van de planeten heeft nu uw bewustzijn? Welke van deze planeten zijn het, die u zullen aantrekken, als dat kan, zover zijn we nog niet gekomen. De Maan bezit die levenskrachten niet meer, andere planeten overheersen de Maan voor uw raket en zien wij, dat gij niet naar de Maan komt, doch een heel andere richting te aanvaarden krijgt en die is stoffelijk en geestelijk vernietigend, doodt u.

Wat nu? U ziet het. Geestelijk wetenschappelijk worden u de wetten van uw leven en die van de ruimte verklaard. De andere planeten zijn dus bewuster, bezitten meer aantrekkingskracht, bezitten de ruimtelijke middelpuntvliedende eenheid, zodat gij en uw raket hebt te luisteren naar die overheersende lichamen, dat thans Jupiter, Venus, Saturnus , Mars, Uranus zijn, wellicht zo'n Meteoortje nog, ook die is niet te versmaden, die allen de Maan overheersen, omdat zij nog ,,leven", leven vertegenwoordigen, nietwaar, de Maan is stervende!!

Nu volgen wij de ,,hartkamer" voor het Universum. De bloedsomloop, het gevoelsleven dus, waardoor het Universum denkt, want dit Universum is één organisme. Al die planeten, zonnen en sterren en nevelen, vertegenwoordigen slechts één taak, zij vertegenwoordigen het ,,Vader en Moederschap" voor dit organisme en niets anders.
Hierdoor spraken wij over; het gevoelsleven van de ruimte, de hersens! Wat zijn ruimtelijke hersens, geleerde? Dat is die kracht, die elk orgaan bezit en deel uitmaakt van ons menselijke organisme, maar voor de ruimte zijn, bewustzijnsgraden, als planeten dus, waardoor de planeet de eigen bestaanswereld te aanvaarden heeft gekregen. Dat zegt en betekent, dat de bewustwerkende planeten voor dit Macrokosmische organisme  een taak te aanvaarden kregen en die vertegenwoordigen, maar dat zegt bovendien, dat de ene planeet sterker is dan de andere en meer aantrekkingskrachten bezit dan de andere. Nu dit nog.

In zo'n heksenketel zweeft nu uw raket. Gij zijt het zelf, die thans
tussen Kosmische zwaartewetten en luchtledige bestaanswetten uw eigen weg wilt volgen, namelijk, de Maan. Al die planeten zo-even verklaart, overheersen de Maan. U wordt niet alleen overheerst, maar doodgedrukt, u wordt niet alleen doodgedrukt, doch u smelt onder de ogen van ,,die Vader en Moeder" weg, uw raket, dat een stoffelijke eigen constructie bezit, afstemming dus, als stof tot de Aarde behoort, wordt tot het sterven gedwongen. En dat sterven is nu, het ontdoen van uw stof, het contact verbreken met uw aardse realiteit, uw ademhaling ook nu voor uw raketje -- want, geleerde, alle stof heeft ziel en geest voor de ruimte en deze ziel en geest, uw stof, uw raketje, komt voor een Universele smeltkroes te staan, is ontdaan van ieder houvast, de Aarde; in die ruimte heeft uw raket geen houvast meer.

U zegt het zelf, wij hebben zuurstof nodig om in leven te blijven. Niet voor uw raketje is dat! Bezit uw aardse stof, uw staal, uw zink, uw andere stoffelijke technische zaken, geen ziel, geen leven, geen persoonlijkheid? Welnu, dat leven en die ziel en die geest van uw raket, het leven dus van uw uitvinding, uw vliegende schotel, geeft het ding een naam, krijgt nu een ontlading te beleven, dat zeggen wil, dat al het leven, stof of geest van de Aarde, thans in harmonie moet zijn met de geest van de ruimte, elke planeet, of die stof stikt -- niet alleen de mens, ook de stof, uw staal, uw vinding!
Nu eerst, Astronoom, staan wij voor de bewuste en de onbewuste middelpuntvliedende levenswetten van de ruimte!

U hebt dus niet alleen de stoffelijke aantrekkingswetten te overwinnen voor iedere planeet, niet alleen de luchtledige ruimten, de hartkamers en de uitstralingswerelden voor elke planeet, doch ook die van de ziel en de geest van die planeten!! Indien u thans, ook die geestelijke levenswetten van de ruimte overwinnen kunt, met al de vorige opgenoemde wetten als kracht en levende energie verdicht, wanneer u dus als mens van de Aarde, de Universele geest, als gevoelskracht overwinnen wilt, waardoor elke planeet een eigen baan moet beschrijven, dan staat ge nog voor duizenden kosmische wetten, waarvan ge geen wetje kent, omdat gij als psycholoog en astronoom u zelf en uw God niet kent; wat wilt ge daarin beginnen?
De sterkste trekt u niet aan, geleerde, doch die drukt u morsdood!! De goeie Maan is stervende, zij heeft haar taak voor de ruimte reeds volbracht; maar ook dat kent ge niet!
Tot zover Marja Radjany.

Uiteraard waren er toen verscheidende mensen die geringschattend commentaar hebben geleverd op dit artikel van Marja Radjany. ,,Zou hij het dan ,,beter" weten dan de knapste geleerden in Amerika? Was niet de mogelijkheid van het plan wiskundig al ,,bewezen" en wachte men niet alleen nog maar op de uitvoering van de plannen?"
Wie schetst onze verbazing toen wij kort hierna een artikel in ,,Life" zagen staan, geschreven door Jonathan Leonard, waarin de ,,wetenschappelijke plannen" van Dr von Braun en medewerkers op minstens even wetenschappelijke wijze als absurd wordt bestempeld!

Volgens ,,Life" hebben de heren geleerden nog een paar ,,kleinigheden" vergeten op te lossen! Deze kleinigheden zijn o.a.: gigantische draaikolken die zich in het hemelruim bevinden! De ruimte is niet - zoals Dr von Braun en zijn assistenten menen, een oceaan van rust, maar er zijn, tengevolge van de aantrekkingskrachten van de zon en de in de omgeving roterende planeten, tal van diepe draaikolken waar ontzettende krachten tegen elkander opbotsten. Een ruimteschip, dat hierin zou terecht komen, zou volkomen worden verpulverd!

Nog een ,,kleinigheid" waar niet aan werd gedacht is het feit dat de buitendruk op een hoogte van b.v. 21 kilometer zo enorm is, dat water reeds tengevolge van de warmte van het menselijk lichaam zou koken. Het bloed van een mens zou ogenblikkelijk in een kokende massa met luchtbellen veranderen wat uiteraard een ogenblikkelijke dood tengevolge zou hebben!
De ,,ruimtepakken", die de von Braunaanhangers willen dragen, zouden de mens absoluut onvoldoende bescherming geven in de ruimte. De vloeistof in hun lichaam zou vrijwel ogenblikkelijk in damp overgaan en het lichaam doen uiteenscheuren!

Alleen in cilinders met krachtige dikke wanden, elk voorzien van een ingewikkeld zuurstofapparaat, zouden het leven buiten de raket mogelijk maken, aldus de mening van Dr Fritz Haber van de Afd. Ruimte Studie van de Amerikaanse Luchtmacht! De ,,Von Braunstad", die enkele ruimtefantasten al ,,zo goed als klaar" zagen zal derhalve met ,,kunstledematen" moeten worden gebouwd!
Nog een ,,kleinigheid" vormt het feit, dat ten gevolge van de enorme temperatuurschommelingen in de ruimte, metaal tot 802 graden Fahrenheit (430 graden Celsius) zou worden verhit! Men wilde dit euvel ,,opvangen" door aan de buitenkant van de cilinder een enorme sterke en taaie witte verfstof aan te brengen, die de warmtestralen zouden moeten terugkaatsen. Als men echter denkt aan de krankzinnige temperatuurwisselingen, de enorme snelheden die moeten worden bereikt en het zeer grote gevaar van botsingen met de talrijke rondvliegende meteoren, dan is de kans, dat deze verflaag onbeschadigd zou blijven, praktisch uitgesloten. Zou echter maar een klein stukje verfstof afbladderen dan zou elk levend wezen binnen in de raket of cilinder bijna ogenblikkelijk worden gebakken!

De raket moet worden aangedreven door 51 monstermotoren waarvan elk een voorwaartse kracht moet kunnen produceren van 275 ton. Zou slechts één van deze motoren weigeren -- al was het maar gedurende bepaalde tijd -- dan zou de gehele raket onherroepelijk verongelukken! Hoe groot deze kans is kan ook een leek begrijpen als hij de abnormale omstandigheden in aanmerking neemt waarmede zulk een ruimtevliegtuig heeft te kampen!

De retourvlucht zou alleen door een ,,wonderpiloot" kunnen worden volbracht. De kans dat de raket in een vuurbal verandert bij de minste vergissing is ontstellend groot! En mocht zulk een wonderpiloot worden gevonden dan zal hij ,,even" 12 maal heen en weer moeten vliegen, teneinde voldoende materiaal aan te slepen om het ruimtestation te bouwen!
 Deze en nog veel meer bezwaren voeren Leonard en de steeds toenemende massa van critici aan, tegen de ,,Von Braunhelden". De mens van deze planeet zal zich -- evenmin als het materiaal dat afkomstig is van onze aarde -- in de ruimte kunnen handhaven waar andere wetten heersen voor geest en materie dan die welke aan ons bekend zijn! Mochten er evenwel toch mensen zijn die dit niet willen of kunnen aanvaarden en willen zij t.z.t. toch de vlucht naar de maan beleven, laten zij dan vooral een ,,enkele reis" nemen, daar de retourrit toch zal verlopen!
Sinclair Weston.
 
             VERBAZING OVER ONTDEKKING PLANETEN 3 AUGUSTUS 2006.
 Sterrenkundigen hebben twee planeten ontdekt die niet om een ster, maar om elkaar heen draaien. Dat schrijft het Britse blad New Scientist.
 De vondst is bijzonder, want verreweg de meeste planeten draaien om een ster. Er zijn wel planeten bekend die vrij door het heelal bewegen, maar die doen dat in hun eentje. Volgens een gangbare theorie zijn die planeten ooit met veel kracht uit een sterrenwolk weggeslingerd.
Nu er twee planeten zijn gevonden die om elkaar heen draaien, is het volgens de ontdekkers onwaarschijnlijk dat ze zijn weggeslingerd. Vermoedelijk zijn ze op een andere manier ontstaan.
N.N.

                          NASA-SONDE STEVENT AF OP DE PLANEET MARS.
Na een reis van zeven maanden bereikt een onbemande sonde van de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA vandaag de planeet Mars. De Mars Reconnaissance Orbiter (MRO) moet vanuit een baan om Mars ondermeer gaan uitzoeken of er lang genoeg water op de rode planeet is geweest om leven mogelijk te maken. Het contact met het controlecentrum in de VS is vandaag een half uur lang verbroken als de sonde de achterkant van de planeet passeert.

Daarna wordt duidelijk of de MRO in de juiste baan om Mars is gekomen of dat het ruimteschip verder door het heelal vliegt. De MRO heeft na de lancering in augustus vorig jaar een afstand van ongeveer 500 miljoen kilometer afgelegd. Mars is een gewild onderzoeksobject van de NASA en de Europese ruimtevaartorganisatie ESA vanwege de gelijkenis met de planeet Aarde. In de afgelopen decennia zijn tientallen onbemande ruimtevaartuigen naar Mars gestuurd. De meeste daarvan deden onderzoek vanuit een baan rond de planeet. Enkele ruimtevaartuigen zijn op Mars geland. De VS heeft plannen voor een bemande ruimtevlucht naar Mars rond 2020.


                            OOK WATER OP ANDERE PLANETEN?????
De Amerikaanse ruimtesonde Cassini heeft aanwijzingen gevonden voor de aanwezigheid van water op de maan Enceladus van de planeet Saturnus. Dat heeft de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie NASA meegedeeld. Het gaat waarschijnlijk om waterreservoirs die ook water spuiten, zoals geisers dat op Aarde doen.
Het zeldzame verschijnsel van vloeibaar water zo dicht aan de oppervlakte roept veel vragen op over deze mysterieuze maan, aldus NASA. Als de sterke vermoedens juist blijken, is het aantal plekken in het zonnestelsel waar er mogelijk voorwaarden zijn voor het bestaan van levende organismen verder uitgebreid, meent de organisatie.
NASA.

                                           TOCH LEVEN OP MARS?
Recent onderzoek door de European Space Agency (ESA) levert mogelijk het bewijs dat er midden op Mars een grote hoeveelheid bevroren water is. Water is een van de voorwaarden voor het ontstaan van leven. Een tweede ontdekking, die mogelijk op de aanwezigheid van leven duidt, is methaan (CH4) in de Marsatmosfeer.
Op aarde wordt methaan door bacteriën geproduceerd. In toekomstige expedities wil men onderzoeken of in de Marsbodem inderdaad primitieve levensvormen voorkomen.

Pas ontdekte ijsvlakte op Mars: niet ouder dan vijf miljoen jaar.  
Bevroren zee:
Net onder de oppervlakte van Mars, vlakbij de evenaar, bevindt zich vermoedelijk een grote, bevroren zee. Deze conclusie baseert de ESA op recente beelden genomen door de High Resolution Stereo Camera aan boord van de Mars Express, de ruimtesonde die sinds juni 2003 rond Mars cirkelt. De beelden tonen een met stof bedekte vlakte, die volledig horizontaal blijkt te liggen, iets wat eerder duidt op bevroren water dan op een vulkanische bodem. Wanneer de bodem door vulkanisme was ontstaan zou de structuur veel hobbeliger zijn geweest. Het bodemoppervlak is bedekt met onregelmatige hoekige vormen, die veel overeenkomst vertonen met ijsformaties zoals die voor de kust van Antarctica worden aangetroffen. Men denkt dat dit afgebroken stukken pakijs zijn en dat het ijs in de loop van de tijd bedekt werd met een laag vulkanische as als gevolg van vulkaanuitbarstingen.

De mogelijke zee is 900 bij 800 kilometer groot en heeft daarmee ongeveer dezelfde afmetingen als de Noordzee. Uit de weinige inslagkraters van meteorieten leidt men af dat het ijsveld, in geologische tijdmeting, jong is, vermoedelijk slechts vijf miljoen jaar. Kortgeleden was er op Mars dus vloeibaar water aanwezig, een van de basisvoorwaarden voor het ontstaan van leven.

Voor het eerst:
Dit zou dan de eerste keer zijn dat er, buiten de ijskappen op de polen van Mars, een grote hoeveelheid bevroren water is ontdekt. Mars heeft net als de aarde een noord- en zuidpool. Behalve dit poolijs waren er tot nu toe alleen nog maar sporen gevonden van de vroegere aanwezigheid van vloeibaar water, in de vorm van diepe valleien en van stroomgeulen die precies lijken op drooggevallen rivierbeddingen op Aarde.
Vermoed wordt dat dit water door een serie uitbarstingen vanuit diepe aardlagen naar boven is gekomen en zich in grote vloedgolven verder heeft verplaatst

Mars was vroeger warmer:
Op dit moment is Mars een ijskoude planeet met een ijle dampkring. De gemiddelde temperatuur is 63 graden Celsius onder nul. Maar de bevroren zee die ESA nu heeft ontdekt moet eens vloeibaar water zijn geweest. Ooit was het op Mars warmer.
Twee bronnen zorgden voor warmte: van binnenuit via vulkanische activiteit en van buitenaf via zonnewarmte. 

Net als alle andere planeten produceert Mars van binnenuit warmte door het verval van radioactieve elementen. Alleen, Mars is een kleine planeet en heeft dus een kleinere voorraad radioactieve elementen dan bijvoorbeeld de Aarde.
In het verleden was de warmteopwekkking groot genoeg voor vulkanische activiteit. De vele vulkanen, zoals bijvoorbeeld de 25 kilometer hoge Olympus Mons, getuigen hiervan. De gassen die via de vulkanen ontsnapten zorgden voor een broeikaseffect. Hierdoor kon Mars z'n warmte vasthouden. De oppervlaktetemperatuur lag boven het vriespunt.

Rivierbeddingen op Mars: miljarden jaren oud.
Nu ijskoud:
Mars en de Aarde zijn beide 4,5 miljard jaar geleden ontstaan, maar Mars is in de loop van de tijd sterker afgekoeld dan de Aarde. Mars is ten opzichte van de Aarde in het nadeel: hij staat verder van de zon af (anderhalf keer verder dan de Aarde), en heeft een kleinere doorsnede en daarmee een relatief groter afkoelingsoppervlak. Met andere woorden: Mars vangt dus minder zonnestraling op en kan zijn inwendige warmte slechter vasthouden.

De snelle afkoeling van de planeet zorgde voor stolling van het vloeibare gesteente aan de oppervlakte waardoor Mars zo'n dikke aardkorst ontwikkelde dat lava en gassen niet meer uit de aardbodem konden ontsnappen. De afnemende vulkanische activiteit zorgde voor een verminderde uitstoot aan gassen die de atmosfeer van Mars vormden. 
Omdat de zwaartekracht maar eenderde is van die op Aarde verloor Mars in de loop van de tijd een deel van die atmosfeer aan het heelal: de vulkanen vulden deze steeds minder aan, de dampkring werd daardoor ijler, het broeikaseffect werd steeds minder. In feite vond er een omgekeerd broeikaseffect plaats. De temperatuur daalde tot ver onder nul en Mars bevroor.
Twee miljard jaar geleden kwam er definitief een einde aan alle vulkanische activiteit.

De weinige warmte die er nu nog aan de oppervlakte van Mars is (de temperaturen variëren van plus 25 graden Celsius tot min 130 graden Celsius) verdwijnt dus door het ontbreken van een broeikaseffect makkelijker dan op Aarde de ruimte in. Mars zou enig broeikaseffect dus goed kunnen gebruiken.

Lage luchtdruk:
Door de geringe zwaartekracht verloor Mars gassen die niet meer aangevuld werden. Er ging dus een deel van de atmosfeer verloren. Daardoor is er op Mars een heel lage luchtdruk is, gemiddeld vijf tot zes millibar.
Een van de consequenties daarvan is dat er onder die voorwaarden geen vloeibaar water op Mars kan voorkomen. Water zou onmiddellijk gaan koken en verdampen door gebrek aan druk. Bij de luchtdruk die we op Aarde hebben kookt water bij een temperatuur van 100 graden, bij een luchtdruk van 6.1 millibar kookt water al bij een temperatuur van nul graden.
Beneden nul graden is water echter bevroren tot ijs. Als de temperatuur boven nul zou komen zou het ijs door de lage luchtdruk direct verdampen. Dit overgaan van een vaste (ijs) in een gasvormige (waterdamp) toestand wordt sublimeren genoemd.

De lage luchtdruk is dus een grote beperkende factor voor leven. In het verleden, voordat Mars veel atmosfeer had verloren, lag de situatie gunstiger. De luchtdruk was hoger en er was waarschijnlijk vloeibaar water. Verder onderzoek van de bevroren zee geeft hier hopelijk antwoord op.

 

Methaan:Onderzoeksteams van de ESA en NASA hebben onafhankelijk van elkaar sporen van methaangas (CH4) in de atmosfeer van Mars aangetroffen. Het gaat om kleine concentraties. Methaan kan een aanwijzing zijn voor leven.
Op Aarde zijn vergane resten van organisch materiaal en actieve vulkanen bronnen van methaan. Methaangas wordt gevormd bij ontbinding van organisch materiaal, maar ook bepaalde bacteriën hebben het gas als afvalproduct. Dit type bacteriën kan zonder zuurstof overleven.

Lava dat aan de oppervlakte komt of ondergronds vrijkomt kan ook methaangas produceren.
Zo komt methaan als broeikasgas in de atmosfeer.
Op Mars ligt dit moeilijker. Mogelijk ontstaat ook daar methaangas uit organisch materiaal. Maar dit blijft slechts korte tijd in de atmosfeer want  het wordt door ultraviolette straling omgezet in andere gassen.
Actieve vulkanen zijn er niet meer op Mars. Zonder aanvulling zou de Mars-atmosfeer dus methaanloos zijn.
Mogelijk is er een ondergrondse bron van waaruit methaan ontsnapt. Vermoedelijk is net als op aarde de ondergrondse opslag op Mars niet 'waterdicht' en zo lekt er altijd wel wat methaan de atmosfeer in. Op die manier zou het methaan in de atmosfeer dan steeds worden aangevuld.
De vraag is of deze bron van biologische oorsprong is.

Misschien toch leven:
In principe kan het methaangas worden aangevuld uit een niet-biologische bron: doordat er diep binnenin Mars door vulkanische activiteit methaan wordt gevormd of vrijgemaakt uit waterijs. Ondergrondse vulkanische activiteit zou een grote verrassing zijn, want tot nog toe heeft men aangenomen dat Mars van binnen een gestolde dode planeet is.
Een andere mogelijkheid is dat het methaan wordt geproduceerd door bepaalde micro-organismen die dit gas afscheiden. Op aarde leven er grote hoeveelheden van dit soort micro-organismen diep onder de grond, zonder zuurstof en zonder licht, onder hoge druk. Dit zijn de zogenaamde barofiele chemo-autotrofen. Bacteriën op Mars zouden in principe onder soortgelijke omstandigheden kunnen overleven. 
Ondergrondse bacteriën zouden trouwens net zo'n grote verrassing zijn als ondergronds vulkanisme. Wetenschappers houden op dit punt voorlopig nog vele slagen om de arm.

Als er inderdaad leven op Mars zou zijn dan kun je je afvragen of dat leven eerder is ontstaan dan op Aarde. Stel dat Mars eerder leven heeft gehad dan kunnen sporen van dat leven via Mars-meteorieten op de Aarde terecht zijn gekomen. Andersom kan niet vanwege het principe van de ontsnappingssnelheid.
De ontsnappingssnelheid is de minimum snelheid die een voorwerp moet hebben om te 'ontsnappen' aan de zwaartekracht van een hemellichaam. Hoe groter de planeet, hoe hoger de ontsnappingssnelheid moet zijn.
Om van Mars los te komen is een snelheid van 18.001 km/u nodig; de Aarde kun je pas bij 40.322 km/u verlaten. Om die reden kunnen stukken die door meteorietinslagen van Mars worden losgeslagen makkelijker het heelal worden ingeslingerd dan stukken die van de Aarde worden losgeslagen.

Zouden wij leven op Mars vinden en zou het dezelfde bouw hebben als op Aarde, dan is de kolonisatie van de Aarde waarschijnlijk vanuit Mars begonnen.
In mei 2005 worden de radarantennes uitgeklapt. Het laatste instrument van de Mars Express, de radar MARSIS wordt dan in gebruik genomen. Wie weet, misschien kan MARSIS een antwoord geven op de vraag wat zich precies onder het stof bevindt.
H.R.

AMSTERDAM -  De NASA heeft vrijdagavond in een persconferentie gezegd dat er water is gevonden op de maan.

Het water, het zou om zo’n 90 liter gaan, werd aangetroffen in een krater waarin miljarden jaren lang geen zonlicht is gekomen.

Foto: AFP

“Wij zijn extatisch”, zegt Anthony Colaprete, wetenschapper van de LCROSS-maanmissie en hoofdonderzoeker van NASA’s Ames Research Center in het Californische Moffett Field.

Op 9 oktober heeft de Amerikaanse ruimtevaartorganisatie met een enorme snelheid een draagraket en een sonde op het oppervlak van de maan afgeschoten in de hoop sporen van water en ijs te vinden. Dat is van levensbelang voor een eventuele kolonisatie van de maan en om meer te weten te komen van het ontstaan van de maan. Door de botsing is een metersdiepe krater ontstaan in het maanoppervlak. De meetgegevens die toen naar de aarde zijn geseind, zijn inmiddels geanalyseerd.

Het is een van de meest geavanceerde experimenten ooit. Wetenschappers zoeken al lang bewijs voor de aanwezigheid van water op de maan. Ze hadden wel aanwijzingen dat het er moest zijn. Dit is dus het beste bewijs tot nu toe.
Henk Roesink.