Op 21 mei 2006 was het weer zover de Boekenwijzerdag in De Bilt.
Reikhalzend hadden we er al naar uitgekeken en ook eigenlijk wel met een beetje spanning.
Onze lieve vriendin Marjanne ging voor het eerst mee naar deze dag, en dat blijft het toch altijd maar de vraag hoe zo'n dag op haar overkomt. Nou dan kunnen we zeggen zeer positief. Wat haar het meest opviel was, dat er zoveel verschillende mensen waren wat kleding betrof. De één in een net pak met stropdas de andere in een slobbertrui of T-shirt. En hoe de mensen met elkaar omgingen heeft haar zeer verrast. Zij voelde zich dan ook direct opgenomen in de groep met het gevoel of ze al jaren kwam op deze dag. Het voelde zeer vertrouwd voor haar en zij vond de lezingen zeer mooi. Ook wij hebben een zeer fijne dag gehad en ervaren dat er van ieder mens op zijn of haar eigen manier heel veel te leren valt, alleen al te luisteren naar hun ideeën en gedachten over bepaalde dingen. Je hoeft het niet met elkaar eens te zijn om toch samen één familie te vormen op zo'n dag.
Lieve bezoekers van deze dag wij hopen jullie het volgende jaar weer graag te ontmoeten en heel veel liefde toegewenst.
Henk Diny Roesink.

MET FOTO'S EN VERSLAGEN.

Inleiding eerste lezing
OVER HET LEVEN IS GOED.
(lezing geschreven en voorgelezen door Giel Heijmans t.b.v.
Boekenwijzer-dag-2006)
Dit is niet alleen een theoretische stelling, maar ook een 'manier van denken', een 'praktische levenshouding' die we ons steeds meer eigen dienen te maken. En dat valt niet altijd mee in deze harde maatschappij. Toch is het de moeite waard om ons door die ge­dachte (het leven is goed) op het hogere af te stemmen, want goede gedachten vormen de basis voor goe­de handelingen. Deze gedachte geeft ons macht over ons eigen leven en daardoor groeien we de goede kant uit en daar gáát het toch om bij de evolu­tie van onze ziel. Is dát niet het doel van ons leven? En het begint allemaal met een simpele gedachte; maar... je moet ze wel willen denken en er wel in willen geloven.
"Het leven is goed' is geen formule om ons zelf iets wijs te maken; ook niet om weg te zweven, weg te vluch­ten en om zo buiten de maatschappij te komen staan. Nee het is juist een zeer realistische, met-beide-benen-op-de-grond-methode om jezelf af te stemmen op wat je met je leven wil doen. De boeken van Jozef Rulof leren ons het hoe en waarom van deze manier van denken. Er zullen altijd mensen zijn die de Rulof-boeken niet kennen, of nog niet begrijpen, en die ons zullen verwijten, dat we ons zelf iets wijs willen maken omdat 'het leven is goed' zo tegenstrijdig lijkt met onze rotte maatschappij, met het schijnbaar onrechtvaardige leven op aarde. Is dit niet bijna net zo tegen­strijdig als: in de tijd van de twee­de wereldoorlog met als z'n verschrik­kin­gen, de vernietigingskam­pen enz. toch geloven in een liefdevolle, almachtige God? Wie toen riep: "God is alleen maar liefdevol", werd ook voor gek ver­klaard; maar voor wie het leven wer­kelijk begrijpt, sprak ie wel de waar­heid. Als we nu, bij alles wat er in de maatschappij gebeurt, het com­men­taar zouden geven "het leven is goed", dan zou men ons waarschijnlijk ook voor gek verklaren. Maar... wat mensen van ons denken, of hoe men­sen ons beoordelen, daarover hoeven wij ons niet druk te maken. Wat wel belangrijk is, is dat wij zelf leren begrij­pen waaróm het leven, ondanks alles, toch goed is. Dan leren we er ook op vertrouwen dat het leven goed is, dat het goed is voor de evolutie van onze ziel, onze liefde, ons gelukkig-zijn en toekomst. En de Rulof-boeken kunnen ons gewel­dig van dienst zijn bij dit leren be­grij­pen en er op vertrou­wen. Geen enkele ande­re leer kan u het leven zo goed laten begrij­pen als die van de meesters van gene zijde, want die hebben het over­zicht van het (ver­re) verleden, het heden en de (verre) toekomst, zowel voor individuele mensen als voor de gehele mensheid.
En hoe beter we het leven leren begrij­pen, hoe beter we leren aanvaarden hoe het leven IS en dat dit leven goed is, altijd en voor iedereen. Dus hoe beter we het leven leren begrijpen, hoe gemakkelijker we het kunnen aanvaarden als zijnde GOED, ook ons eigen lot; en we gaan het dan niet alleen op die manier begrijpen, maar ook steeds vaker voelen (een soort 'verlich­ting' dus). Beste lezer, dit staat er dus los van hoeveel karma of oorzaak-en-gevolg we nog hebben, dus hoe­veel we nog goed te maken hebben vanuit ons (verre) verleden.
Dit 'het-leven-is-goed-gevoel' heeft ook niets te maken met hoe rijk of beroemd men is. Een priester, psy­cho­therapeut of wat voor trainer dan ook kan het je niet aanpraten omdat een gedeelte van je innerlijk er niet in kan geloven. De psychologie kent al lang de positieve effecten van 'positief denken'. Tot op zekere hoogte werkt dat bij iedereen die het wil uitprobe­ren, maar... 'tot op zekere hoogte' omdat men de filosofie erachter zelf niet kent. Men maakt als het ware zichzelf wijs: het leven is goed (en zelfs dat heeft al een positief effect) maar men gelooft niet echt dat het leven ook altijd, werkelijk goed is. Voor hen zijn de schijnbare tegenstrij­dig­heden nog te groot om te kunnen overstijgen met hun levensvisie. Zij begrijpen nog te weinig van de werke­lijke levenswetten van God. En indien je die kennis over God en Zijn wetten niet hebt (zoals wij die wel kunnen hebben via de Rulof-boeken) dan kun je het leven in de maatschappij en ook je eigen leven, altijd slechts gedeelte­lijk als zijnde 'goed' begrijpen en aan­vaarden. Je blijft dan telkens een gedeelte van het leven als 'slecht' ervaren, ook al doe je nog zo goed je best om dit niet onder ogen te willen zien. Daar is geen geloof, geen thera­pie of training tegen opgewas­sen. Alleen het leren begrijpen van de diepe werkelijkheid, van de achterlig­gende wetten van het leven, met als hoogste wet de Liefde, alleen daardoor kunnen we werken aan een natuurlijk gevoel van: het leven is goed, het is precies zoals het moet. Dan zal bij ons dat gevoel van binnenuit komen en is niet meer te verstoren door de schijnbare tegenstrijdigheden van de maatschap­pij.
Beste lezer, zonder die kennis van Gods wetten zoals wij die kennen uit de Rulof-boeken, zullen de mensen niet verder komen als: 'het leven is goed, MAAR...' of 'het leven is VAAK goed', en 'vaak' wil dus zeggen 'niet altijd' of 'onder bepaalde voorwaar­den' en daardoor verliest de stelling 'het leven is goed' veel aan kracht. Men kan er dan dus niet met hart en ziel in geloven. En daarom ben ik zo dank­baar voor die geweldige kennis die ik heb mogen halen uit de boeken die via Jozef Rulof geschreven zijn.
 

GEESTELIJKE EN INWENDIGE VERSTERKING NAAST ELKAAR.

Eerst een gedicht.

HET GAAT GOED .
Het gaat goed met de mens
Met de wereld gaat het goed
We naderen wel de risicogrens
Toch loopt alles zoals het moet

Natuurlijk kan het altijd beter
Maar, als God nou tevreden is
Wat moet de mens als betweter
Dan blijven kniezen over gemis.

Het gaat goed met de mensheid
En ook met jou gaat het goed
God kent geen ongerustheid
Geen teleurstelling, geen spoed

Het is goed dit te onthouden
Met name bij een zwaar gemoed
Door die wijsheid vast te houden
Weet je dan ook: het gaat goed.
 

EEN GEZELLIG ONDERONSJE!



Die goedheid ga je beter begrijpen
Dit idee zal al doende rijpen
En hoe meer het op waarheid stoelt
Hoe beter je het ook....voelt.
 

HET CONTRACT WORDT GETEKEND.

ONDERLING OVERLEG.
 

WAKKER WORDEN.

(verdere lezing:)
Ik zeg wel eens tegen mezelf:
 Tracht jou er meer bewust van te worden DÁT HET LEVEN GOED IS, ALTIJD EN VOOR IEDEREEN, en leer te begrijpen waaróm dat zo is.
We kunnen ons deze vorm van positief denken eigen maken door goed na te denken over wat we allemaal kunnen lezen in de Rulof-boeken. Gezien vanuit Gene Zijde, kan men namelijk van álle ellende op Aarde een positieve kant ontdekken. Dan blijkt alles in het teken van de geestelijke evolutie te staan; dan kun je alles beter overzien en begrijpen, zodat je beseft: 'straks komt alles toch goed' en 'het goede zal uiteindelijk overwinnen'. Omdat de mens een vrije wil heeft, gaat z'n geestelijke evolutie vaak met: twee stappen vooruit, één stap terug, twee stappen vooruit en weer één terug. Door diezelfde vrije wil hebben wijzelf ook de keuze om het positieve overal in te WILLEN zien; dat is een keuze die we zelf steeds kunnen maken; dat dienen we zelf steeds te blijven doen, omdat niemand anders dat voor ons kan doen.
De Rulof-boeken kunnen ons er wel bij helpen om het positieve overal van te kúnnen begrijpen, maar.... zélf moeten we het dus wíllen begrijpen en steeds willen doen, omdat het nog niet vanzelf gaat. 's Morgens kan ik tegen mezelf zeggen: het leven is goed, 's middag wordt ik weer geconfronteerd met de negatief-ogende ellende van de maatschappij en 's avonds probeer ik te begrijpen wat hiervan het positieve kan zijn geweest. Maar dát het positief is, daar tracht ik de hele dag op te vertrouwen. Bovendien dienen we ook nooit te vergeten dat: geconfronteerd worden met ellendige situaties of personen, altijd een positieve kant heeft, namelijk: je kunt goed-maken én.... je leert stapje-voor-stapje en met vallen en opstaan, om overal en altijd jezelf te blijven. De aarde is wat dit betreft een veel betere leerschool dan het hiernamaals, omdat we in de maatschappij veel vaker geconfronteerd worden met mensen van allerlei afstemmingen. Op Aarde zien we ook veel beter de tegenstellingen van het leven en door vaak na te denken over die tegenstellingen en waarom het leven dan tóch goed is, worden we geestelijk sterk en bezield en wapenen we ons tegen terugval, stilstand en melancholie.
- Het leven is mooi! Maar je moet dat dan wél zien!! En dat is een kunst... die we ons gelukkig eigen kunnen maken. Nu zei laatst iemand: Ja, maar voor rijke, gezonde mensen, beroemdheden enz. is het toch veel gemakkelijker om te zeggen: het leven is goed, en zeker als je dit vergelijkt met arme, zieke mensen in ontwikkelingslanden. En ik reageerde met: En tóch is het leven goed voor zowel de arme als de rijke; beiden hebben iets te beleven en te leren dat goed is voor de evolutie van hun ziel.
En door wat we geleerd hebben over reïncarnatie, weten we dat iedere ziel wel eens een rijk leven beleeft, met aanzien enz. enz., om ook dát eens te beleven en om te kunnen leren dat geld en aanzien ook niet het ware geluk betekenen. We dienen te leren dat: een knap uiterlijk, geleerdheid, concentratie en andere talenten, dat dit alles niet het ware geluk geeft  of innerlijke vrede geeft. Maar liefde, een goed karakter en harmonie met ons verleden, maken wél echt gelukkig en dan maakt het niet uit hoeveel geld of aanzien we hebben. Het duurt echter meestal vele levens alvorens mensen tot deze wijsheid komen. Velen leren het helemáál niet tijdens hun aardse kringloop en moeten het dan aan Gene Zijde nog leren  en dan met veel meer moeite.
Achteraf, kan men vanuit z'n hemel concluderen, dat men tijdens de levens waarin men geld en aanzien had, vaak geestelijk het minst geleerd heeft en juist dán, door de macht die men had, het meeste oorzaak-en-gevolg heeft geschapen. En in levens waarin men arm en ongezond was, heeft men vaak het meeste goed-gemaakt. Arme mensen zijn meer op elkaar aangewezen en leren dus veel beter met elkaar om te gaan en elkaar te aanvaarden zoals men is. De rijken, echter, zijn meestal veel meer op zichzelf gericht. Ze denken vaak: "Anderen moeten zich maar aanpassen". En het voetstuk wordt groter en groter  wat meestal ten koste gaat van het karakter. Natuurlijk, de rijke heeft ook veel meer mogelijkheden om goed te doen, om anderen te helpen overleven. En rijken kunnen in die kringen ánder soort dingen leren en ander soort levenservaringen opdoen, maar het risico is daar veel groter om dingen te doen die nadelig zijn voor vele anderen. Overigens zijn er maar weinig rijken die ook rijkdom verwerven op het gebied van gevoel, van liefde, innerlijke vrede en karakter. De meeste zijn alleen maar bezig om hun maatschappelijke status en hun luxe leventje te behouden en zo mogelijk te vergroten. Maar... er komt ooit een tijd dat ook zij leren  waar het in het leven echt om gáát. Is het niet geweldig dat iedereen dit ooit gaat ontdekken?!  En is het ook niet gewéldig  dat wij er met onze vrije wil voor kunnen kiezen hoeveel karmische ellende wij willen opstapelen om het vervolgens te gaan afstapelen? Zélf mogen we dat moment bepalen. En die omslag, dat besluit om te gaan afstapelen, kán ALTIJD. Ben je rijk of arm, maakt niet uit, iedere minuut van ieder leven kun je er voor kiezen of je een keerpunt in je leven wilt scheppen: of je wilt doorgaan met 'raak te leven'... óf... met 'het Leven te raken'... en aan de opbouw van je geluk te gaan werken. Is dat niet gewéldig, is God niet geweldig dat Hij voor iedereen steeds deze mogelijkheid schept, zodat we in vrijheid kunnen groeien naar meer liefde en geluk en om steeds meer te leren beseffen HOE GOED HET LEVEN IN WERKELIJKHEID IS ?!!!
Men kan zich nog afvragen:... betekent 'het-leven-is-goed -denken' nou ook dat je alles in de maatschappij maar moet aanvaarden zoals het is? Nee, natuurlijk niet, want de maatschappij is nog verre van perfect. We moeten wel leren aanvaarden dat de maatschappij nu is zoals ze is, dat wij daarmee moeten leren omgaan en dat wij  met onze beperkte middelen  er iets aan mogen trachten te verbeteren, wetende dat: 'verbeter de wereld begin met jezelf' en 'je moet roeien met de riemen die je hebt'. En men kan zich nog afvragen:... kun je met jouw 'het-leven-is-goed -denken' ook iets voor anderen betekenen?
Ik huldig de stelling: 'positief denken doet positief handelen'. Ik ken bijvoorbeeld enkele mensen (en zo zijn er velen) die denken dat 'het leven' hun vijand is, mensen die zich alleen maar 'het slachtoffer' voelen en die denken dat de toestand in de wereld er alleen maar op achteruit gaat. U kent dat wel, deze mensen scheppen zo'n schemerland-sfeer in de gesprekken die ze voeren. Door nou enkele positieve opmerkingen te geven kun je zo'n gesprek soms optillen naar een positievere sfeer. Je zou het als een uitdaging kunnen zien om dat voor elkaar te krijgen. Het is een vaardigheid, die je, je kunt aanleren; en hoe positiever jij zélf denkt, hoe makkelijker jou dit zal lukken.  En door nou geregeld zo'n positieve wending aan een gesprek te geven kun je soms iemand aanzetten om iets positievers, iets opbouwenders met z'n leven te gaan doen.  Een idee voor u? Ik zou zeggen: "Gewoon DOEN!" Indien u op die manier slechts één medemens kunt optrekken, dan is het toch al dik de moeite waard geweest. Ja, toch. Men kan zich verder nog afvragen:... geloven in een verder-leven na de dood, is dát nou een vorm van positief denken  óf juist niet? Jazeker, het leven is goed, juist omdát het ook verder gaat na de dood. Maar, zou je dan kunnen opmerken, dan gaat je verantwoordelijkheid voor alles wat je gedaan hebt toch óók verder nadat je op aarde gestorven bent  en dit zullen velen dan toch niet zo positief vinden. Ja, je verantwoordelijkheid gaat inderdaad verder en dat líjkt in eerste instantie misschien niet zo leuk en positief voor jezelf, maar wanneer je er goed over nadenkt, betekent dit ook, dat het leven wél rechtvaardig en zinvol in elkaar zit, iets waar velen tegenwoordig aan twijfelen. Verantwoordelijkheid dragen wil trouwens ook zeggen: het ontwikkelen van je vrije wil. En, natuurlijk betekent een verder-leven-na-de-dood ook, dat jou daar de mogelijkheid geboden wordt om in het reine te mogen komen met je verleden, met je geweten. En dit zijn toch allemaal positieve dingen.
Maar nog even terugkomend op de positieve betekenis van een verder-leven na de dood. Om beter te begrijpen en te beseffen wat zo'n verder-leven voor jou betekent, dien jij eerst je eens voor te stellen, hoe het voor jou zou zijn indien er dan helemaal NIETS meer zou zijn, dus dat je bij het sterven met je geest in het niets zou oplossen. Stel je eens voor: jijzelf zou dan geen waarde meer hebben. En alle positieve dingen die jij in je leven geleerd had zouden dan opeens geen betekenis meer hebben. En jouw gevoelens, jouw liefde, jouw warme genegenheid, jouw waardering, dat alles zou dan plotseling verloren gaan. En... wat dacht je van de band die je hebt met je levenspartner, met je moeder, je vader, je dochter, je zoon, je zus, je broer, al die GEVOELSBANDEN zouden dan oplossen in het koude niets. Dat zou toch doodzonde zijn!! Wat was dat dan voor een schepping, waar we als een soort eendagsvliegen zouden leven, zouden ronddolen zonder toekomst-perspectief.  Nee, gelukkig gaat het leven wél voor iedereen verder na de dood, steeds verder en dat is zeker positief te noemen, want dat maakt het voor ons mogelijk om ons verder te kunnen ontplooien naar meer menselijkheid, meer liefde en gelukkig-zijn. De Aarde is een leerschool en het is misschien niet altijd leuk om naar school te gaan, maar het is toch wél leuk om een diploma te halen waardoor je een fijnere, gelukkigere toekomst kunt opbouwen. En dan bedoel ik dus een toekomst in het hiernamaals. En dan nog dit:... zonder verder-leven na de dood zou er ook geen hoger levensdoel bestaan, dan zouden de aardse leukigheden alles zijn wat het leven ons te bieden zou hebben, tenminste indien we de wind een beetje mee hebben, anders zou het er nóg belabberder voor ons uit zien. Nee gelukkig is er meer geluk te beleven in het leven na de dood, geluk dat we voor onszelf eerlijk kunnen verdienen en waar we altijd weer nieuwe kansen voor zullen krijgen. En dit te weten, dit te beseffen, maakt het leven al een stuk mooier en meer de moeite waard. En dan ga je écht geloven in het principe:
HET LEVEN IS GOED, ALTIJD EN VOOR IEDEREEN.
En is het geen uitdaging, om anderen in dit principe te laten gaan geloven?!


 

DE ONDERWIJZER.

Nog een gedicht.

KIEZEN VOOR POSITIEF DENKEN
Voor positief denken kun je kiezen
't Is 'n manier om met jezelf om te gaan
Zonder dan de waarheid te verliezen
En 't geeft 'n wending aan je bestaan

Negatief denken is jezelf vervloeken
Beschouw het dus als een levenskunst
Om telkens naar 't positieve te zoeken
Daarmee doe je jouw ziel een gunst

Iedere verandering en iedere daad
Begint altijd met eerst een gedachte
En wie nu positief denken gaat
Mag ook positieve verandering verwachten

Wij kennen onze toekomst niet
Toch kunnen wij er nú aan werken
Door nu te kiezen - zoals u ziet -
Om ons optimisme erover te versterken.
 

EVEN NAPRATEN.

MEER GEVEN VANUIT EEN POSITIEF GEVOEL.
Inleiding lezing (voorgelezen tekst inleiding uit Boekenwijzer-71):
Als lezers van de boeken van Jozef Rulof weten we wie Christus is (eerste mens, onze oudste broeder, hoogst ontwikkelde mens in de schepping enz.) en weten ook wat zijn boodschap was. Christus vertelde over een verder leven na de dood, over de evolutie van geest en ziel, over liefde als doel en middel... Liefde als doel en middel... Prachtig! Maar dit is voor ons allemaal theorie en de vraag is: wij als theoreti­ci, wat dóén we daar mee? Hoeveel zijn wij daar in de praktijk mee bezig? En, omdat men een ware christen vooral aan z'n daden herkent, kunnen wij ons afvragen: hoe 'christelijk' zijn wij zelf? Wij met al die unieke kennis over de geestelijke waarheid van het leven, zijn wij 'christelijker' dan de traditione­le, kerkelijke 'christenen'? Ik denk dat het antwoord hierop 'nee' zal zijn, want je bent immers 'christen' naar­ma­te je liefde hébt en gééft en die liefde heb je jezelf door: goed­maken, goed­doen en hard werken aan jezelf, eigen­ge­maakt in vele levens en... dus niet door nu een serie goede boe­ken te lezen. Maar... wat onder­scheidt ons dan wél van andere 'chris­tenen'? Wij als Rulof-lezers zijn volgens mij bij het toepassen van de dienende liefde 'bewuster en zuiverder gemotiveerd'. Wat dit in­houdt, zal ik proberen uit te leggen door een praktisch voorbeeld: Ik woon in een stad en bij mij in de straat heeft een oud stel snel even wat hulp nodig. Ik help die mensen enkele dagen een half uurtje tot het probleem verholpen is. Waar het nu om gaat is: WAAROM help ik? Uit medelijden? Om te laten zien hoe een goed mens ik ben? Om te laten zien hoe beschaafd ik ben? Om mijn schuldgevoel te sussen? Omdat ik het mijn plicht vind? Uit angst dat men mij zou verwijten als ik het niet ge­daan zou hebben? Om even afgeleid te zijn van mijn eigen problemen? En zo zijn er wellicht nog wel meer mogelijke rede­nen op te noemen, maar... dit zijn allemaal geen ZUIVE­RE redenen waar­om de ene mens de ander dient te helpen. Natuurlijk zijn zulke redenen voldoende om te helpen in situaties zoals bij het ge­noemde voorbeeld. Maar de motivatie dient toch zuiverder en dieper te zijn, indien we het hebben over werkelijke hulp­verlening en het- elkaar-helpen op grote schaal in onze maatschappij  en ook indien we het hebben over: die­nend werk kunnen doen in het hierna­maals, bijvoorbeeld in de sfeer die een sfeer lager ligt dan jouw afstemming is, of bij dienend werk in de sfeer der aarde of bij liefde­werk in de duistere sferen. Dan dien je véél zuiverder gemotiveerd te zijn  anders hou je het niet lang vol. In de Rulof-boeken hebben we gele­zen, dat men in het land van haat liefdewerk doet, niet uit medelijden, want dan ga je over in de ellende van degene die je wilt helpen en 'verlies' je jezelf, kun je jezelf niet meer zijn, je eigen afstemming niet meer vasthou­den. Daardoor verlies je tevens de kracht en de mogelijkheid om die ander te kún­nen helpen. Zó belangrijk is de MOTIVA­TIE en aan gene zijde mediteert men dan ook lange tijd over z'n drijfveer, over de werkelijke reden waarom men dienend werk wil doen. Maar, wat weten wij nu over: wélke zuivere moti­vatie dat dan dient te zijn? Eigenlijk... doe je het om voor jezelf een hogere afstemming te ver­dienen, dus om jezelf meer liefde en geluk eigen te maken. Dat klinkt mis­schien egoïstisch maar dit is de enige eerlijke en werk­bare motivatie aan gene zijde en zou het eigenlijk ook moeten zijn bij men­sen die op aarde iemand hel­pen. Dan zou de hele aarde in een hogere af­stemming ko­men; en is dat niet juist de bedoe­ling van Chris­tus?
- Ikzelf, als schrijver/denker, ken de theorie, maar moet in de praktijk over de dienende liefde nog veel leren; bij mij gaat het niet zo zeer over de onzui­verheid van mijn motivatie om te hel­pen, maar  ik kóm er vaak niet toe; in de praktijk ben ik vaak te passief. Misschien ben ik nog te veel met mezélf bezig en met 'sociaal overle­ven' in deze maatschappij. Misschien twijfel ik nog te veel aan mijn moge­lijkheden om iemand te kúnnen hel­pen. Misschien ben ik van karakter nog wat te passief en afwachtend; wie weet, heb ik in een vorig leven in India geleefd waar velen zo passief zijn naar hun eigen lot en dat van anderen? Maar gelukkig kan ik, wat betreft daadkracht en hulpbereidheid, nog veel leren van mijn vrouw, die zich dit wel reeds in haar karakter­ heeft eigen gemaakt.
- Als het onze levenstaak op aarde betreft, geldt het principe: doe dát soort werk waarin je goed bent, dat jou ligt en dat jij daarom enigszins graag doet. Maar als het de dienende liefde be­treft, is dit iets wat iedereen dient te leren en toepassen, ieder op z'n eigen ma­nier. Het hoeft natuurlijk niet meteen perfect te luk­ken. Ook hier geldt: al doende leert. En we hoeven niet te vrezen dat onze hulp niet efficiënt zal zijn, want voor dege­ne die hulp nodig heeft geldt meestal: alle oprechte hulp is welkom. En vaak is, als je in onze maatschappij hulp krijgt, het ge­voel dat iemand je echt wilt helpen, nog be­lang­rijker dan de praktische hulp. Een beetje warme aandacht, een vriende­lijk gebaar en een positieve gedachte in de vorm van enkele woor­den, doen al vaak wonde­ren. Deze geven iemand de moed om verder te gaan, om niet bij de pakken neer te gaan zitten, maar om de draad weer op te pakken om mogelijkheden te zoeken voor het oplossen van z'n problemen, zodat men zich zelf weer verder kan helpen. Een mens kan zichzelf meestal beter helpen dan ie denkt, als ie maar af en toe een posi­tief duwtje in de rug krijgt van een medemens.
- Als ik iemand tegenkwam die hulp kon ge­bruiken, dacht ik tot voor kort meestal: toeval bestaat niet, dus die heeft z'n eigen probleem ver­oor­zaakt, dus die moet het dan ook maar zelf oplos­sen, ieder heeft zijn eigen verant­woor­delijkheid, punt. Maar tegenwoor­dig denk ik daar nog bij: toeval bestaat niet, dus ik kom niet toevallig die medemens te­gen; misschien kan ik op de een of andere manier helpen, zodat ie vervol­gens zichzelf verder kan hel­pen. Ik krijg hier misschien de moge­lijkheid om die ander een positief duw­tje in de rug te geven, zodat we daar beide beter van worden.
- Jozef Rulof heeft ooit gezegd dat we niet allemaal 'sociaal werkers' hoeven te worden. Volgens mij bedoelde hij daarmee niet dat wij geen dienende liefde moeten toepassen, maar, dat wij onze liefde in eerste instantie dienen te richten op de mensen uit onze naaste omgeving en pas in tweede instantie op mensen die verder van ons van­daan wonen, en verder ook, dat wij ons niet te 'graag' met ande­ren moeten bemoeien terwijl we niet of te weinig aan ons eigen karakter willen werken. Jozef Rulof en ook zijn moe­der (Crisje) hielpen maar al te graag, waar zij konden, andere men­sen. Echter, dat was niet altijd zo een­vou­dig omdat mensen daar soms misbruik van wil­den maken. Beiden had­den dus zo hun eigen methode om mis­bruik te voor­komen. Angst dat er van je hulpbereidheid geprofiteerd wordt, mag echter voor niemand een reden zijn om medemen­sen niet te helpen. Voor mezelf heb ik dus een methode ge­zocht om misbruik te voor­komen. Ik hanteer daartoe twee leefregels:
1/ Ik hoef me nooit VER­PLICHT te voelen om hulp te geven (indien ik hulp wil geven dient dit 100% mijn eigen vrije keuze te zijn).
2/ Ik neem bijna altijd zelf het initiatief indien ik iemand ga helpen. (Alleen in hoge uitzondering geef ik hulp wan­neer men er mij NAAR VRÁÁGT en de kans is nóg kleiner dat ik hulp geef wanneer men mij hulp in de vorm van geld vraagt.)
U ziet het, 2 simpele regeltjes, die kunnen voorkomen dat er van een hulpgevend mens geprofiteerd wordt. En nu heb je dan geen excuus meer om dáárom bij het hulp geven passief te blijven. Dus gewoon DOEN en van je mogelijk­heden gebruik maken om de ander en daardoor jezelf te helpen, zoals God het van ons wil en Christus het ons voorgedaan heeft.
- Nog even terugkomend op het begrip medelijden: word jij triest omdat je denkt dat iemand onrechtvaardig moet lijden, dat is dit: medelijden. Die triest­heid krijgt kracht omdat je de recht­vaardigheid van het leed, dat je waar­neemt, niet inziet. Immers, alle leed dat jij bij mensen kunt waarne­men, heb­ben die mensen ooit in hun verle­den (vorige levens) zélf veroor­zaakt. En zodra je daar ook in gevoel 100% van overtuigd bent, dan heeft dat trieste gevoel geen macht meer over jou en wordt het omgezet in een zach­te drang om die mensen te willen helpen zichzelf te helpen. Want jij kunt hen die ellende niet afpakken; jij kunt die last niet van hen overnemen. Bo­ven­dien kun jij hen alleen helpen indien zij aanvaarden dat ze hulp nodig heb­ben. Want alle hulp, die je geeft aan mensen die niet geholpen wíllen wor­den, is ver­spilde energie. Men dient dus open te staan voor jouw hulp en dán pas kun jij hen helpen zichzelf verder te helpen. Jij helpt eigenlijk dus alleen bij het opstarten of her-opstar­ten van een pro­ces; de rest van het pro­ces dienen ze zelf te doen. Enkele voorbeel­den van hoe je iemand kunt helpen zichzelf te helpen zijn: het goede voor­beeld ge­ven, opti­misme uitstralen, een heel klein prak­tisch dingetje als gebaar, een goed gesprek, laten zien dat verande­ring, verbetering mogelijk is {veel mensen geloven hier niet (meer) in}, iemand moed inspre­ken om weer verder te gaan, laten zien dat men niet de enige is met proble­men en dat er veel men­sen zijn die nog grotere pro­blemen hebben, inzicht geven en ge­loof tonen in de diepere zin van het leven.
- Het kan zeker geen kwaad indien je eerst eens goed wilt nadenken over hoe je ie­mand wilt helpen. Maar we mogen er gerust op vertrouwen dat we op het juiste moment het juiste idee krijgen om bepaald iemand te kunnen helpen. Wie helpt, krijgt hulp en zeker als je er voor open staat. Er zullen dan nog vele andere methodes blijken te zijn dan welke ik daarnet opge­noemd heb. En volgens mij zullen we ons daar nog vaak over gaan ver­bazen.
 

EEN FASCINERENDE TEKENAAR OF SCHRIJVER?

KOMT U BINNEN. 

GIEL EN CECIEL IN EEN GOED GESPREK.

verdere lezing:)
Ik zeg wel eens tegen mezelf:
Verander de basis van waaruit je gééft  en bezin je op die basis, dus op het waaróm dat je geeft en kijk goed of die motivatie wel positief is.
Onze motivatie is vaak niet altijd 100°zuiver en bestaat bijvoorbeeld gedeeltelijk uit een angst. En we dienen ons te realiseren dat allerlei vormen van angst slechte raadgevers kunnen zijn. Verkeerde motivaties om te gaan geven zijn bijvoorbeeld ook: gemakzucht, materieel eigenbelang en maatschappelijke status.
Wanneer u zich bewust gaat bezinnen op uw geef-gedrag, kán het zijn dat u even 'pas op de plaats' dient te maken met uw gevende activiteiten, om daarna juist méér te gaan geven, maar dan op basis van een bewuste, positieve motivatie.
Even een praktisch voorbeeldje:
Ik gaf ooit ieder half jaar 10 Gulden aan de Scouting-vereniging en daarvoor kwamen dan telkens twee jongetjes mijn fiets poetsen. Dan kan ik onderzoeken: "Waarom geef ik dat geld?" en "Moet ik daar mee doorgaan?" En ik ontdek: Ik geef hier grotendeel uit eigenbelang, niet alleen omdat ik zelf weinig tijd heb om mijn fiets te poetsen, maar ook omdat dit niet mijn favoriete bezigheid is. Bovendien is Scouting niet zo'n behoeftige, arme vereniging. Maar..... anderzijds doen die jongens iets nuttigs, leren ze iets te doen voor een ander, leren ze contacten leggen, enz. enz. Mijn conclusie luidt: Ik blijf doorgaan met die donatie aan de Scouting  én gebruik de tijd die ik uitspaar bij het poetsen van mijn fiets, om een instelling te zoeken die mijn donaties harder nodig heeft en ik geef dan tevens voortaan halfjaarlijks 10 Euro aan zo'n instelling, bijvoorbeeld het Rode Kruis. En tevens denk ik geregeld eens na over de vragen: "Wat betekent eigenlijk dat GEVEN voor mij?" en "Het zuivere geven, waarom geeft mij dat een goed gevoel?" en ook "Hoe zuiver is mijn geven? Zit daar dan geen angst bij?, zo van: o jé, doe ik iets fout als ik hier niets aan geef?" Vergeet dan nooit, dat 'nee-zeggen' soms betekent: "ik durf op te komen voor mezelf" en dat is uiteindelijk toch weer positief.  Bij het geven dien je dus altijd jouw gevoel te onderzoeken, zo van: "Voelt het duidelijk goed indien ik hier iets aan geef?" En zo já, geef dan ook wat je kunt missen. Maar indien je er 'twijfel' bij voelt, geef dan niets en laat het los. Je bent het in principe namelijk nooit verplicht aan iemand, noch aan de hulpvrager, noch aan jezelf, noch aan God. We zijn immers allemaal zelfstandige wezens en met een eigen verantwoordelijkheid. Dus 'je-verplicht-voelen' is geen positief gevoel en is duidelijk iets anders dan dat je, je 'geroepen' voelt om te geven, wat weer wél een positief gevoel is. Natuurlijk kan het geen kwaad indien je af en toe eens iets geeft uit 'plichtsgevoel'. Het is immers geen regel die je angstvallig dient te hanteren. Maar het gaat hier om het principe, dat je steeds meer gaat geven vanuit een positief gevoel, een 'ja-dat-voelt-goed -gevoel', waarbij jij zélf meestal het initiatief neemt.
- Echter, omdat nog niet iedereen duidelijk kan voelen in welk geval en op welk moment het goed is om te geven, heb ik hierover in de inleiding van Boekenwijzer-71 wat tips gegeven.
- En verder kun je voordat je gaat géven ook nog altijd hulp vragen via een gebed. Gene Zijde zal jou graag inspireren voor een goed idee waaraan je kunt geven. Belangrijk daarbij blíjft natuurlijk je eigen houding: Ben ik bereid om te geven? Ben ik welwillend om te geven? Ben ik eerlijk en positief gemotiveerd? En zodra die opbouwende bereidheid er is, zullen wij, met onze mogelijkheden, zeker hulp krijgen van Gene Zijde? En we dienen daarbij nooit uit het oog te verliezen: wat we een ander geven, komt uiteindelijk ook ten goede aan onszelf, aan onze eigen geestelijke evolutie, onze liefde-kracht, ons innerlijk geluk. Het gaat er dus niet zozeer om wát je geeft, maar vooral dát en hóé je het gevende principe beoefent. Het gaat om de DIENENDE LIEFDE zoals Jezus Christus het ons geleerd heeft  en die we zelf in praktijk dienen te leren brengen. Het gaat hier overigens niet zo zeer om geld geven aan armen of goede doelen, maar veeleer om dingen zoals: een lief gebaar, een opbouwende gedachte in woord of geschrift, het geven van een beetje positieve aandacht of om een kleine daad van verbondenheid. Dát soort mogelijkheden heeft ieder mens, ook al ben je zelf arm. Je hoeft er alleen maar voor te kiezen en het gewoon te DOEN.
* Wie echt gelukkig wil worden, dient eerst zuiver te leren GEVEN !!!
 

IN GEDACHTEN VERZONKEN.
 

STRALENDE GEZICHTEN.

PRAATGROEPJES.

WIJZE ONDERONSJES.

STOF GENOEG OM OVER TE PRATEN.

(later, na de discussies nog voorlezen:)

VRIENDELIJKE MAGIEPRIVATE
't Is heerlijk om vriendelijk te zijn
En 't bij mensen rond te strooien
Dit brengt 'n beetje zonneschijn
En 't ijzige gaat ontdooien

Probéér het  en je zult zien:
De sfeer die wordt dan beter
Jouw macht is heel subliem
Je_tilt_'m_op  de sfeer  een meter

Enkel door vriendelijk te zijn
Heb jij magische krachten
Je geeft het als 'n medicijn
En men hoeft dan niet lang te wachten.
Giel Heijmans.
 

VOORBEREIDING MIDDAGGEDEELTE.

Kort verslagje van de vragen gesteld op zondag 21 mei 2006.

Vraag 1:
Kan je jezelf beschermen tegen invloed van anderen?
3 keer over je zonnevlecht draaien.
Eventueel je armen en je benen over elkaar doen.
Via Yoga, voeten op de grond en kringen om je heen maken op de grond.
Jezelf afsluiten, en een lichtend harnas om je heen plaatsen.
Genezers wassen hun handen onder stromend water, zodat de negatieve energie wegspoelt.
HET WILLEN BEPAALT, VERDER NIETS.

Vraag 2:
Zouden we het niet wat meer over de overeenkomsten kunnen hebben in plaats van over de verschillen?
Een overeenkomst is, dat we allemaal de boeken lezen, al halen we er allemaal iets anders uit.
We zijn gelijkwaardig, maar niet gelijk.
We zijn Gods vonken.
Iedereen heeft zijn eigen karakter en zijn eigen verleden.
De overeenkomst is misschien, dat we samen op weg zijn.
Je hebt elkaars verschillende meningen nodig om te groeien.
Er is een basis die gelijk is voor ons menszijn.
Ik houd van iedereen, maar niet van iedereen zijn karakter.
De overeenkomst van de verschillen is, dat we alles allemaal meemaken.

Vraag 3:
Zijn er meer mensen die openbare lezingen geven over Jozef Rulof?
Dorothy Hansen van Wayti.
Aad van den Hout geeft ook lezingen over zijn boek: een perspectief zonder weerga.
Advies voor Aad: maak een eigen website! Maak reclame via huis aan huisblaadjes.

Vraag 4:
Hoe weet je of iemand je tweelingziel is?
We moeten gewoon accepteren, dat we het nog niet weten.
We weten, dat we een tweelingziel hebben, dat is het belangrijkste!

Vraag 5:
Hoe kan ik demonen verwijderen uit mijn innerlijk en hoe kan ik mensen, die zich met demonen bezig houden herkennen en weren?
Door God is liefde te zeggen, kan je herkennen of het goed of duister is wat je ontmoet.
Voorkomen kan door niet op slechte gedachten van jezelf door te gaan.
Het Slechte kan je dan niet bereiken.
Duistere mensen, daar moet je je niet op instellen.
Op naar het licht denken en voelen, dan glijdt het van je af.

Vraag 6:
Hebben de meesters iets gezegd over asielzoekers, vluchtelingen en culturele botsingen?
In volkeren der aarde staat, dat de tijdelijke overheersing gebeurd is door het christendom te verspreiden.

Vraag 7:
Miljoenen jaren gaan we straks op reis. Miljoenen jaren zal ik uw meester zijn enz..
U HAALT MIJ NIET MEER IN.
Zijn we in het Al nog altijd achter bij de anderen?
Gaat de kennis nog verder?
Verschillen blijven er altijd.
In weten zullen we op den duur alles hetzelfde weten.
In liefde blijft er waarschijnlijk een verschil.

Vraag 8:
De mens is uit de Albron (Liefde)ontstaan. Hoe is hij dat tot ‘slechtheid’ en karma kunnen vervallen?
Het begon op de 2e kosmische graad. Na ruzie werd er iemand vermoord.
Hierdoor kwam het eerste karma.
Voor die tijd was de mens onontwikkeld en zuiver.
Op de Maan was alles ok, op Mars kwam de verdringing (kracht en overleving).
Op Aarde is het karma pas echt gekomen.

Vraag 9:
Waarom wordt het boekje en de DVD niet opnieuw uitgegeven?
Ze zijn bang, dat een eventuele nieuwe oplage blijft liggen.
Misschien kan Giel dit voorleggen bij Wayti?
Het is beter, als iedereen individueel een poging doet voor hernieuwde uitgave.
Misschien wordt het niet opnieuw uitgegeven vanwege het proces in België.

Vraag 10:
Wat is een lichtkind? Staat daar iets over in de boeken van Jozef Rulof?
Dat hebben we niet gevonden.

Vraag 11.
Heeft iemand een idee hoe het zit met het directe stem instrument?
Als de tijd rijp is zal het komen.
Men heeft het uitgerekend en als de tijd dus rijp is,
dan wordt het ongeveer in 2025 (in Duitsland?) uitgevonden.

  Om 16.00  uur is de lezing afgelopen
en werd er nog gezellig nagepraat en hier en daar een glaasje gedronken.