WONDEREN EN ANDERE BIJZONDERE DINGEN.

Op deze pagina, en hopelijk worden het er nog meer, komen mensen aan het woord, die wonderen of onverklaarbare, of verklaarbare dingen hebben meegemaakt, die eigenlijk verstandelijk beredeneerd niet zouden kunnen. Wij zelf, zullen de spits afbijten, met een paar heel bijzondere dingen, waar eigenlijk geen verklaring voor is, maar toch is gebeurt, en een bijzonder verhaal wat ons met onze dwergpoedel overkwam.

Lieve bezoekers schroom niet, als u ook iets hebt meegemaakt – hoe klein of nietig ook – waar geen verklaring voor is, of voor u heel bijzonder is. U mag het insturen zonder vermelding van uw naam, of met naam.

Schroom niet, als u ook anderen graag wilt laten weten dat wonderen echt bestaan.

U kunt uw verhaal sturen via de mail, waar wij zeer vertrouwelijk mee om zullen gaan.

 

 

                     WAT WIJ HEBBEN MEEGEMAAKT IN DE AFGELOPEN JAREN.
Ongeluk autobaan:
Het is zeker al wel tien jaar geleden, dat we zo om de veertien dagen naar Tiel gingen, naar Jomanda. Diny had er veel baat bij, maar ikzelf bleef altijd heel wantrouwig, zeker na het lezen van het boek  “Geestelijke Gaven” van Jozef Rulof.
Jomanda had in die tijd een cd uitgegeven met liedjes en overwegingen, die we altijd – als we naar Tiel gingen – hadden aanstaan.
Daar stond ook een nummer op over het bespaard blijven van een ongeluk door een lifter mee te nemen. Zodoende een paar minuten later komen op de plaats waar een groot ongeluk was gebeurd, en zodoende daar niet bij betrokken raakte.
Op die bewuste dag – ik kon de weg wel dromen – nam ik terwijl dat liedje draaide een afslag te vroeg. Inplaats van de afslag Arnhem nam ik de afslag Voorst. Ik kon er de andere kant zo weer op dus het scheelde een paar minuten. Terwijl we weer op de autobaan kwamen: zei ik tegen Diny – meer uit de gein – nu moet er verderop eens een ongeluk gebeurt zijn! Na de afslag Arnhem genomen te hebben, en weer op de autobaan richting Arnhem kwamen, zagen we voor ons een geweldige ravage op de autobaan, waarbij een vrachtwagencombinatie en meerdere personenauto’s betrokken. Het ongeluk was enkele minuten voor wij daar aankwamen gebeurd. Nou toen liepen mij de rillingen wel over de rug. Als ik niet verkeerd was gereden, waren wij daar hoogstwaarschijnlijk ook bij betrokken geraakt.
Wij zien dit voorval nog steeds als een soort bescherming. Waarom, dat zal voor ons altijd een vraag blijven.

Wonderbaarlijke genezing:
Een aantal jaren geleden, gingen we op vakantie naar Limburg, bij hotel Alberts in Heijenrath.
Tijdens deze vakantie, was een uitstapje gepland naar het park Monde Verde. Halverwege het park, maakt Diny een misstap – ze dacht dat ze op de begane grond stond – ze stond op een verhoging van ongeveer 20 centimeter. Ze viel en bezeerde haar enkel en knie. Ze bleef wat pijnlijk rondhuppelen, en dacht ik ben er tamelijk goed vanaf gekomen. Doch: hoe verder we kwamen hoe meer pijn ze kreeg, en kon op het laatst bijna niet meer lopen.
We zijn op het park naar de EHBO gegaan, en die hebben haar enkel ingezwachteld, met het advies een dokter te raadplegen. De pret op het park was er voor ons af, en wij op weg met de auto, om een dokter te zoeken.
We reden het dorp Mechelen binnen en stopten op een bepaalde plaats om te vragen aan iemand of die wist waar we een dokter konden vinden.
Laten we nou precies bij een huisarts voor de deur staan!!!!
Wij naar binnen, waar we de assistente aanspraken, en vroegen of we bij de dokter terecht konden. Zij antwoordde dat de dokter net weg was, maar uit het raam kijkende zag ze de dokter net weglopen, en kon hem terugroepen.
Diny haar knie en enkel werden onderzocht, en de diagnose was: Zware knie en enkelkneuzing. De dokter heeft strak verband om de enkel gedaan, met de boodschap – het was vrijdagmiddag – maandag terugkomen en kijken of er dan misschien een soort loopverband omheen kon. Op de terugweg naar het hotel kreeg ze steeds meer pijn aan de enkel. Op de hotelkamer aangeland, zat ze te huilen op de stoel van de pijn. We wisten, dat je water kon laten instralen via de telefoon, een nummer van Jomanda. Ik zei tegen Diny we proberen dat. Het kan nooit verkeerd zijn. Toen het water ingestraald was, hebben we het verband van haar voet afgehaald, een washandje natgemaakt met ingestraald water erop gelegd, en zij is met de voet op een stoel gaan liggen. Na een paar minuten voelde ze de pijn wegtrekken. Maar het vreemde was, ze kon haar voet en been niet meer bewegen. Ze zat vast op de stoel. Dat heeft zo’n anderhalf uur geduurd. Daarna kon ze weer met de voet van de stoel, de pijn was volkomen weg.
Tot onze stomme verbazing, liep ze ook weer gewoon zonder pijn, wat onmogelijk moest zijn na de diagnose van de arts.
Ze heeft er geen last meer van gehad, we hebben diezelfde avond zelfs alweer een eind gewandeld. Ze is ook niet weer terug geweest naar die arts.
Hetzelfde is haar twee jaar geleden ook weer overkomen.  Diagnose van de dokter gekneusde enkel, en de andere dag terugkomen. Weer ingestraald water gebruikt, en na een paar uur was de pijn weg. De dokter hebben we de andere dag weer afgezegd. De andere dag hebben we alweer een kilometer of 7 gewandeld in de Limburgse heuvels.
Of het nou suggestie van haar was of dat het ingestraalde water genezend werkte, maakt ons niet zoveel uit, maar het was toch wonderbaarlijk.

Onze dwergpoedel Therry:
Het begon, nadat een collega van Diny – die toen nog werkte – op visite was geweest, een aantal jaren geleden.
Deze had ontzettend veel meegemaakt in negatieve zin, en zij moet de oorzaak zijn geweest van het vreemde gedrag van onze poedel daarna. We hebben ons suf gepiekerd waarom onze poedel ineens zo vreemd deed, na het bezoek van haar. Het leek erop dat zij dolende entiteiten had meegenomen, die in ons huis waren achtergebleven.
Overal hebben we over nagedacht: Een beeldje of iets anders in de woonkamer staan! Hadden we iets nieuws in de kamer staan!
Maar een andere oorzaak konden we niet vinden.
Doch niet alleen in huis deed de hond vreemd maar ook als we met hem wandelden.
Nu het verhaal:
Zoals gewoonlijk mogen de meeste honden heel graag spelen, met een flos of een bal, en dat was met onze hond ook altijd zo.
Maar na dat bezoek van die collega veranderde er iets. Als we een speeltje weggooiden, rende de hond tot een bepaald punt, en dat gingen alle remmen los en durfde hij niet verder. Liep dan langzaam met een grote boog om een bepaalde plek in de kamer heen, of probeerde heel voorzichtig met uitgestoken poot, het speeltje naar zich toe te halen. Wij zaten met verbazing te kijken, en dachten, wat is dit nou.
Wat doe je dan het weer proberen, verschillende keren achter elkaar. Maar steeds dezelfde angstige reactie van de hond. We hebben het met andere speeltjes uitgeprobeerd maar steeds hetzelfde. De hond was bang om op een bepaalde plek in de woonkamer te komen. In de keuken en de zithoek deed hij heel normaal. Ik en Diny zeiden al tegen elkaar uit de flauwekul, het lijkt wel of we onzichtbaar bezoek of bezoekers in huis hebben, maar gelukkig hoeven ze niet mee te eten.
Maar de hond begon nog meer vreemde dingen te vertonen. We hebben een vrij lange hal van zo’n meter of zes, en als we de hond gingen uitlaten, moest hij door de hal, maar durfde niet. Hij liep nog wel mee maar dan heel angstig en bijna tegen de muur aan. Zo ver mogelijk van het midden van de hal vandaan.
Buiten deed hij ook vreemd. Als hij naast je liep bleef hij zo ineens plotseling met een schok staan, net alsof hij ergens tegenaan liep. Heel vreemd. Op het weggetje waar we hem altijd uitlieten – dicht bij een spoorbaan – lagen aan de kant in de wei een hele stapel spoorbielzen, die bij het spoor waren weggehaald om het spoor te vernieuwen. Daar ging hij weer vreemd doen. De spoorbielzen lagen links van de weg, en we liepen met de hond ook altijd links, dus ging je er dicht langs. Maar dat vertikte hij. Dichtbij gekomen, ging hij met een grote boog erom heen, tot we er voorbij waren, en dan ging hij wel weer netjes aan die kant lopen.
Hier kunnen we waarschijnlijk wel een verklaring voor geven. Mensen plegen soms zelfmoord op het spoor. Als dat bielzen zijn geweest waarop dat gebeurt is, zou het best zo kunnen zijn, dat er nog dolende geesten, of andere entiteiten aan vast zaten.
Dit is zo gebleven tot de bielzen waren weggehaald, en daarna liep hij weer gewoon op die plaats.
Thuis, heeft dat ongeveer twee weken geduurd en toen was het ineens weer afgelopen.
We weten allemaal, dat een hond meer ziet dan wij mensen, en daar willen we het bij laten.
Henk Diny Roesink.

    Een verhaal over mijn kleinste broertje:

4 jaar was mijn kleine broer toen hij aan mij en m’n moeder vertelde dat Esther(m’n tante) zwanger is en dat de baby zou overlijden. We vroegen hem of dat een droom was, hij antwoordde resoluut NEE, het is echt tot zover zijn woorden dat toelieten.

Ik zei tegen m’n moeder, indien zijn voorspelling uitkomt, herinner deze dag (toeval of helderziendheid?). M’n ma snapt niets van paranormale verschijnselen, dus bleef het slechts in het achterhoofd.

Mijn moeder noch ik wist wat ons te wachten stond. Het bleek achteraf (iets wat wij niet wisten en m’n broer niet kon weten), dat niet Esther - die wij speculeerden - zwanger was maar Esther nr. 2 waar m’n broer resoluut naar verwees. In het begin wou ik het niet geloven: de vriendin van mijn tante Esther nr. 1. Dit kwam als een schok. We kregen te horen, dat ze zwanger was en de baby met een miskraam had verloren.

Toeval?
Ik kan die vraag niet beantwoorden maar ik zie verschillende mogelijkheden.

A. Klein kind +Helderziende voorspelling uit geestenwereld.
B. Toeval.

Dat is het verhaaltje, hopelijk interesseert het u.

Met vriendelijke Groet,
Bryan Angela.

 

                                       HET VERHAAL OVER EEN MEDEBEWONER.
Wij wonen in een appartementencomplex met een aantal gezinnen. Zoals gewoonlijk heb je met de één een beter contact dan met de ander. Met een echtpaar – die geen buren zijn – hebben wij een hele goede band. Dat is ook gedeeltelijk gekomen omdat ik vaak door hem gevraagd ben om te helpen bij computerproblemen. Andersom is het ook zo, zit je ergens mee, hij staat altijd klaar om te helpen. Geregeld heb ik hem dan ook horen zeggen: Wat is er nou mooier dan een ander mens voort te helpen.  Wij overlopen elkaar zeker niet. Diny gaat wel eens met zijn vrouw winkelen, maar verder kan het ook zo zijn, dat we elkaar in een paar weken niet zien, of alleen op afstand. Zelfs toen Diny een week naar Zwitserland op vakantie is geweest, heb ik me niet bij hun laten zien. Ondanks dat me een paar keer gevraagd was om koffie te komen drinken als ik zin had.

Nu het bijzondere voorval:
Diny is dinsdag 29 september 2009 een dag weggeweest naar Amsterdam. Om ongeveer 12.30 uur, krijg ik een telefoontje van de vrouw van deze mensen, met de vraag of Diny ook thuis was. Helaas was dat niet zo. Ze zei, dat ze Diny wat vragen wou, omdat haar man na het innemen van een bepaald medicijn helemaal onder de bulten en rode vlekken en bulten zat en het heel benauwd had. Daar Diny in de verzorging heeft gewerkt, wou ze Diny om advies vragen, wat te doen. Toen ik haar dus vertelde dat Diny niet thuis was, kreeg ik van haar te horen dat ze dan maar wachtte tot 13.30 uur, want dan was de dokter weer bereikbaar.

Ik heb de telefoon weer opgelegd en na zo’n vijf minuten dacht ik, laat ik toch eens even gaan kijken, wat ik normaal nooit zou hebben gedaan. Hij zat op bed en ik zag direct dat het helemaal met hem niet goed ging en zei tegen zijn vrouw om direct de dokter te bellen. Tussen de middag is die normaal niet bereikbaar, alleen onder speciale gevallen en onder een apart nummer.  Zij heeft dat nummer gebeld en kort daarna kwam de dokter.
Die heeft direct een ambulance laten komen en hij is met spoed naar het ziekenhuis gegaan. Gelukkig kon hij ’s avonds alweer naar huis.
Er is wel tegen hun gezegd, dat het geen half uur later had moeten zijn, want dan was het waarschijnlijk te laat geweest.

Ik denk dat ik gewoon de ingeving van Gene Zijde heb gekregen om te gaan kijken, wat ik normaal niet zou hebben gedaan. Ik bracht haar op het idee om het noodnummer van de huisarts te bellen zodat er nog op tijd ingegrepen kon worden.
Conclusie:
Het was zijn tijd nog niet om te gaan.
Henk Roesink.

                                                                  

 

Mij schoot een hele leuke anekdote te binnen die al zeker zo,n 17 of 18 jaar geleden gebeurd is. Ik las toen al in de boeken van Jozef en was uiteraard diep onder de indruk. Wat ik toen gezien heb is echt waar en zeer zeker geen fantasie. Ik moest die middag even naar Albert Heijn om wat boodschappen te doen.
Mijn oudste zoon Levi was toen 12 of 13 jaar oud en vroeg aan mij of ik voor hem een nieuwe soort cola , Pepsi Max genaamd, mee wilde nemen. Dat was nu ook de aanbieding volgens zijn vrienden. Het was superlekker volgens hun. Nou oké dan, ik dus naar A.H. en op zoek naar die cola. Maar helaas, waar ik ook zocht ik kon het nergens vinden en op het moment dat ik wilde vragen waar dat wonderdrankje stond, zie ik vanuit het plafond een zacht zilverkleurig  koord komen, dat naar beneden gaat en me de weg wijst, en je raad het al, recht boven de Pepsi Max neerkomt.
Ik vond het erg mooi en was zeer dankbaar en erg onder de indruk dat we zelfs met zulke aardse zaken geholpen worden.
Het klinkt misschien ongeloofwaardig, maar ik heb het werkelijk zo gezien.
Clair.

                                                                     

 

                                         DE BOODSCHAP VAN DE ROOS.

                                                                      

Mijn man stond niet afwijzend t.a.v. leven na het lichamelijk sterven, doch wilde zich hierin ook niet verder verdiepen. Hij stond wat sceptisch tegenover mensen die zich hier wel mee bezig hielden, dus ook tegenover de site www.liefdesband.nl

Ongeveer 5 maanden na het overlijden van mijn man, die totaal onverwachts is overleden aan een hartstilstand, begint het verhaal.

Op een doordeweekse dag gingen mijn vriendin en ik Nordic-Walken. Na de wandeling lag er naast mijn fiets (die ik altijd naast een heg, bij een weiland neerzette) in het gras een rode roos. Deze was op z’n uiterste van z’n bloei, fluwelig bordeauxrood, groot, met dauwdruppels: volmaakt. De roos stond rechtop, met een steeltje van plm. 1 cm.

 

Verbaasd als ik was, nam ik de roos in mijn hand en liet hem mijn vriendin zien. Een vreemde plaats om een roos te vinden. Hij lag er niet, toen ik mijn fiets er neer zette. Mij totaal niet bezighoudend dat deze roos een eventuele bestemming had. Mijn vriendin zei nog: “Die is voor jou!” ook zonder bijbedoeling. De roos verdween in m’n fietstas.

 

Al hobbelend over klinkers naar huis gefietst, zet deze in de garage en loop naar de hal. O ja, de roos zit nog in m’n fietstas. Ik haal hem eruit en hij ziet er nog net zo mooi uit, met dauwdruppels en al. Zonder nadenken pak ik een schaaltje, waar ik wat water op laat lopen en ik zet dit met roos bij de foto van m’n man.

 

Vervolgens loop ik naar de computer en open een PPS van mijn vriendin haar man. Mijn overleden man en kinderen hebben niet zoveel met deze PPS. Nu heb ik even rustig de tijd.

Al kijkend en luisterend komt er een tekst voorbij: “Nadat jouw lichaam ophoudt te bestaan, ben je er nog steeds”. De rilling liep over m’n rug en vol emotie dacht ik, dit is Hans, dit komt van hem. Daarna komt er een open rode roos in beeld met in het hart van de roos twee geliefden. Het was alsof ik werd geraakt. Volledig verrast. Hier de roos, hoe is het mogelijk. De verbinding met de gevonden roos.

 

Meteen na deze ervaring bel ik mijn vriendin en ik heb haar mijn vondst verteld met daarbij de verbintenis van Liefdesband.nl en Hans. Dit voelt goed, vol liefde. Zij vertelde, dat haar man haar nooit de PPS laat zien die hij verstuurt. Die morgen had hij haar de PPS laten zien, maar omdat zij een taalfout constateerde, zou hij een andere PPS uitzoeken. Haar man Henk heeft er één uitgekozen en deze verzonden tijdens onze wandeling, zonder haar medeweten.

 

Ze gaf me de raad een foto van de roos te maken, zodat ik er een herinnering aan heb. Op de foto staat de prachtige roos. Er gaat een lichtstraal van de roos door het kristal waar een foto van Hans inzit naar het ingelijste portret van hem. Heel bijzonder!

 

Een geruime maand daarna is het Kerst. De 1e Kerstdag ben ik erg ik beslag genomen door visite enz. Je probeert je best te doen om alles z’n doorgang te laten vinden als toen Hans er nog was, al is het maar voor je kinderen en andere familie. Later kom je tot de ontdekking: Dit kan nooit, het wordt nooit meer zoals het was. Zoals die steen die wordt verlegd in een rivier op aarde.

 

2e Kerstdag (bijna) alleen thuis, de stilte overvalt me. Al zoekend naar een bezigheid heb ik mij toen gestort op het afmaken van de tekening van Hans. Mij realiserend: een ruitjesblouse, hoe krijg ik die nou op papier. Daarmee bezig zijnde krijg ik ineens sterk het gevoel alsof Hans achter mij staat, alsof z’n handen op mijn schouders liggen. De tekening is ineens in een zucht af.

 

Vol emotie denk ik er ineens aan om in de condeleancebox te kijken en er de mooie teksten uit te halen om deze in een boekje te verzamelen. Al bladerend valt mijn oog op een kaart met een roos, half in de knop en tot mijn verbazing de tekst uit de PPS. De verbazing wordt nog groter als ik het kaartje omdraai. Want door de 300 kaarten heb ik geen enkele onthouden, je neemt niets op na zo’n ingrijpende gebeurtenis. Deze kaart heb ik toentertijd ontvangen van mijn vriendin, met wie ik de roos vond. Dit kan geen toeval zijn. Vol verbazing heb ik haar gebeld. Ook zij wist niet meer dat ze die tekst op de kaart had gezet. Ze herinnerde zich later wel dat ze had getwijfeld of ze dat er wel op kon zetten.

 

Ruim een jaar na het overlijden van Hans ben ik naar een mevrouw geweest, die mij eventueel in contact kon brengen met Hans. Deze behoefte had ik sterk. Mogelijk kon ik met deze informatie een aantal dingen een plek geven. De dingen die zij doorkreeg waren erg treffend. Zelfs een schuldgevoel mijnerzijds, hetgeen ik met niemand had gedeeld, haalde zij naar voren. Ook t.a.v. Hans zelf en de kinderen. Bijzonder treffend!

 

Aan het einde van dit gesprek zei ze: “Ik zie een roos! En ik zie een kaartje!”

Verbaasd keek ik haar aan en kon haast niet spreken. Zij keek mij vragend aan. Ik vertelde haar, dat ik tijdens het leven van Hans nog nooit een roos had ontvangen van hem, maar vertelde haar het verhaal van de roos en van het kaartje.

Nou, als dit niet een boodschap is………

P.S.

Mijn naam is bij de houders van deze website bekend.

                                               Een bijna - dood ervaring.

Afgelopen nacht was een spirituele nacht voor mij en mijn gesprekspartner per foon.

Ik moest ff naar het toilet en mijn lampje in de badkamer ging niet aan. Plots ging het aan/uit en kreeg een eng gevoel. Ik bel met de persoon in kwestie en zeg wat er loos is. Die persoon die contact maakte was mijn vader. Hij sprak "via de persoon aan de foon" en vertelde enige dingen.
Ik duik bed in en hoor iets. Mijn overleden man Hans staat voor bij mijn bruine kast ( eigendom van Hans ) en maakte een geintje met mij in een keer.

Ik had een bijna - doodervaring die nacht.

Mijn suiker was zo hoog op dat moment.

Plots arriveerden mijn vader en Hans en waakten over mij die tijd dat het niet
lekker ging met mijn suiker.
Toen zag ik plots een Hart ( dubbele rand ) en de kleur was wit. Ik keek erin en zag bloemetjes aan de rand, grassprietjes en een waterval. Later zag ik een schaap staan ( helemaal wit met wol ) grazen op een prachtige plek.
Ik mocht ff via het hart naar de andere kant zien hoe mooi het was en dat ik niet bang hoefde te zijn om daar heen te gaan als het zover is.

Ik hoorde ook een beetje wat mijn taak hier is.

Mijn taak is dat ik mensen moet vrolijk maken die het moeilijk hebben en het nodig hebben.

Ik ben een schakel voor vrienden en vriendinnen in mijn dagelijks leven.

Ook werd er verteld wat mijn angst was Toen werd er gezegd: de ene is niet als de ander.  
"Ik moet verder en gelukkig weer worden" zei Hans. Dikke tranen stroomden over mijn wangen maar dat deerde niet. Ik heb gehuild aan de telefoon en andere dingen kwamen er meteen uit. Op bepaalde vlakken klopt mijn gevoel over dingen en dat werd bevestigd. Zwaar maar tis waarheid en dus soms hard.

Ook werd er gezegd via gevoel dat de "spirits" altijd bij mij zijn. Ik kan ze niet zien maar wel andere dingen en dat deed me echt heel goed lieverd.

 

Ook zeiden pa en hans dat ik weer moet genieten en zei dat ik dat al deed maar dat ik door die angsten die in de weg zaten bang was en dat voelde je gisteren ook aan mij. Maar dat is gebeurd.

 

Plots voelde Ik  de hand van hans en zijn adem en werd aangeraakt door papa en Hans samen.

Ook heb ik beseft dat ik verder moet dat wist ik wel maar had ook zo veel naars meegemaakt.
Ik hoefde niet bang te zijn want de een was niet als de ander en dat ik ene angst moet vergeten ...

 Ik heb letterlijk ff het licht gezien en dat was zo mooi dank voor al mijn vriendschappen in dit Aardse Leven en dank de Spirits voor deze mooie ervaring.

Dit was inmiddels al de 4e bijna dood - ervaring maar nu ozo dichtbij.
 

Een nieuwe morgen een nieuw begin, een nieuwe start het licht ff gezien.
Hoe schoon de natuur daar is geen vrees, geen pijn het was mooi om ff dat te mogen zijn.
Even geen pijn, ff geen verdriet ik ben blij dat ik dat goed inzie(t).
Nieuwe dingen beseft, om verder te moeten leven, niet meer mokken en dingen
loslaten, hoe moeilijk het is.
Voelen dat je nooit alleen bent, maar dat de spirits veel met je aanwezig zijn.
Ook al zie je ze niet, je voelt ze wel.
Inzien dat mijn vrienden ook mijn echte vrienden zijn en dat ze het goed met mij menen en daar ben ik iedereen dankbaar voor die mij ook in het echies kent.

Ik heb geluk gehad en veel gevoeld en geleerd vannacht.
Ik had dat nooit meer gedacht, men wordt letterlijk gesteund door de spirits.
Men wordt letterlijk aangeraakt door hen dat is mooi om dat te hebben mogen ervaren.
Ook inzien dat je niet alleen bent, al voelt het soms zo wel als je diep zit maar dan zijn er echte vrienden die je helpen, via de Aarde en ander andere kant.
Ik ben ff daar geweest, via een Hart mogen ervaren hoe het er is'.
De reden kan ik niet geven waardoor maar het is iets wat ik best eens mis.
Angst voor het andere en dan toch ben je spiritueel, maar als je heel ver weg bent, mag je het ff anders beleven en dan weer gauw terug naar de aarde waar mensen mij nodig hebben.
Ik ben weer geland met een ander gevoel, dank dat ik dit mocht meemaken vannacht en inzien dat ik hier nog hard nodig ben voor mijn echte vrienden.

Annette.

 

                                           VOOR MIJ HEEL BIJZONDER!!!!!!!
Ik weet niet hoe belangrijk het is ik weet ook niet de betekenis er van maar ik wil het wel met jullie delen.

Ik ben Jannie en kom uit een gezin van 10 nog levende kinderen.

Waar van 2 stiefkinderen (een jongen en een meisje.

Mijn vader was schipper en kolenboer en had met zijn broer een eigen bedrijf.

Hij trouwde met een vrouw met twee kinderen na de oorlog.

Deze kinderen verbleven bij hun Oma en er werd ook een vergoeding voor gegeven.

Deze twee mensen trouwden in 1948 en al snel werd daar een meisje geboren.

Daarna kwamen er nog drie meisjes waarvan het jongste kind sterft aan hersenvliesontsteking.

Wat er toen met deze mensen gebeurde daar is weinig over bekent.

Maar op dat moment is mijn vader zich heel erg gaan verdiepen in de boeken van Jozef Rulof.

Ik weet uit verhalen dat hij ook naar lezingen ging in Den Haag.

Daarna kom ik en nog 4 levende andere kinderen allemaal meisjes en twee zoons.

Mijn moeder is een vrij harde vrouw (waarschijnlijk ook wel zo geworden door het leven.

Want het is een hard leven haar zorg voor de kinderen en de man vaart veel.

De vrouw is erg ziekelijk en kan de kinderen eigenlijk niet aan.

En dan een kind dat vernoemd is naar het meisje gestorven is aan hersenvliesontsteking, dat is niet gemakkelijk.

De moeder kan er niet veel mee maar de vader geeft het meisje veel liefde.

Dat schept een band.

De jeugd is niet gemakkelijk opgroeien in de jaren 50 en puberen  in de jaren 60.

Maar goed zijn dochter trouwt jong en de vader wordt opa wat is die man gelukkig.

Ook de moeder is onder de indruk van haar kleinkind.

Het lot wil dat deze vader sterft op de leeftijd van 54 jaar, een schok voor het gezin maar vooral ook voor de moeder.

Het gezin is totaal ontregeld en het is nooit meer wat het was en dat wordt het ook niet meer.

De vader heeft al weken gezegd dat hij geen 55 jaar wordt en hij sterft 2 dagen voor zijn verjaardag .

Deze vader is zo veranderd toen hij Jozef Rulof  in zijn leven kwam.

Werd rustig aanvaarde het leven zo als het kwam, biedt overal een helpende hand en heeft begrip voor zijn medemens.

Al met al een bijzonder mens geliefd door velen dat blijkt ook maar weer op zijn  begrafenis.

Al met al kan ik de dochter het vernoemde meisje dat voor haar geboorte doodt ging en ook Jannie heette  haar vader niet los laten.

Dat verdriet is er jaren en jaren het gaat gewoon niet over ook niet als haar moeder na jaren ook sterft.

De dood van de moeder is ook pijnlijk maar krijgt wel een plek.

Maar na al die jaren de vader nog steeds niet en waarom ze het niet los kan laten (het verdriet het missen van haar maatje.

Tot dat in 2008 aan het eind van het jaar de dochter een droom krijgt.

Waarin haar vader terug komt om haar zijn dochter gedag te zeggen meer niet geen hand geen kus alleen gedag.

Daarna is het beter met mijn gegaan en heb ik na al die jaren vrede met zijn dood nu is het goed.

 

Nou dit is het verhaal dat ik met jullie wilde delen.

Dus bij deze wil ik jullie oproep op de site van jullie beantwoorden .

Misschien kan je er iets mee misschien ook niet maar dan toch is het heel bijzonder.

En dank zij mijn vader ben ik ook de boeken van Jozef Rulof gaan lezen.

Daardoor ben ik ook op Julie site terecht gekomen en het doet mij elke week goed om jullie week bericht te mogen ontvangen .

Met vriendelijke groet:
Jannie Kuik.