HET GEVAAR VAN SOMMIGE PIJNSTILLERS.
Ibuprofen, Aleve en Voltaren, de zogenaamde NSAID's, zijn gewone pijnstillers die in Nederland bij elke drogist verkrijgbaar zijn. Toch waarschuwt de Amerikaanse Food and Drug Administration dat het gebruik van één pil al een hartaanval kan veroorzaken. In Nederland ziet men echter het probleem niet en zien de autoriteiten deze pijnstillers nog steeds als uiterst veilig.

Ibuprofen is sinds 1969 in Nederland op de markt. Het behoort tot een grote groep soortgelijke stoffen ( de zogenaamde NSAID's ofwel niet-hormonale ontstekingsremmers) die al jaren op grote schaal toepassing vinden en waarmee veel ervaring is opgedaan. Het wordt wereldwijd zeer veel gebruikt, ook als zelfzorgmiddel.
Diclofenac is sinds 1977 in Nederland op de markt. Het behoort tot een grote groep soorgelijke stoffen (tevens NSAID's) die al jaren op grote schaal toepassing vinden. In Nederland staat diclofenac met bijna 2,3 miljoen voorschriften in 2002, op de 4e plaats in de top 10 van de meest gebruikte geneesmiddelen.

Naproxen is sind 1974 in Nederland op de markt, die ook dezelfde stoffen bevatten. Dit is ook als zelfzorgmiddel beschikbaar.
COMMOTIE:
Een aantal pijnstillers hebben voor veel commotie gezorgd de afgelopen jaren. Bij Vioxx was het zelfs zo erg, volgens Scientific Director David Graham van de Food and Drugs Administrator in Amerika, dat vanaf de eerste tablet de kans aanzienlijk hoog was op een hartinfarct. Daarom is Vioxx in september 2004 van de markt gehaald.

Nu is er weer onrust ontstaan, omdat uit een onderzoek dat in 2005 in het Britisch Medical Journal blijkt dat Ibuprofen een verhoogd risico kan geven.
Ibuprofen en Diclofenac (één van de meeste voorgeschreven pijnstillers en ook vrij verkrijgbaar onder de naam Voltaren) zijn dus zogenaamde NSAID's, die meestal gebruikt worden bij spier en gewrichtsklachten. Bij rugpijn worden ze regelmatig geslikt. Met name oudere mensen die last hebben van hun gewrichten krijgen, slikken ze veel. Ibuprofen is bovendien ook nog een bijzonder populair als algemene pijnstiller die zonder recept verkrijgbaar is bij de apotheek en de drogist. Veel vrouwen gebruiken Ibuprofen in hoge dosering en grote regelmaat om hun menstruatiepijnen te onderdrukken.
ONDERZOEK:

Het onderzoek gepubliceerd in het British Medical Journal werd gedaan door Professor Julia Hippisley-Cox van de University of Nithingham. Voor het onderzoek werd in een databestand van Britse huisartsen naar mensen gezocht die een eerste hertinfarct hadden gekregen. Zo werden 9218 mensen gevonden. Hun gegevens werden vergeleken met 86.349 mensen die als controle gebruikt werden. Inderdaad bleek dat de mensen met een infarct vaker in de drie maanden voorafgaande aan het infarct Ibuprofen gebruikt hadden. In het geval van Ibuprofen moeten duizend mensen dit middel slikken voor één nodeloos infarct.
AFWACHTEN:

''Toch gaan ze er niets aan doen, ze wachten tot er klachten komen,'' zegt Ivan Wolffers, geneesmiddelendeskundige. Ook zegt hij dat het niet duidelijk is uit de onderzoeken, hoeveel je moet slikken om tot een hartinfarct te komen. Wel is het zo dat reuma patiënten die het in hoge dosering lang gebruiken een grotere kans hebben. Zeker als ze ook nog eens een hoge bloeddruk hebben. Ook vrouwen die het vaak in hoge dosering gebruiken ter bestrijding van menstruatieklachten moeten oppassen. Daar is het middel, volgens Wolffers, niet voor bedoeld. Er zijn andere alternatieven. Onderzoeken wijzen niet uit wat nu een TE hoge dosering is. Verder onderzoek wellicht?

Betekent het nu dat we tot die tijd maar gewoon afwachten? ''Bij licht pijn is paracetamol de beste keuze. De meeste rugpijnklachten reageren er prima op. Niet alleen bij rugpijn, ook bij andere klachten moet je samen met je arts scherp vaststellen of je echt een NSAID nodig hebt om de klacht te bestrijden. Als dat zo is, bedenk dan dat het met name oudere mensen zijn die de kans maken een infarct te zullen krijgen. Als je jong bent, kun je zo'n medicijn slikken, maar ook dan geldt dat je een middel nooit te lang achter elkaar moet gebruiken als daar niet een hele goede reden voor is. Er is wat meer controle nodig op het gebruik, want als dit onderzoek klopt dan krijgen in ons land jaarlijks tientallen mensen een infarct, welke ze niet zouden hebben gekregen als ze een andere pijnstiller zouden hebben geslikt.''
Bericht uit TROS RADAR.

                                                            

                         NEDERLAND KEERT ZICH AF VAN ALLOCHTONEN.
Op deze zaterdag voor Pinksteren die voor mij vutter net zo begint als andere dagen, met dat verschil, Diny is vanmorgen om kwart voor zeven al weggegaan om te werken. Na eerst het hondje te hebben uitgelaten, de krant uit de brievenbus gehaald, koffie gezet, een paar broodjes erbij en gezellig aan tafel even de krant lezen. Ik moet nog wel even vermelden dat ik me nog steeds soms kwaad maak over uitspraken en uitlatingen van anderen, al is dat wel een stuk minder geworden. 'Gezellig aan tafel ontbijten'. Nou dat was maar van zeer korte duur, want op de voorpagina van de krant las ik met een vette kop erboven de tekst van het onderwerp waar ik nu over schrijf. Als ik daarbij de cijfers lees van de enquête gehouden in opdracht van het GPD, daar werd ik daar toch wel eventjes stil en beduusd van.

43% geeft te kennen: De Islam is niet verenigbaar met vrede.
42% geeft te kennen: De leraar van mijn kind moet autochtoon zijn.
28% geeft te kennen: Allochtonen bedreigen de welvaart in Nederland.
58% geeft te kennen: Een wijk gaat er op achteruit als er veel allochtonen komen wonen.
16% geeft te kennen: Nederlanders moeten zich niet mengen met andere nationaliteiten.
80% geeft te kennen: Dat de situatie tussen verschillende culturen gespannen is.
Ik constateer uit deze uitkomst ook, dat het toch wel werkt als in de politiek maar steeds door bepaalde figuren de allochtoon als een mindere wordt aangemerkt dan een Nederlander.

Ik vind dat we steeds meer op gevaarlijker terrein terechtkomen door de allochtonen overal maar de schuld van te geven, en dat ruikt m.i. sterk naar racisme. In de dertiger jaren van de twintigste eeuw werd in Duistland exact zo gereageerd op de Joden die overal de schuld van kregen. U weet toch wel wat daar de gevolgen van zijn geweest? Blijkbaar zijn er in Nederland (niet alleen in Nederland) een flink aantal mensen die de allochtonen zo te lijf zouden gaan als ze een leider hadden, die hen voorging.

Als ik soms de uitlatingen over allochtonen hoor van mensen die zondags naar de kerk gaan, of zich christenen noemen, dan vraag ik mij af wat ze daar onder verstaan! Wat veel Nederlanders als een probleem zien, en zich daar op afreageren door allochtonen de schuld te geven van veel dingen in ons land, daar distantieer ik mij volledig van en dan kan ik ook spreken namens Diny. De allochtonen zijn niet het probleem maar wij Nederlanders. Wij wakkeren vuurtjes aan of maken ze over dingen die nergens op slaan en er niet zijn. Maar ja een zondebok moet er toch zijn, dus dan maar de allochtoon.
Bij ons thuis is iedereen welkom, huidskleur of land van herkomst maakt ons niets uit. Ik weet zeker als iedereen er zo over dacht, dat we een goede relatie zouden hebben met allochtonen. En laten we dit proberen uit te dragen want voor God is iedereen gelijk.
Henk Roesink.

                                            DREIGING UIT DE KOSMOS.
De Aarde ligt onder vuur. Talloze brokstukken van steen en ijs zwerven door de ruimte en kunnen met onze planeet in botsing komen.
Don Quichot-missie moet de Aarde beschermen tegen projectielen uit de ruimte.
Op 30 juni 1908 kruipt de Aarde door het oog van de naald. Nabij de rivier Toengoeska in centraal Siberië doorklieft plotseling een tong van vuur de hemel, gevolgd door luide knallen die 800 kilometer verderop nog hoorbar zijn.

Op de plek des onheils zelf wordt tweehonderd vierkante kilometer Siberisch naaldwoud in één klap met de grond gelijk gemaakt. Allemaal het gevolg van een kosmische steenbrok zo groot als een flatgebouw die met dertig kilometer per seconde de atmosfeer binnendringt. Door de luchtweerstand in de dampkring ontploft het broze object op een hoogte van 8 kilometer met een kracht van 500 Hiroshimabommen.

Was het projectiel een paar uur later gearriveerd, dan had het inslagpunt niet in het dunbevolkte Toengoeskagebied gelegen, maar in Sint Petersburg of Londen! Toengoeska staat niet op zich. Meer dan 160 inslagkraters op onze planeet -- of wat daar na vele eeuwen van erosie en verwering nog van overgebleven is -- getuigen ervan hoe onveilig het heelal is. Niet alleen de Aarde fungeert als schietschijf. Ook het oppervlak van de Maan en planeten als Mercurius en Mars is geschonden door talloze littekens die duiden op kosmisch geweld.

Kort na het ontstaan van de planeten 4,5 miljard jaar geleden zwierven ontelbare brokstukken als overgebleven bouwpuin door de ruimte. Met veel geweld bestookten zij de pas geboren planeten. Welke rol speelde het kosmische bombardement in de evolutie van ons zonnestelsel en hoe kun je allang verweerde inslagkraters op de Aarde herkennen? Het zijn slechts enkele vragen waarover de wetenschappers zich buigen. Ook het huidige inslaggevaar komt aan bod, want nog niet alle rommel uit de woelige begintijd van het zonnestelsel is opgeruimd.

De meeste van deze planetoïden houden zich op veilige afstand van de Aarde op, tussen de banen van Mars en Jupiter. Soms dirigeert de zwaartekracht van de grote Jupiter ze naar de binnenregionen van het zonnestelsel. Planetoïden die zo ver uitzwenken dat ze in de buurt van de Aarde kunnen komen en een potentieel gevaar vormen, behoren tot de aardscheerders.

Reden genoeg voor de sterrenkundigen om systematische speurtochten naar deze kosmische kogels te ondernemen. Eind april 2006 telde het Near Earth Object-programma van het Amerikaanse ruimtevaartbureau NASA 784 planetoïden met een doorsnede van minimaal 150 meter die de Aarde tot op 7,5 miljoen kilometer kunnen naderen. Geen enkele van deze objecten ligt momenteel op botsingkoers, maar door de zwaartekracht van de planeten veranderen hun banen langzaam.

Toekomstige aanvaringen met de Aarde worden dan mogelijk. Het NEO-programma schat dat er ongeveer duizend aardscheerders met afmetingen van 1 kilometer of meer door het zonnestelsel zwerven.
Tweederde van deze populatie is inmiddels in kaart gebracht.
De kritische grens van 1 kilometer is niet toevallig gekozen, want een inslaande planetoïde met dergelijke afmetingen veroorzaakt een wereldramp. De botsing blaast een gigantische stofwolk de atmosfeer in, die de Zon verduistert en het klimaat ontregelt.

Een aanzienlijk deel van de wereldbevolking zal een dergelijke catastrofe niet overleven.
Hoe groter het projectiel hoe ernstiger de gevolgen. 65 miljoen jaren geleden ontketende de botsing met een kosmisch projectiel van tien kilometer en waar inferno, waarin de dinosauriërs, samen met 65% van de toenmalige levende soorten op Aarde uitstierven.

Toch is er nog weinig bekend over de gevolgen van inslagen. Vijf keer in de aardgeschiedenis was er een massale uitstervingsgolf, maar slechts één daarvan kunnen wij met zekerheid koppelen aan een kosmische aanvaring, aldus de Amsterdamse geoloog Jan Smit die hierover op een conferentie in Noordwijk zal spreken.
Omgekeerd heeft de vorming van andere bekende inslagkraters op Aarde gen grote gevolgen gehad voor het leven op onze planeet. Nog minder weten we over de gevolgen van kleinere inslagen. Zij richten weliswaar geen wereldwijde ravage aan, maar hun inslagfrequentie is veel groter.

Planetoïden uit de 1 kilometer-caterogie komen eens in de paar honderdduizend jaar met de Aarde in aanvaring, terwijl de projectielen van het Toengoeskaformaat gemiddeld 2 tot 3 keer per millennium inslaan. Door hun kleine afmeting zijn deze objecten veel moeilijker op te sporen dan hun grotere soortgenoten. Je kunt alleen iets tegen het gevaar uit de kosmos ondernemen als het projectiel ruim van te voren, en dus vanaf grote afstand, aan ziet komen.

Hoe het kosmische gevaar af te wenden? In science fictionfilms als Deep Impact en Armageddon wordt het aanstromende projectiel met kernbommen aan flarden geschoten, maar dat is volgens deskundigen niet erg slim. De kogel verandert dan in een nog gevaarlijker schot hagel.
Veel beter is het om een aardscheerder op botsingkoers ruim van te voren een zetje te geven, zodat hij de Aarde net zal missen. Hoe dit zou kunnen werken, moet de Don Quichot-missie uitvinden die ESA momenteel ontwikkelt in samenwerking met de Europese ruimtevaartindustrie.

Don Quichot bestaat uit twee ruimtesondes die kort na de lancering apart naar een nog nader te bepalen planetoïde zullen reizen. Bij aankomst word Sancho in een baan rond de planetoïde gebracht om het object van dichtbij te bestuderen, terwijl Hidalgo zich met 10 kilometer per seconde op het object te pletter laat vallen.
Deze duw moet zorgen voor een minieme afwijking in de baan van de planetoïde, die Sancho hopelijk kan meten. Daarna zal vanuit Sancho een kleine instrumentencapsule op de planetoïde neerdalen om de inslagkrater en het uitgeworpen materiaal nader te bestuderen. De lancering van Don Quichot is voor 2011 voorzien.
S. V.

                                         EN GOD ZAG DAT HET GOED WAS.
30 juni 2007.
Nederland neemt afscheid van een bijzonder mens. Tienduizenden Amsterdammers zullen ontroerd de rouwstoet van de bekende soldaat van het Leger des Heils, de luitenant-kolonel Alida Bosshardt, zien voorbijtrekken. Zij stierf op 94-jarige leeftijd en ondanks aar hoge rang werd ze nog steeds liefdevol 'de majoor' genoemd.
Alida was de verpersoonlijking van haar geloofsovertuiging die zij meer dan zeventig jaar heeft uitgedragen. Voor haar was iedereen een kind van God en dus waardevol. En zo bewoog zij zich volkomen ongedwongen in een bonte samenleving die bestond uit en bizar mengsel van ministers en prostituees, leden van de koninklijke familie en pooiers, hoogleraren en criminelen, burgemeesters en drugsverslaafden, politici en bordeelbazen. Ze maakte geen onderscheid naar kerk of geloof.
In geen enkele maatschappelijke onderwereld heeft ze ooit gevaar gelopen.

Haar natuurlijke onschuld, die grensde aan een bijna heilige naïviteit, ontwapende de grootste crimineel en maakte mensen als was in haar handen. Tijdens een verblijf in de Verenigde Staten bezocht ze 's nachts, gekleed in haar ouderwetse heilsuniform met typische 19e-eeuwse 'hallelujahoed' op, achterbuurt en waar zelfs de politie niet durfde te komen. Samen met criminele daklozen kroop ze in een kartonnen doos om warm te blijven en het schuim van de stad San Francisco bracht haar diep in de nacht zorgzaam weer naar huis.

PANTSER:
Haar ongelooflijke onbevangenheid, tezamen met het uniform en die typische hoed vormden een onzichtbaar pantser dat haar onschendbaar maakte. Dat ondervond ook de Duitse bezetter tijdens de oorlog. Alida was toen hoofd van een kinderhuis in Amsterdam. Daar verborg zij tientallen Joodse kindertjes of bracht ze naar onderduikadressen.
Het Leger des Heils was door de nazi's verboden en Alida moest zien iedere dag voldoende eten voor haar groeiende kindertal bij elkaar te bedelen. Om geld daarvoor te krijgen, stortte zij zich ondermeer in de zwarte handel in sigaretten en jenever. Dat was, moreel gezien, het ergste wat een Leger des Heilssoldaat kon doen. Haar superieuren mochten daar dus niets vanaf weten. En de Duitsers ook niet. Dus hield ze drie boekhoudingen bij: één voor het hoofdkantoor van het heilsleger, één voor de Duitsers, en één (de enigste) voor zichzelf.

Iedere dag had ze tijdens haar avondgebed een persoonlijk gesprek met haar God. Die vertelde ze dan alles. Van de boekhoudfraude, van de zwarte handel, van jenever en van de tabak.
Tenslotte was het een kwestie van leven en dood voor de ondergedoken kinderen.
Maar God vond het goed. Zodoende was ze ook niet bang toen ze door de Duitsers werd gearresteerd en dagenlang ondervraagd over haar ondergrondse activiteiten. De Duitse Ortskommandant wilde van haar weten wie het hoofd van Alida's ondergrondse verzetsorganisatie was. En Alida antwoordde met een verpletterende eenvoud: ''Dat kan ik u wel zeggen meneer: dat is God, de Here, die hemel en aarde heeft gemaakt en die rouw houdt tot in eeuwigheid.'' Na tien dagen gaf de uitgeputte Ortskommandant het op en liet haar vrij.

Voor al dat werk kreeg zij in 2004 de prestigieuze Israëlische Yad Vashem-onderscheiding met de befaamde tekst uit de Talmoed: ,,Wie een mens redt, redt de wereld.'' Afgezien van alle Joodse kinderen die zij beschermde, zijn de mensen die zij gered van een morele of sociale ondergang niet te tellen. Vaak was dat tot zegen van hun kinderen, die dreigden in de ellende meegesleept te worden. Eén van de kinderen, die nu zelf in het heilsleger werkt, verklaarde dat het de majoor was die gezorgd had dat hij een goede scholing kreeg en dat hij de man en de huisvader werd die hij nu is geworden. Vandaag draagt hij verdrietig doch vol trots de heilsvlag voor de lijkwagen van de majoor uit.
Alida was geen vrouw van grote woorden. Maar als ze vond dat iemand iets goeds had gedaan, belde ze direct op.

TROON:
Naast het sterfbed van Alida Bosshardt lag opengeslagen haar in leer gebonden bijbel. Die had ze haar hele leven gebruikt en die was, in haar fraaie en krachtige handschrift, volgeschreven met aantekeningen.
Uit Matteüs (hoofdstuk 25 v. 31-40) het volgende, waarin Jezus zegt:
,,Want ik had honger en jullie hebben mij te eten gegeven. Ik had dorst en jullie gaven mij te drinken. Ik was een vreemdeling en jullie boden mij onderdak. Ik had geen kleren en jullie kleedden mij. Toen ik ziek was brachten jullie mij bezoek en toen ik in de gevangenis zat kwamen jullie naar mij toe.''
En de rechtvaardigen verbaasden zich en zeiden: ,,Wanneer hebben wij u uitgehongerd en dorstig gezien en u te eten gegeven? En wanneer liep u naakt rond of was u een vreemdeling?

Wanneer was u doodziek of zat u in de gevangenis en hebben wij u bezocht?'' Dan antwoordt de Koning: ,, Alles wat jullie gedaan hebben voor één van de onaanzienlijksten van mijn broeders of zusters, dat hebben jullie voor mij gedaan.''
Zelden werd het leven van de majoor beter samengevat dan in deze woorden. En ongetwijfeld zal Alida's hoogste Baas, net als Hij dat destijds deed met de zwarte handel in drank en sigaretten, hieraan zijn ultieme goedkeuring hechten. Want majoor Alida Bosshardt was zulk een rechtvaardige.
B. S. 

                               OPWARMING DER AARDE EEN SPROOKJE. 
Geofysicus Broere uit Goor veegt de vloer aan met rampscenario's van milieubeweging. 
GOOR:
Bijna drie jaar is Adriaan Broere nu terug in Nederland, maar begrijpen doet hij het nog steeds niet: de hardnekkigheid waarmee vooral in ons land het broeikas-geloof wordt aangehangen en verspreid. De mensheid zou bezig zijn door haar spilzieke levenswijze het klimaat op aarde te bederven, a1dus het kerndogma van deze sekte. De ijskap rond de Noordpool is het afgelopen jaar niet gesmolten maar juist aangegroeid.

'Dat hele verhaal van de milieubeweging dat automobilisten verantwoordelijk zijn voor de opwarming van de aarde is nonsens', aldus geofysicus Adriaan Broere (74) uit Goor. 'De invloed van de mensheid op het klimaat is te verwaarlozen'. De voornaamste oorzaak zou het broeikasgas kooldioxide (CO2 zijn, dat in de atmosfeer wordt gebracht door de mens zelf, met zijn overdadige energiegebruik in verkeer en industrie. Daardoor stijgt de temperatuur, smelten de poolkappen, stijgt de zeespiegel, lopen de kuststreken onder, verandert het klimaat en geraakt de aarde in het ongerede, zo orakelen de doemdenkers.

Terwijl er volgens Broere helemaal niets aan de hand is, althans niet op de manier zoals de broeikas-activisten ons willen doen geloven.  'Het is allemaal gebaseerd op ongegronde wijsheid van pseudo-deskundigen en bestuurders die fondsen willen verwerven voor hun onderzoeken en hun politieke stokpaardjes. Als burger en als wetenschapper beschouw ik het als mijn plicht daartegen te protesteren'. zegt hij.  Adriaan Broere, woonachtig in het Twentse Goor, is geofysicus van beroep en keerde na een wetenschappelijke carrière in het buitenland in 1997 in Nederland terug. Gedurende de afgelopen 35 jaar werkte hij in Europa, Afrika, Noorden Zuid-Amerika. In 1978 stichtte hij in Houston (Texas) onder meer een onderzoeksbureau dat gespecialiseerd was in satelliettechnologie. Samen met universiteiten, laboratoria en wetenschappelijke instituten zoals NASA deed hij onderzoek op het gebied van klimatologie en meteorologie.

Sprekend vanuit een jarenlange kennis en ervaring stelt hij vast dat er in het doemscenario van de broeikas-gelovigen slechts één gegeven klopt: de gemiddelde temperatuur op aarde is de laatste honderd jaar met 0,5 graad Celsius gestegen. 'Wat men er echter niet bij vertelt, is dat die stijging zich vooral heeft voorgedaan vóór 1948, terwijl de toename van CO2 in de atmosfeer een verschijnsel is van de laatste 40 jaar. De temperatuurstijging kán daardoor dus helemaal niet zijn veroorzaakt. Sterker nog, de satellietgegevens van de laatste 20 jaar tonen geen enkele aanwijzing meer voor een verdere opwarming, maar juist het omgekeerde: sinds 1979 heeft zich elk decennium zelfs een heel geringe daling voorgedaan '. Er is volgens hem nog een andere reden waarom de gesignaleerde temperatuurstijging niet kan zijn veroorzaakt door de toename van CO2 Het totale CO2-gehalte in de atmosfeer (0,033 %) is zo laag, dat het nauwelijks effect kan hebben. 

De hetze tegen CO2 is dus volledig ongegrond? 
'Absoluut. CO2 is zelfs een onmisbaar en zeer nuttig gas. Het is noodzakelijk voor het leven op aarde.
Zonder CO2 zouden er geen planten en bomen kunnen leven en zou ons voedsel niet groeien. Je zou zelfs de stelling kunnen verdedigen dat we veel meer CO2 nodig hebben. Gezien de groei van wereldbevolking is een grotere voedselproductie nodig. Een toename van CO2 kan die grotere oogsten opleveren.  
'CO2 heeft verder als nuttige eigenschap dat het samen met andere chemische stoffen een soort schild om de aarde vormt in de vorm van een nevelige waas en wolken waardoor de zonnestralen terugkaatsen in het heelal en de aarde eerder wordt gekoeld in plaats van verhit. Het hele CO2-verhaal is dus echt nonsens.'   

'Verantwoordelijk voor alle temperatuurschommelingen op de aarde is de zon, in het bijzonder zonnevlekken die in de zogeheten magnetische velden geconcentreerd zijn en die verlopen volgens een bepaalde cyclus van 9 tot 14 jaar. De lengte van deze cyclus is voor 99,9 procent bepalend voor de temperatuur op aarde. Processen op de aarde zelf, zoals vulkanen en geisers, voor 0,1 procent'.

Stel dat de temperatuurstijging doorzet, wat heeft dat dan voor gevolgen. bijvoorbeeld voor de ijskappen op de polen en het peil van de zeespiegel?
'Ook daarover wordt veel onzin verkondigd door de broeikas-sekte. Dat bij smeltende poolkappen het zeeniveau stijgt, is een onwaarheid die zelfs een middelbare scholier met een beetje natuurkunde-kennis kan doorzien. IJs heeft namelijk een groter volume dan water -- denk aan het jampotje dat knapt als het vriest. De ijsmassa's van de poolkappen bevinden zich grotendeels onder water. Als deze kappen gaan smelten, wordt het volume niet groter, maar juist kleiner en daalt de zeespiegel.

'Het is trouwens nog maar de vraag of die ijskappen door de opwarming van de aarde wel smelten. Door de stijging van de temperatuur zal namelijk de verdamping toenemen met als gevolg meer neerslag, die op de polen naar beneden komt in de vorm van sneeuw. De sneeuw- en ijsmassa's op de polen zullen juist aangroeien in plaats van afnemen. Recente satellietwaarnemingen hebben dat ook aangetoond.'
Als juist is wat u zegt, hoe komt het dan dat zo weinig wetenschappers hun stem verheffen tegen de valse voorlichting?       

'Dat laatste is niet juist. Meer dan 17.000 wetenschappers, klimatologen en meteorologen hebben op 1 mei 1998 de Oregon Petitie ondertekend waarin stelling wordt genomen tegen deze verkeerde voorstelling van zaken. Iets dergelijks is ook gebeurd met een verklaring die in Heidelberg is opgesteld en door 4000 Europese wetenschappers werd gesteund. 
'Maar deze geleerden worden geboycot en uit beleidscommissies geweerd. Sensationele , rampscenario's verkopen nu eenmaal beter dan betrouwbare wetenschappelijke gegevens. Het zijn vooral bepaalde meteorologen die pretenderen het klimaat in de wereld tot ver in de toekomst tot op de graad nauwkeurig te kunnen voorspellen.' 

Maar waarom dringt de stem van de tegenbeweging niet door in het publieke debat?     
'Ik denk omdat het ingaat tegen de algemene maatschappelijke trend. De hetze tegen de broeikasgassen past in een onderstroom die al veel langer bestaat en die wordt gevoed door het idee dat elke vorm van industriële activiteit slecht is voor het milieu, terwijl er natuurlijk genoeg bewijzen zijn van het tegenovergestelde. De verdubbeling van de levensverwachting van de mens in de laatste honderd jaar zou zonder de industrie en de verbetering van de welvaart niet denkbaar zijn geweest.

Maar het verzet tegen een nodeloze verspilling van energie kan toch ook geen kwaad? 
'Natuurlijk is daar op zichzelf genomen niets tegen, maar wel als aan de bestrijding van de CO2uitstoot enorme sommen geld worden besteed die nutteloos zijn, omdat de mensheid de atmosfeer toch nooit zal kunnen veranderen. Bovendien leidt het de aandacht af van de milieuproblemen waar we wel iets aan kunnen doen. Tien miljoen vierkante kilometer bomen zijn in de afgelopen jaren verloren gegaan door roofbouw en dat proces gaat ook nu nog door.

Waarom schakelen we niet over op het gebruik van hennep, dat vroeger ook werd gebruikt voor het maken van papier en textiel? De oordelen zijn talloos. Hennep heeftmaar één seizoen nodig om te groeien. En om van hennep papier te maken heb je geen zuren nodig, wat bij papierfabricage uit houtpulp wel het geval is. Met de biomassa hennep kun je negentig procent van de wereldbehoefte aan methaan, creosoot, cellulose, verf, vernis en isolatiemateriaal dekken.

Meer dan dertig procent van de hennepzaden bevatten olie die geschikt is voor de fabricage van dieselolie en machineolie van hoge kwaliteit. Formule 1 race-auto's rijden op methaan. Ook de vervuiling van rivieren, grond en lucht door chemisch en radioactief afval is zo'n probleem waar wij iets aan kunnen veranderen.
We kunnen ons beter bezorgd maken over de nucleaire onderzeeërs die liggen weg te roesten in de Baltische Zee dan in paniek te raken over CO2 en een halve graad Celsius temperatuurstijging in 100 jaar, die wetenschappelijk beschouwd volkomen natuurlijk is,' aldus geofysicus Adriaan Broere.  

                                          MODERNE COMMUNICATIE:
En nu leeft u in de 21e eeuw. In de 20e eeuw is er veel veranderd in de mogelijkheden om te communiceren. De telefoon, fax, mobiele telefoon en internet; de ontwikkelingen volgen elkaar in een steeds sneller tempo op. Als wij de mensen in uw wereld tegenwoordig bekijken, dan zien we ze op straat in hun mobiele telefoon praten, al dan niet tijdens het autorijden. Zelfs kinderen moeten tegenwoordig 'altijd bereikbaar' zijn.

En als mensen even niet aan het bellen zijn, dan zijn zij aan het internetten en e-mailen: Volwassenen en kinderen brengen dagelijks vele uren door achter het scherm van hun computer. Zelfs de televisie krijgt minder aandacht! De ontwikkeling in communicatiemiddelen gaat snel, steeds sneller. Maar zijn die groei van het aantal communicatie- middelen en het hogere tempo van communiceren wel een vooruitgang voor de communicatie?

Mijns inziens gaat het bij werkelijk communiceren om het echt contact hebben met elkaar. En bij echt contact gaat het allereerst om het tijd nemen voor elkaar. En tijd is nu juist wat de moderne mens ontbreekt. Men stuurt daarom sms'jes en mailtjes in het rond en ontvangt er ook weer veel retour. Dat gaat zo lekker snel, maar men bedelft elkaar op deze manier wel onder die stroom van informatie. U heeft niet veel rust meer om echt contact te hebben.

Echt contact:
Bij een goede communicatie is het van belang dat u elkaar in de ogen kunt kijken of in ieder geval elkaars stem kunt horen. U kunt dan in een gesprek ideeën en meningen uitwisselen en direct op elkaar reageren. Als u elkaar ziet en/of hoort op een manier waarbij u werkelijk aandacht voor elkaar heeft, dan heeft u ook echt contact met elkaar en kunt u door de gezichtsuitdrukkingen en de intonatie in de stem de gevoelens en emoties van de ander waarnemen. U kunt daar dan ook, liefst op een open manier, op reageren. U kunt de warmte voelen die er bij het contact is, en misschien ook wel de koelte in sommige gevallen. Maar ook koelte is een aspect van relaties. In ieder geval gaat de communicatie direct twee kanten op. Er is een echt gesprek.

Nu zult u misschien denken: "dat is toch niets bijzonders, een echt gesprek?" Welnu, dat zou inderdaad niet bijzonder moeten zijn. Maar het wordt wel steeds zeldzamer en uitzonderlijker in uw maatschappij. Met name de communicatie via e-mail wordt vaker gebruikt en dat is een eenzijdige, contact- en gevoelsarme manier van communiceren. Ieder zit achter zijn beeldscherm maar wat in te typen, en vaak in een zodanig tempo dat hij er niet goed over nadenkt. Deze boodschappen geven vaak aanleiding tot misverstanden, en de ander reageert dan, vanuit zijn beleving, op de inhoud van de e-mail zoals deze door hem is begrepen. Verder wordt e-mail nogal eens gebruikt, of beter gezegd misbruikt, om dingen te 'zeggen' die men in een gesprek 'face to face' nooit zou (durven) zeggen.

Ik wil u vragen om eens bij uzelf na te gaan of u tot de groep van mensen behoort die zijn meegegaan in de communicatieverschraling zoals ik hierboven omschreef. Ik adviseer u om u hiervan bewust te zijn en na te gaan of u dit echt wilt. Als u bewust wilt leven, ga dan ook bewust met uw relaties om. Zoals ik al eerder geschreven heb: communicatie is een belangrijk element van alle soorten relaties. Daarom is het altijd van belang om te letten op uw manier van communiceren en ook op de vorm van communicatie die u gebruikt. Hoe vaak spreekt u uw vrienden werkelijk; heeft u echt contact samen? Ga eens na hoe waardevol uw vrienden voor u zijn. Wees zuinig op uw relaties en zorg voor werkelijk contact in uw communicatie!
A. d. G. 
 
                                                LEVEN MET RUGPIJN.
Met dit artikel hoop ik medelotgenoten een steuntje in de rug te geven.
Na jaren werken bij de Post waarbij ik soms wel eens een paar dagen last had van mijn rug, heb ik er toch in al die jaren weinig last van gehad, tenminste het heeft me bijna nooit belemmerd in mijn doen en laten. In 2004 begon eigenlijk de ellende, zo voelde het toen. Mijn werk kon ik vaak niet meer doen.

Dat hield in vaak verzuim van mijn werk en naar verschillende genezers, zowel in het alternatieve als reguliere en de ARBO-arts. Eerst dacht de ARBO-arts dat ik slijtage aan de heupen had. Na een ziekenhuisbezoek aan de Orthopeed kwam er aan het licht dat mijn rugwervels versleten waren. Hij stuurde mij naar huis met de boodschap: paracetamol slikken en veel bewegen en zwemmen. Ik had dagen dat ik amper een paar honderd meter kon lopen, zoveel pijn straalde vanuit mijn rug naar de benen. Ik zat een half jaar voor ik met de VUT kon gaan en werken dat kon ik bijna niet meer. Op mijn werk liet men mij maar een beetje aanmodderen, om het laatste half jaar vol te maken. Wat ik kon doen lichamelijk deed ik en wat mij te zwaar was liet ik liggen. 

Allerlei karweitjes knapte ik op om nog een beetje in de running te blijven. 's Nachts kon ik bijna niet meer slapen zoveel last had ik van één been. Op een stoel zitten kon ik maar een uurtje en dan moest ik eraf omdat mijn been teveel pijn deed. Winkelen met Diny mijn vrouw was helemaal uit den boze, dat is nu nog wel zo, heel vaak ga ik even mee de winkel in en dan ga ik er weer uit, omdat ik dat slenteren niet vol kan houden. Ondertussen ben ik met de VUT gegaan, met het vooruitzicht van bijna niets meer kunnen doen. Cecartherapie en accupunctuur waren mijn volgende adressen in mijn zoektocht naar wat verlichting.

Ik kon onderhand 's nachts al weer beter slapen. Zo ging ik ook grenzen verleggen van: die pijn ja dat moet dan maar, zolang ik 's nachts maar goed kan slapen en liggen. Nu ik dit schrijf, gaat het stukken beter met me. De oorzaak daarvan kan ik alleen maar verklaren door mijn dagelijkse wandelingen. Elke dag, weer of geen weer ga ik twee keer 3 kilometer lopen. Wandelen kun je het eigenlijk niet noemen, want ik loop die kilometers in een hoog tempo. Als ik rustig zou gaan lopen, dan zou ik dat beslist niet vol kunnen houden.

Het houdt niet in, dat het nu rozengeur en maneschijn is, want ik heb nog dagelijks dat ik later op de dag met pijn loop en dat zal ook wel niet meer overgaan. Zeer veel dingen, kan ik niet meer doen. Zoals ons eerste kleinkind wat op de vloer ligt, ernaast gaan liggen om mee te spelen, of stofzuigen, op de zij liggend of op de knieën ergens mee bezig zijn. Daar hou ik dagenlang pijn van over, met als gevolg dat het lopen dan een stuk slechter gaat. Ondanks dat heb ik ervaren dat dat ook weer minder wordt. Dus pijn of geen pijn ik blijf die dagelijkse tochten maken.

Als ik dat niet meer zou doen, dan weet ik zeker dat het snel minder met mij wordt wat het lopen betreft. Ik kan mensen ook nog aanraden met rugklachten om Nordic Walking te gaan doen. In mijn vakantie vorig jaar liep ik met de stokken dagelijks een kilometer of 15. Met mijn verhaal wil ik te kennen geven, mensen geef niet op, blijf bewegen, want stilstand is met rugklachten ook achteruitgang. Afsluiten: voor twee jaar geleden zei de specialist op het ziekenhuis na het bekijken van de foto's, dat het hem 100% meeviel, zo mobiel ik nog was. Mijn rugwervels blijven versleten. En ondanks dat ik hoe verder de dag vordert, ook nog een zenuw in de rug die beknelt zit soms voor heel veel pijn zorgt, blijf ik optimistisch. Veel kan ik niet meer doen, maar nu verheug ik mij op wat ik nog wel kan.
Henk Roesink. 

                                 HET GELIJK VAN EEN GEMARTELDE.
                         Tibetaanse monnik Palden Gyatso vergeeft Chinezen.
14 december 2008.
Palden Gyatso (75) heeft naar gangbare menselijke maatstaven absoluut geen enkele reden om de wereld in te blikken met een blik vol mededogen en optimisme. In de week waarin het 60e lustrum is gevierd van de Universele Verklaring van de rechten van de Mens, zou een snerpende aanklacht uit zijn mond meer gepast zijn.

Palden Gyatso is echter een Tibetaan. Meer precies: een Tibetaanse monnik die 33 jaar lang moest boeten in Chinese gevangenissen en strafkampen voor zijn recht op vrijheid van meningsuiting en zijn onblusbare verlangen naar zelfbeschikking. Een gevangenschap die gepaard ging met de gruwelijkste martelingen.

Ongeschonden is Palen Gyatso niet uit die 33 jaar gekomen. Hij is doof aan één oor. Zijn tanden raakte hij kwijt toen een bewaker hem een stroomstok in de mond duwde. Hij draagt nu een kunstgebit. Op zijn handen zijn de merktekens achtergebleven van de talloze martelingen die hij moest doorstaan. Zoals de getatoeëerde symbolen van hoop en geluk letterlijk met een mes van de huid van zijn handen werd weggesneden, als was hij de jachttrofee van een stroper.

,,Ik koester geen wrok tegen mijn cipiers, zij moesten orders uitvoeren. Ook niet tegen de gewone Chinezen. Maar zolang ik leef, ga ik de confrontatie aan met het Chinese regiem over de bevrijding van mijn land. China heeft Tibet bezet en ik sta voor de vrijheid van mijn land.’’

Met indringende blik kijkt hij je recht in de ogen als de vraag opduikt of hij ooit aan de rand stond zich te schikken in zijn lot. ,,Wat de Chinezen ook deden, nooit ben ik geknakt. Nog geen minuut. Stroomstoten in mijn mond of andere martelingen. Altijd dacht ik: als ik doodga, ga ik dood, maar als ik volhard, kan ik getuige zijn van waar dit regime voor staat.’’

Overleven door innerlijke kracht, het is weinigen gegeven. Hij schreef een boek over zijn ervaringen (‘Vuur onder de sneeuw’), wat de basis werd over een film van zijn leven. In 1959 werd hij opgepakt. Een proces kreeg hij niet, wel zeven jaar dwangarbeid. Stiekem wist hij een brief aan de Dalai Lama de gevangenis uit te smokkelen, maar het werd ontdekt en de straf werd verhoogd tot vijftien jaar.

Na een mislukte ontsnappingspoging kwam daar nog eens negen jaar werkkamp bij. In de jaren ’80 werd hij vrijgelaten maar weer opgepakt omdat hij pro-Tibetaanse pamfletten had aangeplakt en kreeg negen jaar. In 1992 kon hij uiteindelijk vluchten.
Hij grijnst van oor tot oor. ,,Zelfs het grootste roofdier kun je overwinnen met vriendelijkheid. Van een tijger kun je een huisdier maken.’’ Voor Tibet is China een draak, gaat hij die temmen? Hij lacht afgemeten: ,,Ach, hoe bang je ook bent, de waarheid zal altijd zegevieren. Die hoop heb ik elke dag.’’
H. K.

                                             Gezonde oudere vaart wel bij hoge bloeddruk  
Een hoge bloeddruk is voor gezonde ouderen niet schadelijk. Sterker: hoe hoger hun bloeddruk, hoe langer ze leven.

Hoge bloeddruk geldt als de bekendste risicofactor voor hart- en vaatziekten. De dood kan er jaren door naar voren schuiven. Maar verrassend genoeg werkt een hoge bloeddruk bij gezonde ouderen juist levensverlengend. Op die bevinding promoveert huisarts en wetenschapper Wouter de Ruijter volgende week aan de Universiteit Leiden. 

De arts volgde ruim 4500 gezonde 55-plussers uit Rotterdam. Bij de 'jonkies' uit deze groep was een hoge bloeddruk zoals gebruikelijk een voorbode van ellende, maar met het klimmen der jaren bleef er van de gevreesde effecten steeds minder over. Bij 75-plussers bleek de voorspellende waarde van de hoge bloeddruk gedaald tot nul. En nog iets later klapte de zaak zelfs om: 85-plussers met een hoge bloeddruk leefden juist langer.
Volgens medische leerboeken geldt een bovendruk van maximaal 140 als aanvaardbaar. Hoger moet het niet worden. Maar gezonde 85-plussers werden beduidend ouder met een bovendruk boven de 140, en nóg ouder als ze de 160 overschreden. Hoe hoger, hoe beter.

De Ruijter, werkzaam in het Leids Universitair Medisch Centrum, plaatst daar wel een kanttekening bij: "De resultaten gelden alleen voor gezonde ouderen, niet voor ouderen die al hart- en vaatziekten hebben. Voor die laatsten blijft het nodig om een hoge bloeddruk goed onder controle te houden."
Hoe kan een hoge bloeddruk voor gezonde ouderen ongevaarlijk, zelfs gunstig zijn? De promovendus ziet twee verklaringen. Ten eerste: hoe ouder mensen zijn, des te bijzonderder ze in elkaar zitten. Ze vormen een selecte, maar groeiende groep mensen voor wie bekende biologische mechanismen niet altijd opgaan.
"Ten tweede heb je op hoge leeftijd een hogere druk nodig om de organen goed doorbloed te houden", vult De Ruijter aan. "Allerlei organen functioneren beter onder extra druk. De nieren bijvoorbeeld. En de hersenen: een hoge bloeddruk bevordert bij ouderen de cognitie."

De promovendus keek niet alleen naar de bloeddruk, maar ook naar andere klassieke risicofactoren waarmee artsen de kans op hart- en vaatziekten inschatten: cholesterol, roken, suikerziekte, geslacht enzovoort. Zijn conclusie is dat een hoge risicoscore bij 85-plussers in de verste verte niet meer duidt op een verhoogde kans om aan hart- en vaatziekten te sterven. In 1997 hadden Leidse wetenschappers al ontdekt dat een hoog cholesterolgehalte bij de alleroudsten niet slecht maar juist gunstig is.

Officieel gelden de klassieke risicofactoren alleen voor mensen tot 70 à 75 jaar. Maar in de praktijk passen huisartsen, internisten en zelfs geriaters ze ook vaak toe op 75-plussers. Zulke ouderen krijgen dan wel of geen medicijnen op basis van een schatting die bij nader inzien helemaal niets over hen zegt.
Dat moet anders, stelt De Ruijter. "In plaats van de klassieke factoren kun je bij gezonde ouderen beter de concentratie homocysteïne (een aminozuur in het bloed, red.) meten. Die lijkt wel tot op heel hoge leeftijd te voorspellen of iemand een grote kans loopt om aan hart- en vaatziekten te sterven."

Het wordt lastig om iedereen te overtuigen, verwacht De Ruijter. "Mensen komen vaak met opgestroopte mouw de spreekkamer binnen. 'Dokter, kijkt u even of de druk nog goed is?' Bloeddruk heeft een haast magische status, ook onder artsen. Toch moeten we eraan wennen dat een arts tegen een gezonde 80-plusser met een bovendruk van 180 zegt: 'Prima zo, niks aan doen.'”

(bron: Trouw).

                             MEXICAANSE GRIEPPRIK.
              KORT GEDING TEGEN MINISTERIE VAN VWS.
Kort geding tegen ministerie van Volksgezondheid 23 oktober 2009 Gisteren diende in Zwolle het kort geding tegen het ministerie van VWS over het feit dat het informatie voor de burger achterhoudt en achtergehouden heeft over de (schadelijke) inhoudsstoffen die in de mexicaanse griepprik zitten en over de bijwerkingen van de prikken. Met name gaat het dan over de zogeheten adjuvantia, toevoegingen: kwik, squaleen en formaldehyde. De adjuvantia Kwik in vaccins is in veel landen al verboden.

Het veroorzaakt oa autisme, naast dat het het immuunsysteem ondermijnt. En squaleen mag in de VS ook al niet eens meer in spuiten zitten. Het is oa verantwoordelijk voor het golfoorlogsyndroom. Als onderzoekers auto-immuunziekten willen veroorzaken bij proefdieren om mee te experimenteren (wat al een zieke toestand op zich is vind ik), dan spuiten ze squaleen bij de dieren in het bloed in. Informatieplicht Even weer over de gewenste informatieplicht: voor een potje pindakaas is informatieplicht over de ingredienten aan de orde, voor medicijnen is deze informatieplicht aan de orde, waarom niet ook voor de mexicaanse griepprik? VWS ontkent eigen informatieplicht

De advocaat van het ministerie van VWS had gezegd: de bijwerkingen en ingredienten zijn bekend. De burger kan daarvoor naar de internetsite van EMEA gaan (ik weet niet waar het de afkorting van is, maar het is een Europees orgaan dat in dezen een grote autoriteit is). Maar: niet iedereen heeft internet, en: ik heb nog nooit voorlichting gehoord van de Nederlandse overheid die verwijst naar de site van EMEA. Foldertjes onvoldoende informatief Een arts ter plekke, Jannes Koetsier, vertelde dat de informatie van foldertjes in Nederland over de bijwerkingen onvoldoende informatief zijn.

De bijwerkingen zoals die genoemd staan op de site van EMEA zijn bovendien veel ernstiger dan wat er in de Nederlandse informatiefoldertjes staat over de bijwerkingen. Spoedeisendheid erkend Dit gaf onmiddelijk de doorslag voor de rechter om de spoedeisendheid van de kwestie te erkennen. Bovendien zei Jannes Koetsier dat 99% van de huisartsen niet weet wat er in de vaccins zit voor de Mexicaanse griep, laat staan de burgers. Slechte excuses voor ondermijnend gedrag Het ministerie had voor de rechtzitting herhaaldelijk gedraald om op schriftelijke vragen van de stichting stralingsarm nederland (de eisende partij in deze zaak) over de mexicaanse griepprik in te gaan.

De excuses om in dezen te dralen kwamen niet verder dan oa vakantie en fouten. "Vertrouwelijke" informatie Verder deed de advocaat van het ministerie van VWS gewichtig over 8 mappen met informatie over contracten met de farmaceutische industrie die de eiser had opgevraagd die vertrouwelijk is en die de rechter alsnog kan lezen. Eerder zijn die niet aan de rechter voorgelegd. Rechter not amused De rechter zei dat hij zelf wel zou uitmaken of hij die 8 vertrouwelijke mappen van het Ministerie van VWS alsnog gaat inzien en of hij het nog meeneemt in zijn besluit dat volgende week vrijdag hierover zal vallen. Hij was not amused over de vertragings- en procesondermijningstactieken van het ministerie van VWS.

Befehl ist befehl Last but not least viel op dat`de advocaat van het ministerie van VWS voor verantwoordelijkheid van het vaccinatiebeleid keer op keer verwees naar EMEA - het Europese beleid. Onze eigen regering is verworden tot een marionettenregering van de EU. Ik had al zo'n voorgevoel dat dit de strekking van het verweer zou gaan zijn. Voor een deel omdat het ook zo is dat onze eigen regering over veel belangrijke zaken ook niets meer te vertellen heeft. Onze stem voor onze nationale regering is in die zin langzaam aan inflatie onderhevig geraakt de afgelopen tijd. Uitslag besluit rechter en vervolg Volgende week vrijdag is de uitslag van het besluit van de rechter. Als hij besluit dat de Nederlandse regering onterecht informatie heeft achtergehouden over de ingredienten en bijwerkingen van de mexicaanse griepvaccinaties, dan ligt de weg open om civielrechtelijk dan wel strafrechtelijke stappen te ondernemen.

P.S.

De rechter heeft de eisende partij afgewezen, met de motivatie, dat ze bij een rechter in Den Haag moeten zijn.

N.N.

Kan een goed idee de wereld veranderen ?  

 Stel, je bent een beetje teleurgesteld in jezelf of de mensen om je heen.
Dan kun je de dingen die jou niet bevallen VANDAAG nog veranderen.
Het systeem is simpel:

Dit ben ik en dat zijn drie mensen. Die drie mensen ga ik nu een beetje helpen en zij helpen weer drie andere mensen etc.

Het moet echter wel iets zijn waar een ander NU behoefte aan heeft! Iets dat ze zelf niet kunnen op dat moment en waarvoor je niets terug verwacht.

Heb je geen kwartje voor de parkeerautomaat: Ik kan je helpen!

Zijn uw boodschappen te zwaar om te dragen: Ik kan je helpen!

Heeft u pech met uw auto: Ik kan u helpen!

Ziet u het niet meer zitten: Ik kan u helpen! Etc. etc. etc.

Helpen met een kwartje, drie minuten sjouwen, auto, aandacht, boek, nieuwsbrief etc.

Noem het vrijgevigheid tussen twee schijnbaar vreemden die dan opeens bekenden worden.

Drie mensen voor wie de wereld opeens is veranderd!

Drie mensen die zich opeens weer mens onder de mensen voelen.

Geef je gratis hulp morgen en elke dag daarna steeds door en vergeet dat vooral niet.

EEN GOED IDEE  - BEGIN KLEIN - MAAR GEEF HET STEEDS WEER DOOR.

1 - 3 - 9 - 27 - 81 - 243 - 727 - 2.187 - 6.561 - 19.683 - 59.049 - 177.147 - 531.441 -

1.594.223 - 4.782.969 - 14.348.907- 43.046.721 - 86.093.442

STOP NU MAAR EVEN: we hebben dan al de hele Benelux en bijna heel Duitsland met ons idee en onze hulp "veroverd".

Laten we daarna met z'n allen even overleggen hoe we verder gaan. Velen weten immers meer dan één!
H. R.