GEWOONTES, LIEFDE EN VREDE.
In deze weken gaan mijn gedachten weer naar het Kerstfeest en de Jaarwisseling uit. Een feest dat hoofdzakelijk in familiekring wordt gevierd. Heel veel aandacht wordt er aan eten, versiering en mooie kleren besteed. De kerken zitten voller dan anders, omdat er overal kerstliederen worden gezongen en de mensen in de Kerstnacht naar de kerk gaan. Dat lijkt allemaal heel mooi, maar dan moeten wij in die dagen wel in ons eigen wereldje blijven, want anders kunnen we LIEFDE en VREDE wel vergeten. Keihard word je dan met de neus op de feiten gedrukt, dat het eigenlijk allemaal niet zo mooi is dan wij op deze dagen graag zouden zien. Maar wij verstoppen ons achter een masker om de werkelijkheid maar even te vergeten. Daar ben ik zelf ook nog te vaak mee bezig, daar betrap ik me dan op. Maar langzamerhand kom ik toch tot inzicht.

Als ik dan samen met Diny de kerstboom opzet en verdere verlichting installeer en ik loop met de hond door de straten overal naar binnen kijkend, dan denk ik: Dit was de laatste keer dit jaar, het volgend jaar komt er niets meer te staan. Het begint  meer op een volksfeest te lijken, dan op de ware reden waarom kerstfeest gevierd moet worden. Als ik ook nog in winkelstraten en winkelcentra loop waar volop muziek met kerstliederen schalt dan dringt het weer des te duidelijker tot mij door en vraag ik mij af waar we met zijn allen mee bezig zijn! Ik ben nog niet zover, maar als het aan Diny had gelegen, was dit jaar de kerstboom met alle tierlantijnen voor het eerst in de schuur blijven liggen. Helaas ik die mij een wereldverbeteraar noem, ga dit jaar toch maar weer de boom en alles opzetten, want anders ligt het maar in de schuur. Ik weet innerlijk, dat ik daar eigenlijk mee stoppen moet, maar het is zo gezellig.

Als al die verlichting zou bijdragen aan de VREDE dan zou ik me er nog in kunnen vinden, maar HELAAS is dat niet zo. Als ik Kerstkaarten wil versturen met de benaming van een vredig of zalig Kerstfeest kom ik bedrogen uit, want deze zijn bijna niet meer te koop. Ik weet dat mensen het prettig vinden om een kaartje te ontvangen en daarom ga ik hiermee door en probeer meteen om alle mensen, die wij kennen, met hun verjaardag een kaartje te sturen, zodat ze weten dat er aan hun gedacht wordt. Een kleine moeite en voor de ontvanger een groot plezier. Het is helemaal niet mijn bedoeling om mensen iets af te nemen, maar het systeem begint me toch een beetje tegen de borst te stuiten en het ergste is dan nog dat ik daar zelf ook nog aan mee doe.

Al jaren stuiten mij met deze dagen dingen tegen de borst, waar ik toch een middenweg in zal moeten vinden, omdat er niets aan te veranderen valt. We laten ons allen door reclamefolders en TV reclames zo beïnvloeden dat er dingen worden gekocht die we echt niet nodig hebben. De lekkerste dingen moeten op tafel komen, kosten nog moeite worden gespaard om deze ,,VREDESDAGEN" TE VIEREN! Zo vaak hoor ik van mensen: ik ben blij dat deze dagen weer voorbij zijn, want ik ben zat van al dat eten en drinken. Daar ben ik met Diny gelukkig al een beetje van afgestapt, geen urenlang gekokkerel in de keuken maar gewoon dagelijkse kost. Mijn voorstel voor dit jaar was stamppot wortelen of boerenkool voor twee dagen, daar voelen we ons wel bij en smaakt ontzettend lekker. Menigeen zou zijn handen dichtknijpen voor zo'n maal.

Vrede: deze slogan word je in deze tijd met de paplepel ingegoten, maar ik zie bijna nergens geen vrede. Overal heerst de afgunst en de zelfverrijking, wat mij -- cru gezegd -- bijna de strot uitkomt. Wij begrijpen niet, of willen het niet meer begrijpen waarom Christus als mens weer naar de Aarde is gekomen. Christus wou de mensen naar een hoger plan opvoeren door LIEFDE en VREDE te prediken. Dit zijn de essentiële grondbeginselen, om een betere wereld te laten ontstaan. Maar ook dat plan is radicaal mislukt. Als je ziet hoe mensen soms met die LIEFDE omgaan, ondergetekende inclusief -- en daar schaam ik me dan best soms voor -- dan zie ik in, dat we nog ontzettend veel moeten leren.

Als er geen hulp van Gene Zijde komt, zitten we over duizenden jaren nog in hetzelfde schuitje. Ik zeg vaak tegen mensen, dat ik van hen hou, maar daar moet je eigenlijk heel voorzichtig mee zijn in deze maatschappij, vooral als het een vrouw betreft. Voor je het weet word je bestempeld van ontrouw aan je echtgenote. Nou daar trek ik mij dus niets meer van aan, want als ik van iemand hou, zeg ik dat openlijk en dat zou iedereen moeten doen. Diny is gelukkig ook wel zover, dat ze mij begrijpt. Ze weet dat dit niets met ontrouw te maken heeft, maar onze maatschappij is zo bekrompen dat je de LIEFDE maar aan één mens mag tonen! De boodschap die werd gebracht is: Heb ieder mens LIEF! Zelfs ik heb daar soms grote problemen mee. Ik zeg dan wel vaak:

,,Ik hou van ieder mens maar niet van ieders karakter''. Maar al te vaak betrap ik me er zelf weer op, dat dit bij mij ook heel vaak mis gaat. Het is o zo moeilijk voor mij en zo zal het anderen ook wel vergaan, om niet te oordelen over andere mensen. Wij zouden eigenlijk goed moeten beseffen, dat je eigen mening nooit de mening van een ander hoeft te zijn. Als we daar vaker bij stilstaan, zal het ons makkelijker afgaan niet meer te oordelen en veroordelen. Waar dat toch voorkomt zal geen LIEFDE aanwezig kunnen zijn. Laten wij ons er in ieder geval goed van bewust zijn, dat de LIEFDE die wij zouden moeten uitstralen naar andere mensen op een heel laag pitje staat en dat geldt ook voor mijzelf.

Laten wij de VREDE en LIEFDE proberen uit te dragen naar ieder mens op deze Aarde. Niet alleen in dit jaargetijde maar het hele jaar door, omdat iedereen dit verdiend en ieder mens in mijn ogen gelijk is. En mochten we geregeld struikelen bij deze poging, waar ik ook bij hoor, laten we toch vooral de moed niet verliezen.
Alleen door LIEFDE kan er VREDE komen en door VREDE LIEFDE.
Deze VREDE en LIEFDE wens ik u ook toe ook namens mijn maatje Diny.
Henk Roesink.



                                 VREDE IN MENSEN EEN WELBEHAGEN!!!!!! 
 Miljoenen mensen in Oost en West, Noord en Zuid, kennen deze woorden. Zelfs ongelovigen kennen deze tekst op hun duimpje en begrijpen iets van de strekking en bedoeling. Uitwerking en vervolg in de tijd gezien zijn eveneens bekend en geven geen reden tot juichen. Volgens bepaalde overleveringen kwamen de woorden, alsmede de melodie van deze 'love-song' uit een Hemelse Sfeer. Tientallen eeuwen geleden schijnt er ergens iets te zijn gebeurd, wat buitengewoon onaards was. Ergens in een vér land vond een merkwaardig voorval plaats, dat in relatie stond tot een geboorte. In de stilte van een nachtelijke rust klonken er ijle, serene klanken.

Terwijl de meeste mensen en ook de dieren rustten in de nacht, klonk een gezang van bovenaardse schoonheid, dat een onbegrijpelijk mooie mededeling voor heel de mensheid bevatte. De natuur was in rust, de instincten waren slapende. Slechts enkele mensen waren voldoende 'bij de tijd' om iets te merken van dit wonderlijke voorval. Het waren 'slechts' gewone, ongeletterde mensen, herders, bewakers van kudden. Als in een ijle nevel zweefden Lichtende Figuren boven de plek, waar nog enig gevoel wakend bewustzijn bezat. 'Vrede op Aarde, in Ménsen een Goddelijk Welbehagen'.

Een schitterend verhaal.... 'met de groeten van de God van al het Leven erbij'. Zelfs in de pure stilte van zo'n droomnacht klinkt het nog ongelofelijk voor wie de wereld kent. Straks, als het daglicht komt en het leven beveelt te ontwaken, zal het wellicht een leugen schijnen ... Wie zou het geloven? Wie kan het vertrouwen ? Een droom, best mooi, maar wat koop je er voor? 'Vrede op Aarde'? En dan nog wel met welbehagen in mensen? Het zou wat... Mooi voor wat gevoeligheid op speciale hoogtijdagen, deze Goddelijke proclamatie, rondgebazuind door Hemelse afgevaardigden, je moet er maar in durven geloven, in deze keiharde maatschappij. Van mond tot mond kwam het tot ons, van generatie tot generatie bereikte het zelfs ónze tijd. Het overbrugde maar even twintig eeuwen.

Christus leverde daarvoor de stuwkracht door het levende bewijs ervoor te geven. Wellicht is juist daardoor deze strofe zo wereldwijd bekend. Immers, bij de geijkte gelegenheden klinken deze woorden overal opnieuw in de aardse atmosfeer. Echter nu opwaarts, hemelwaarts keren ze terug naar hun voorname oorsprong, véruit onvoldoende gebruikt, nog onbegrepen en nutteloos.
Zeker, het kan moeilijk ontkend worden: Nog steeds onbegrijpelijk ... Nog steeds niet te geloven.
Niet te vertrouwen ook, voorál niet overdag, als de stoffelijke Zon het leven van alledag beschijnt en de ijle stilheid overheerst wordt door actief menselijk handelen. Van de zijde van God schijnt er ook niet veel nadere uitleg te komen. Kennelijk liet God het bij dit vage en dringt niet eens verder aan ... In mensen een welbehagen ... Nee, dat kan niet, al is het nog zo mooi. Niet bruikbaar? Mooi? Welzeker, maar de mensen die dit al te letterlijk nemen, hebben het bijna zonder uitzondering bijzonder moeilijk en zwaar. Het gaat ze, aards gezien, vaak puur slecht ... wat zou je daar van denken? Zij wérden juist uitzonderlijk en dat blijkt veel last te geven.

Deze weg naar vrede op Aarde is wel érg moeilijk, blijkbaar is Goddelijk welbehagen iets wat moeilijk bereikbaar is, slechts te verkrijgen door uitzonderlijkheid te accepteren. Kennelijk voert het je als mens naar onbekend terrein, naar gebieden waar slechts weinigen de weg weten.
Het blijkt een tocht te zijn vol risico, slechts te bereizen in kwetsbaarheid, een nogal dwaze vertoning, nietwaar?
Elke verdedigingstactiek of afweermiddel faalt daar en ieder defensief wapen werkt er als een boemerang en richt zich tegen jezelf.

Ogenblikkelijk slaat zo'n ding je uit je vrede, die je zo juist schoorvoetend en vol angstige twijfel dacht aan te kunnen. Het is nogal wat. Kwetsbaar, vernietigbaar in volle overgave moet je zijn voor echte vrede.... volkomen bereid om elk risico te dragen, zelfs dat van totalitaire overweldiging door supergeweld. Gereed om zonder tegenweer vernietigingsdriften van de haat te beleven met een: 'Vader, vergeef hen, want zij beseffen niet wat zij doen'. Pas door die absolute wil tot vrede is de beschermende werking feilloos. Dat bewees Christus. Maar voor de stoffelijk denkende en voelende mens is Hij nog steeds een verliezer en schrikt het voorbeeld meer af dan het aanspoort tot navolging. Nog steeds bezit de Christelijkheid ongeloof in die waarachtigheid.  

Het is ook niet mis, wat de nieuwe dimensie van ons eist. De reactie ligt voor de hand in een wereld van 'ieder voor zich'. Dat schept afweer en hoort volkomen natuurlijk bij dat oerstadium van de evolutie. Niets aan de hand als je er midden in zit, maar levensgevaarlijk als de menselijke evolutie je in contact brengt met éénzijn en Hemelse Vrede.
Nu gaat het er op of er onder en komt ook de twijfel. Nu vaart het schip in woest water en dreigt te vergaan. Christus is de enige opvarende die niet verontrust is door de wildheid van de natuur, alle anderen zijn angstig. Zelfs de stuurlieden en de kapitein kunnen de ramp niet afwenden. Zwaaiend en slingerend stevent het schip van de maatschappij af op gevaarlijke klippen.

Het zal zware averij oplopen, zo niet geheel vergaan. Vergeefs rukken de verantwoordelijke bestuurders aan het roer. Er dreigt paniek onder de bemanning en passagiers. Maar nog steeds is het 'Christus Bewustzijn' rustig en toont zekerheid over ongekende mogelijkheden. Het zegt aan de omstanders, aan de zoekenden naar evenwichtigheid en duurzame vrede: 'U bent het zelf ... u bent God en kunt handelen met gezag tegenover álles wat mijn leven bezit, want u bezit daarvan het hoogste. Ga heen en bewandel die woeste golven... U kunt dat als u in uzelf gelooft. Verijl uw leven en u gaat zwevend verder, er kan u niets meer gebeuren.
U zult gedragen zijn door de krachten van uw Goddelijke Kern en die van uw zekerheid.

Deze fantastische mogelijkheid is er, zij leeft ver achter elk spoor van twijfel. De Meesters brachten door Jozef Rulof van dat alles de verklaring. 'U bent Goden'. Het klinkt miljoenvoudig door in heel onze cultuur, in de Kunsten en Wetenschappen richt het zich in duizenden toonaarden tot de mensheid: Word Vrede en u BENT het. 
In de stad Den Haag kwamen op 29 oktober 1983 ruim een half miljoen mensen demonstreren voor de vrede op Aarde. Zij richtten zich tégen het allergrootste geweld. Zij vragen de beheerders van ons maatschappelijk systeem om niet verder te gaan op de heilloze weg naar algehele vernietiging. Velen achten de risico's onaanvaardbaar in naam van vrede en veiligheid. Ze verwachten stranding van het ruimteschip 'Aarde' en schreeuwen het uit tegen het onbewuste.

Zij vragen de stuurlieden van staat wijs te zijn en de koers te verleggen. Hun angst is loodzwaar, stoffelijk en log. Hun uitstraling bezit nog niet de veelzeggende ijlheid van het vertrouwen in geweldloosheid. Zij weerspiegelen een eerste aanleg, een begin en dat is grandioos.
Zo dierbaar en heilig, dat daarmee de Hemelen instemmen en er voor de gevoeligen van geest dwars door dit massale heen opnieuw een oud waarachtig lied klonk.
Aanzwellend ging het door de gesloten rijen ... eenheid in streven en gevoel ... Waar u in Mijn Naam vergadert en hier waren het er meer dan een half miljoen. En dat was voelbaar aanwezig. Deze massa was één en verbonden met de Hemelen. Een schitterend begin, een bewijs voor ontwakend bewustzijn.

Ontroerend was het om te bemerken, dat de verwachtingen zelfs nu niet te hoog grepen. Toch is het slechts een begin, want de échte vrede eist meer dan daar werd ingezet. Het is nog slechts krabbelen aan de marge, want uiterste risico's worden nog niet algemeen aanvaard. De kruisraketten te weigeren heeft nog niets te maken met het waarlijke Kruis van Christus. Dat vertegenwoordigt hoogstens een verlangen naar een 'goede oude tijd', waarin het nog mogelijk was om conflicten beperkt uit te vechten.

Maar toch: 500.000 mensen op pad voor vrede en dát in Den Haag. .. en opnieuw ging het gevoel verder dan officieel geordonneerd was. Het bekritiseerde hoofddoel werd ver overtroffen en er was sprake van vaart en bezieling. Dat kwam dóór in de televisie en radioverslaggeving, maar evenzeer in de straten van Den Haag was het voelbaar. Het kwam ook door, toen een moedige, onaangekondigde jonge vrouw het woord nam en de bewuste woorden sprak: 'Het is fijn om te Leven'. Diepgevoelde momenten ... groots en indrukwekkend, bezield ook, maar slechts volstaand als een eerste begin.
Vrede eist meer. Vrede is veel dieper. Vrede eist een omwenteling op Kosmische Schaal in alle mensen.

Vrede eist van de mens het leren kennen van zichzelf en zijn Goddelijke oorsprong en wezen. Vrede betekent het betreden van een volkomen nieuwe dimensie, het volkomen vrijwillig kwetsbaar zijn in opgaand voelen en denken van een hogere Orde. Het is het in verbinding komen met die Vierde Kosmische Graad, daartoe aangetrokken door de Eerste Lichtende Waarachtigheid als Eerste Sfeer. Wij die de bewuste verklaringen daarover mochten leren kennen weten dit, maar ook wij zullen zelf dezelfde risico's hebben te riemen om te gaan over wild en woest water op onze eigen zielenkrachten en zonder te verzinken door onze twijfel. Wat wij weten, brengt ons geen voordeel, zolang wij niet gáán. Maar Den Haag was weer een universeel Centrum voor het hogere in de mens. Dit was op basis van het Schemerland, maar de Hemelen waren leeggestroomd. Zij keken toe en mengden zich in die massa. Het verhoogde gevoel was veelzeggend aanwezig. Voelbare straling.

Er zijn reeds groepen die zich afkeren van alle wapenen een groot risico. Er zijn zelfs mensen die zich op geen enkele manier door geweld verdedigd wensen .... een formidabel risico. Moedig gezegd, hopelijk zal het niet om bewijs moeten gaan riskant hoor. Die mensen zijn echt ver. Als het waar is dan. Twijfel is er al gauw. Is niet het slot op onze deuren daarvan bewijs? Reeds dát keert zich af van het welbehagen in mensen, immers, hoezeer vertrouwen we nu nog op de kracht van onze eigen uitstraling in Liefde, op de wet van de rechtvaardigheid. Hoe dikwijls wenden wij ons niet tot het gewelddragend gezag om ons beschermd te weten tegen lagere activiteiten?
Volgens Jozef en de Meesters zou Adolf Hitler geen schijn van kans hebben gehad in ons land binnen te dringen, als het Nederlandse Volk waarachtig en voor honderd procent vertrouwen zou hebben gehad in het Evangelie van Christus. 'Al zouden de mieren die man moeten stoppen, u zoudt dit wonder hebben mogen beleven', zeggen de Meesters van de Universiteit van Christus. Waarheid?

Dat zal ieder van ons en allen zelf moeten beleven en waar zien te maken met alle risico's van dien. Nu is het zo, dat dit vertrouwen geen meerderheid bezit. Dat is het privilege van de twijfel die daarmee oneigenlijke macht verschaft aan een gevaarlijk onbewust- zijn. Het massaal demonstreren van miljoenen mensen ten spijt. Dat is een machtig mooi begin, noodzakelijk als een teken van kleurbekennen. Hopelijk werkt het ook aanstekelijk.
De echte vrede is nog ver, de Sfeer bereikt de Aarde nog niet, maar er wordt hard aan gewerkt.
Vrede op Aarde komt, wanneer zij in een meerderheid van mensen het welbehagen bezit voor een onvoorwaardelijke Liefde voor alles wat Leeft!
Jazeker, Koninklijke Schoonheid:
,,HET IS HEERLIJK OM TE LEVEN''.
P. L. H.


                                             MET DE BESTE WENSEN!
                                   VREDE LIEFDE GELUK HARMONIE.
Wie zoekt vindt, staat in Mattheus 7 vers 8 geschreven. Je vindt niets, tenzij je er naar zoekt. Je zoekt nergens naar, tenzij je van te voren hebt aangenomen dat er een waarde is in je zoeken daarnaar. Als je nergens in gelooft dan zoek je naar niets. Je zoekt alleen omdat je gelooft in het doel van je zoeken en je vindt alleen maar omdat je zoekt. Maar wanneer je vindt waarnaar je zoekt, dan is het mogelijk dat je geloof een verandering ondergaat. Je moet dus nooit bang zijn om te geloven, noch bang zijn dat je geloof een verandering zal ondergaan. Het zijn alleen de onzekeren die angst hebben dat in hun geloof een verandering zal optreden.

Via het kruis, Christus, Golgotha, gaat er een liefdesstroom, ofwel bewustzijn,door de gehele tekening. De Meesters hebben hier het volgende over gezegd: Het probleem Golgotha kent u, maar het Golgotha in de mens kent men niet. Dan komen wij voor de universele wetten te staan en gaan wij weer van planeet tot planeet, waarvan de Christus niet heeft gesproken, maar waarvoor hij zei: Er zullen er zijn, die de wetten van Mijn Vader zullen verklaren. En eerst dan krijgt men universeel bewustzijn en geluk.
Indien u weet dat God 'LIEFDE' is, neem dan deze zeven fundamentele stelsel in u op, namelijk: Liefde, rechtvaardigheid, licht, leven, moederschap en vaderschap en neem de drieheiligheid, dit laatste symbolisch voorgesteld als een driehoek. Boven in de tekening aan het begin en het einde van de tekst Vrede, Liefde, Geluk ziet u een man en vrouw, het symbool van het vader en moederschap.

Wat is Vader, wat is Geest, wat is Zoon? U bent als moeder een kind van God. Als vader bent u Godskind, Gods zoon. Wordt moeder, wordt zuster en broeder. Kijk elkaar nu eindelijk in de ogen met menselijke waarachtigheid en u bouwt voor u zelf sferengeluk, oneindig geluk, éénzijn. Christus zei: 'Ik ben de weg, de waarheid en het leven' en in Johannes. 10 vers 30 zei Christus: 'Ik en de Vader zijn een'.
Dit alles is symbolisch weergegeven in de tekening als het kruis en de cirkel. Een cirkel heeft geen begin of einde. Het is een symbool van oneindigheid.
Wordt wakker, ontwaak! Er is een pad, een verheven weg van wijsheid en verlichting, die voor elk menselijk wezen aanvangt nu elke incarnatie op deze Aarde in het tegenwoordig leven en daarna die steeds binnenwaarts leidt verder binnenwaarts. Het is de weg van zelfoverwinning waarbij de eigenliefde wordt opgegeven en uw gehele wezen wordt vervuld van liefde voor alle dingen zowel groot als klein.

Indien u deze steeds binnenwaarts voerende weg bewandelt en indien u in uzelf kunt keren, dieper en dieper in uzelf doordringt, dan dringt u dieper en dieper door in de Wonderlijke Mysteriën van de Universele Natuur. Zoek eerst het Koninkrijk Gods. Het Koninkrijk Gods is binnen u lieden, staat in Lucas 17 vers 20.
Daar is het Koninkrijk.
Daar werkt de innerlijke kracht.
Daar zetelt de Koning.
Daar is het leven van uw leven. Het koninkrijk Gods, waarin Zijn wil geschiede. Want wij bidden....
Uw Koninkrijk kome Uw wil geschiede............... Weet u niet dat u Gods tempel bent?

Tracht geen heiligheid voor jezelf te bereiken; streef er naar heilig te worden. Offer al je daden op aan God. Vestig je geest op Hem. Bevrijd je van zelfzucht, gehechtheid en begeerten. Geen enkele daad zal je binden. Daden worden verteerd door het vuur van de wijsheid. Spreek de waarheid met mededogen. Spreek woorden die liefde opwekken. Spreek over goede dingen. Liefde wijst u de weg en verlicht het Pad. Liefde is de eerste stap op de opwaartse weg, ze is alle volgende schreden, ze is ook de laatste. Haar wezenlijk karakter is hemelse vrede. Haar werkelijke aard is harmonie en ze doordringt alle dingen. Ze is grenzeloos, onsterfelijk, oneindig eeuwig en allesomvattend.

Wees gelijkmoedig van humeur. Wees levenslustig. Wees zelfbeheerst. Wees zuiver van aard. Beheers je gedachten. Wordt geluk, neen ben het. Wees LIEFDE, neen wordt het in alles en alles.
Willen wij in VREDE, GELUK en LIEFDE leven met het daaruit volgende evenwicht, harmonie, dan moeten wij de woorden van de Meesters der Meesters Christus herinneren 'Zo wij niet worden als kinderen zullen wij het Koninkrijk Gods niet beërven. Laat de Kerstklokken elke dag, steeds opnieuw in u luiden en de Christus in u ontwaken. Maak nu uw weg gereed om aanstonds verder te kunnen gaan, zodat VREDE en HARMONIE altijd uw deel moge zijn.
J. P. 


                                                          KERSTFEEST. 
Het is Kerstfeest, wat betekent dat?
Ja, wat betekent het eigenlijk nog in onze tijd, dat feestgebeuren dat het Kerstfeest van oudsher is.
Nog steeds gaan in de Kerstnacht een groot aantal mensen naar de kerken om in een door sentimenten en op herinneringen opgebouwde traditionele sfeer het kerstgebeuren te herdenken.

Vele van deze mensen gaan nog alleen bij deze gelegenheid naar een kerkgebouw. Ergens voelt men wellicht een vaag heimwee naar een verloren heiligheid, naar een sereen gebeuren waaraan juist op deze dag nog wel enige waarde wordt gehecht. Het traditionele verhaal van de geboorte van Christus en de gebeurtenissen daaromheen wordt overal op de wereld eens opnieuw verteld.
Misschien is hier en daar nog wel een ontroering te beleven.
Ook zij, die geregeld en trouw ter kerke gaan zoeken de warmte van deze belevenis.

Er wordt toch zo mooi en gevoelig gezongen en de schoonheid van de gewaden, de kaarslichtensfeer en de kerstversiering doen de mens nog wel iets.
Zo ook bij hen die hiervoor geen kerkgebouw betreden, in vele huizen is de kerstboom weer opgezet en de sfeervolle verlichting al dan niet met echte kaarsen brengt de mens in een goedaardige stemming.
Een stemming die nog goedaardiger zal worden door het overvloedige feestmaal en de feestelijke dranken, die men op deze dagen zal nuttigen.
Feestelijk gekleed aan de buitenkant in een prachtige tooi beleeft het overgrote deel van de mensen deze dagen. Maar, over Christus en Zijn machtige Leven zal men nauwelijks nog iets te horen krijgen. Daarvoor heeft de mens geen tijd. In de drukke voorbereiding heeft de mens in het geheel daaraan niet gedacht.

Alles stond ingesteld op de uiterlijkheid en op de schone schijn.
Het kan gebeuren dat er kinderen zijn, die nog op geen enkele wijze ooit van Christus hebben gehoord, die niets afweten van Zijn Heilig Leven en de diepe betekenis van Dat Leven voor geheel de mensheid.
Diepe geestelijke armoede is het waarin de geest verkeert
Armzalig zwelgen in dure en overdadige voeding, kale bevrediging van menselijke lusten.
Praat er maar niet over, want de kans dat je wordt uitgelachen is groot!
Hoe moeten wij mensen op eigen kracht nog een diepte beleven door dit gebeuren?

En hoe kan het anders?
Na tweeduizend jaar leeft de mens nog altijd als een geestelijke dode.
Het enige dat de mens ziet is materieel welzijn.
Voor de ziel en geest heeft de mens nog steeds geen verlangens.
En in dit akelige, in deze kilheid moeten wij maar weer eens die ouwe koeien uit de evangelistische sloot halen?
Christus maar weer eens in zijn stalletje leggen vroom en braaf de liedjes die er bij horen zingen en tegelijk ons weer vol te eten.

Een grote zwijnerij is dit alles geworden. Christus als een reclame artikel, waaraan, mits deskundig op ingespeeld nog altijd veel valt te verdienen!
Mijn God hebt Gij mij verlaten? Is vandaag aan de dag beter op zijn plaats.
Ook wij, die door de Meesters in kennis zijn gekomen met de absolute en diepere betekenis van het Wonder van Christus, ook wij, worden overspoeld en verkild door de overheersende leegte om ons heen. Om in jezelf nog iets van de gloed van dit machtige gebeuren terug te vinden, zou je je geheel voor de wereld moeten afsluiten. Maar dat kan niet. Je hebt te aanvaarden dat Christus voor de meeste mensen een aardige legende is geworden waarmee je toch nog een leuk feestje kunt bouwen, maar waar je verder eigenlijk niet veel mee kunt doen.

Daarom weigert het in mij om over dit alles gevoelig en hartelijk te schrijven.
Diep doordrongen van de Goddelijke betekenis voor Al het leven op onze dolgedraaide Aarde staan wij helemaal alleen en in de vrieskou, maar dan een kou die van binnen heerst.
Verdrietig wordt het in ons als we zien en ervaren dat de macht van dit gebeuren op de wereld steeds meer verarmt.
Hoe ver zal het komen? Hoe leeg moet de mens eerst zijn voordat dit grootste gebeuren weer tot een waarlijk diep ingrijpend beleven zal kunnen worden.

Hoe zal deze massale hoogmoed ten val moeten komen als je weet, dat niemand om de figuur van de Hoogste Mentor voor alle werelden heen kan? Wat zou Christus thans voelen, als Hij nu op deze Aarde zou zijn?
Hoe smerig is de rol die de traditionele kerken hebben gespeeld door de mensheid een zo ongeloofwaardige Christus voor te houden?
Zo ongeloofwaardig, dat velen er de kerken voor uit zijn gevlucht.
En wat kregen zij er voor in de plaats?
Wat moet er gebeuren om de mensheid zover te krijgen, dat zij vanuit deze totale leegte er toe komt om het waarachtige van de Christus te leren begrijpen en aanvoelen?

Vooralsnog kunnen wij niets aan deze toestand doen. Het schijnt dat deze leegte eerst tot op de bodem moet worden doorleeft. Dat de mens eerst geheel ten onder moet gaan aan deze absolute armoede.
Het kale niets moet allereerst grondig worden ondervonden?
Zo zal het wel zijn, want wat schiet de mensheid er mee op als Christus zelf de vragen moet bedenken, als deze niet vanuit de mensen zelf omhoog wellen?
Zolang de echte diepe vragen omtrent het Leven er niet zijn, is het energieverspilling om de antwoorden te geven. De mens hongert nog niet naar het geestelijk voedsel van deze hoge kwaliteit. Dit alles doet niet af aan de gemoedstoestand van de mens die wel voelt wat het gebeuren daar in Bethlehem ook nu nog te betekenen heeft.

De wetende mens kan echter nog geen waarachtig feest vieren omdat hij zo intens wordt geconfronteerd met de leegte om hem heen.
Zijn feest zal moeten wachten, ook zal hij niets voelen voor een party in één der vele kerken, want ook dat heeft voor hem geen verbinding met het echte gebeuren. Deze mens zal in zich zelf afdalen en daar in de stilte van de Eigen Ziel peilen hoever de geboorte van het Hoogste Leven nog af is van het heden waarin hij leeft. Wellicht voelt deze mens hoezeer dit verlangen op peil is gekomen om reeds een eigen geestelijke geboorte te kunnen beleven.

Mogelijk zal deze mens reeds iets kunnen opvangen van het gezang der Engelen, wier krachtig en zuiver geluid zo algemeen overstemd wordt door het gekrijs der lusten van deze wereld.
Hij zal er slechts in zichzelf iets van kunnen beleven. Afdalend in een stilte zal het ook voor de mens van vandaag mogelijk zijn de ontroering te ondergaan van deze heiligheid, waarvoor de kalender geen aanwijzing behoeft te geven. Zo zal dit geboortefeest in de mens iets kunnen losmaken wat dan de verbinding betekent met de sfeer waaruit alles staat ingesteld op het Heilige Leven van Christus. Daarvoor is het niet nodig om een traditioneel praatje te houden over het heil van de geboorte, want dat is een doodgepraat verhaal dat iedereen zo langzamerhand de keel uitkomt.

Gesproken zal moeten worden van het diepe leed dat de mens dagelijks aanricht in het levende Hart van de Christus en dan zal men moeten begrijpen dat dat levende hart het eigen wezen is en betekent!
Het diepe verraad dat ieder mens nog steeds dagelijks pleegt aan zijn eigen hogere ,,Ikheid''!
Wat inhoudt dat de mens zichzelf nog immer buitensluit uit het machtige reine van zijn Goddelijkheid. Het zou beter zijn voor de mens een geestelijk pak slaag te beleven, opdat zijn geestelijke geboorte wat minder werd gesmoord, want deze groei en bloei beleven nu althans een grote insnoering zodat er van ontwikkeling geen enkele sprake kan zijn.
Dus geen lief gepraat rond Kerstmis, maar harde taal, die de mens wakker kan schudden.
P. L. H.

                                                         HET PAASFEEST.
Enige weken scheiden ons van het, Paasfeest. Hoe brengt u deze weken door? Laat u de heilige betekenis van dit gebeuren rond GOLGOTHA reeds op u inwerken, of beuzelt u? Bedenk dit, u bent een deel van uw 
Goddelijke Vader en hebt als zodanig rechten ,maar even vele plichten.
Uw staat eist dat u uw leven dienstbaar maakt aan God en uw naasten. Eerst dan toont u zich een waarachtig kind van uw Schepper. Dat dit geen flauw praatje is, zal de vreugde u bewijzen die u vervult, wanneer  de HARMONIE uw leven en handelingen bepaalt.

Deze bezielende woorden, geachte lezers, werden in het  jaar 1947 "afgedrukt in het blad 'Evolutie'. Zij werden als inleiding geschreven op de woorden afkomstig van een hoogbewuste ziel in de Sferen van Licht, die als Meester Hamet eens ,door Jozef Rulof tot de mensen sprak.
'Hoe brengt u deze weken door?' Deze weken vóór het Paasfeest en al die weken daarna?? Uiteraard, heeft niemand van ons het recht, hier op aarde deze rechtstreekse vraag aan een ander mens te stellen. Ook wij niet van het Contactorgaan, die zich suf piekeren hoe wij nu in 1980 kunnen relateren aan het Paasfeest, zonder in een traditioneel gezwijmel te vervallen, met het uitsluitende doel de vinger toch maar weer eens langs de kalender te halen om een 'aanleiding' te zoeken voor een gevoelig 'stukje'.

Bezielende woorden in 1947 Ja, ja...en nu in 1980, hoe staan wij er nu op? Is het nu in deze moderne tijd nog wel mogelijk om dat verre Golgotha aan de mensheid te 'verkopen'? Geërgerd wendt immers de mens, die de kerk ontvluchtte zich af..., veel te blij niet zo nodig meer te 'moeten'. Zeker zal hij of zij geïrriteerd reageren op zo'n old fashion gelegenheidspreek, gewend als men nog is, té worden geconfronteerd met een soort holle frase, een bundel slogans die in de praktijk van alle dag nog nimmer met waarachtig handelen werd opgevuld. Blij dat het niet meer zo nodig hoeft. Ja, ja en nu verder? Is het dan alleen maar daarbij gebleven? Zijn alle woorden, alle gevoelens met betrekking tot dat Golgotha'se drama dan uiteindelijk voor niets verstoffelijkt? Is al die geestelijke pijn, al die strijd dan zinloos?

Waarin vinden wij bij de massa van de mensheid deze ernst; deze serieuze bezieldheid terug? Zeker in de kerken wordt het oude verhaal gecontinueerd en zelfs valt daarin vandaag aan de dag reeds 'iets' meer licht; iets meer bewustzijn te bespeuren. Maar nog altijd wordt de belevenis van Christus lijdensweg en kruisiging gezien en gevoeld als een stofmens drama dienend als offer en vergeving voor al wat was, is en nog te berde gebracht zal worden onder de rubriek 'menselijke zwakheden en zonden' :
Het lichamelijke lijden is in staat gevoelige zielen tot 'stigma belevenis' te suggereren. Het gevoel van onrecht, aangedaan aan zo'n edel wezen, kan zelfs afschuw wekken en het begrip dat hier 'Gods Zoon' op de Golgotha’se slachtbank is gespijkerd, verwaast in een vaag onbegrip. Immers nog altijd zoekt de mens God zeer ver hoe zou zijn 'enig geboren Zoon' dan nabij kunnen zijn?
En dan spreken wij (vergeet het niet, in 1980) tot nu toe over de zoekende mensen, maar hoevelen zijn er niet die geheel zijn bekeerd tot nihilisme, die het niet de moeite waard vinden om zelfs maar te zoeken, gefrustreerd als zij zijn door de ontelbare blijken van onvermogen van het geloof, de onvoorstelbare bloedige dwalingen, waartegen zelfs de prediking van het hoogste heil niets vermocht te doen. Niets kon tegenhouden en nooit ook maar iets keerde. Ach, ach het is zo pijnlijk om de werkelijkheid geestelijk te ontleden, de werkelijkheid zoals deze is in het jaar des Heren: 1980. Godsdienstig dwalen inderdaad is duidelijk minder geworden dat is grote winst, maar is daar ook realiteit voor in de plaats gekomen? Is daarmee het waarachtig naderen tot de kern van het heilig gebeuren rond en door de Messias daar op het verre Golgotha, wel dieper en intenser geworden?

Wij kunnen vaststellen dat dit beslist niet zo is, gezien de verschijnselen in onze huidige dagen. Helaas is het zo, dat ons een schroom bevangt om te spreken over Pasen. Afgezien van een soort kudde beleven in bepaalde kringen is dit feest gewoon gedegradeerd tot een soort 'baaldaggebeuren'. Eindelijk eens weer een extra lang weekend en nu maar hopen op mooi weer.... en de files zullen overeenkomstig zijn. Wij weten, het klinkt erg negatief , maar zeg het zelf, geachte lezer, is dit dan geen realiteit?
Hoe brengt u dit weekend door? Vraagt een hoog Bewustzijn en deze woorden brengen ons ( op de bewuste uitzonderingen na en die zijn er:) knap in verlegenheid. Waar op Aarde leeft thans dan wel het hoogste bewustzijn? Wie zouden het nu - wij zeggen niet moeten'- kunnen zijn die in staat zijn de mensheid op te vangen om de ware Christus te doen leren kennen?

Wie zijn het dan die met eindeloos geduld en liefde tot ingewijden werden, door het Kosmisch Bewustzijn opgetrokken en tot Gethsemané en Golgotha gevoerd, met het enige, uitsluitende doel om elke karaktertrek, elke gedachte naar de Goddelijke Reinheid te voeren van dat Golgotha’se kleur bekennen? Waar in deze wereld leeft thans dat hoge Bewustzijn?
Goede vraag, zouden de Meesters wellicht zeggen of hebben wij het mis?
Is reeds het signaleren van deze gedachte hoogmoed, is dat Jozef Rulofse Godsdienstwaanzin? Blijkt er misschien uit dat wij allen toch nog maar niet kunnen besluiten om echt tot de kern te gaan? wij zullen geen van allen, die de Meesters kennen, die de boeken van de Profeet aller tijden beleefden, kunnen zeggen: 'die man ken ik niet..... nooit van gehoord..'

Allemaal heel bekende woorden die heel veel betekenis blijken te hebben, omdat deze afspiegelen wat in elk leven een rol speelt als het bekende puntje bij het paaltje dreigt te komen. Wij weten het ook best, zó goed zelfs dat wij deze taal maar liefst niet gebruiken. In het eigen leven hapert het maar al te vaak, dan is het wel prettig om ter compensatie, toch maar weer fijn met anderen te praten over die Jozef Rulof.
Goede vragen o, deze zijn er genoeg te stellen alleen wij zouden ze aan anderen niet mogen stellen, het zou verboden moeten worden. Het gaat je immers geen bliksem aan wat die ander doet. Zei Meester Zelanus het niet voortdurend met die verfijnde daling in zijn stem: 'Zusters en Broeders gelooft het, laat het tot u doordringen GIJ ZIJT GODEN!

Indien wij ons overeenkomstig zouden gedragen, zouden er dan niet reeds lang mogelijkheden zijn ontstaan waardoor reeds nu krachtig, luid en duidelijk aan de mensheid werd verklaard wie de Messias wel is, wat de Christus werkelijk betekent. Hoe reëel dat verhaal wel is en wat dat echt inhoudt voor de geestelijke ontwaking van elk mens op Aarde? Zouden de mogelijkheden daarvoor niet op slag aanwezig zijn als alle adepten van Jozef als André Dectar en de Meesters, zelf reeds die onmenselijke kruisweg hadden aanvaard. Als zij allen, broodetende profeten, verkozen om af te zien van het geven van prioriteit aan de volle maag?

Mijn hemel, wat zou er kunnen gebeuren als die Goddelijke Bliksem werkelijk was ingeslagen in al die gevoelige harten en goedwillende zielen. Want is het dan niet waar? Zijn wij niet de Goden, zoals bedoeld in al die bezielde woorden. Waarom voelen wij dat dan niet?
Omdat wij nog zo ontzettend 'beuzelen', om met Meester Hamet te spreken. Omdat wij zo gesplitst bezig zijn, zo voornamelijk aards, maatschappelijk, omdat omdat...ja, vult u het zelf maar, omdat wij nog zo armzalig bewust zijn. Omdat wij nog zo graag maatschappelijk meetellen en voor vol aangezien wensen te worden.
Ja, lieve lezers, zo is het toch. Het heeft betrekking op ons allemaal. In de meeste mensen leeft het tobben met dit soort van tweeslachtigheid. Ons verschuilen achter het leven onder wetten van oorzaak en gevolg. Zwaarte en zieligheid kwekend waar slechts alleen reden bestaat tot zielenvreugde, omdat wij kunnen behoren tot de gezegende ingewijden, die reeds nu adepten zijn van een universiteit met Goddelijke, eeuwigdurende REALITEIT.

Het vorenstaande is maar wat gepraat, zo maar voor de vuist weg, zo uit het gevoel van de dagelijkse praktijk. Door de verkramping van het gesplitst zijn, door het verkeren in vele werelden, door het bé1even en aanvoelen van geestelijke hoogten, tegelijk met het zijn in een chaos, die onze maatschappij is en ingevolge aanleg, plicht en verantwoordelijkheid als eerste beleefd dient te worden. Jozef leefde voor een taak wij niet?
Wij leven om goed te maken. 'U leeft onder de karmische wetten', zegt de Meester. Zijn dat verzachtende omstandigheden?
Pasen, Goede Vrijdag, Pinksteren en Hemelvaart, wat zegt het nog voor de mens en wat heeft het werkelijk te zeggen ? Laten wij toch nog eens trachten aan te voelen hetgeen Meester Hamet, als Kosmisch Bewuste Engel ons voorhoudt.
P. L. H. 


                                            KERSTMIS.........CHRISTUS.......
Het is al weer zover. . . . Klokken luiden.. . . . De mensheid zingt van vrede op Aarde en van in de mensen een welbehagen. De kerstnacht is in de loop der tijden voor de mens tot een symbool van bezinning en stille inkeer geworden. Alle onenigheid wordt voor een moment vergeten, de strijd wordt gestaakt. Maskers zijn het. Scherpe contrasten met die vrede en dat welbehagen. De maatschappij verruwt steeds verder, gevoed door onze eindeloze materiële begeerte. Onze wereld dreigt een niets ontziende machinerie te worden, die onherroepelijk ons uit de hand gaat lopen en waar velen eenzaam in ten onder gaan. Jazeker, wij worden in onze westerse wereld van de wieg tot het graf verzorgd, materieel dan wel, maar geestelijk niet! Voor geestelijke armoede bestaat immers geen sociale verzekering. Geestelijk zullen wij op onze eigen benen moeten leren staan. Wij zijn het immers zelf die onze leegte en volheid bepalen.

Wij kunnen niets op een ander verhalen of afwentelen.
Zo zijn wij dan weer een vol jaar met onszelf bezig. Wij worden tegenwoordig goed geïnformeerd over het gebeuren in de wereld. Het nieuws wordt ons van alle kanten overvloedig thuisbezorgd, het wordt ons zelfs in de huiskamer gepresenteerd. Ondanks al deze ellende denken wij toch weer aan het Kerstfeest, door onze kalender, gedwongen!
Voor de bewoners van het noordelijk halfrond betekent 25 en 26 december tevens dat de Zon haar laagste stand heeft bereikt en dat hij aan zijn terugkeer is begonnen. Van dag tot dag betekent dat meer licht en meer warmte. Is het soms dat licht en die warmte die ons doen besluiten, ondanks alle tegenstellingen in onze wereld, er maar iets gezelligs van te gaan maken of heeft het gevoel met het wonderbaarlijke gebeuren in Bethlehem te maken?

Geen gebeurtenis of geweldige omwenteling heeft deze overlevering bij ons kunnen wegvagen! Er zijn wel veel mensen die deze gebeurtenis zo langzamerhand naar het rijk der fabelen willen verwijzen, maar er zijn er toch velen die het niet ,,helemaal vertrouwen". Zij gaan in de Kerstnacht zowaar naar de kerk. De kerk heeft het dan weer goed, belangstelling! Men viert daar Christus geboorte. De geboorte van de Goddelijke Mens die ons kwam zeggen dat wij ALLES MOESTEN LIEFHEBBEN WAT LEEFT. Hij werd verguist, niet begrepen en vermoord. Nu nog, elke dag, elk moment. Christus kwam voor ons uit het Goddelijk Al terug naar Moeder Aarde om de mensheid Zijn Liefdesboodschap te brengen en kreeg te aanvaarden dat de mensheid daar nog niet rijp voor was.
Het Kerstfeest staat echter niet op zichzelf! Het is een punt in de lange lijn die met de totale bewustwording van de derde kosmische graad te maken heeft.

Een groots opgezet plan teneinde het leven van Moeder Aarde in een versneld tempo tot de evolutie te voeren zonder haar eigen levenswetten aan te tasten. De mens moest zijn eigen wetten en wil kunnen blijven beleven! Christus geboorte was de hoeksteen, de hoogste inzet in dit plan. Niemand anders kon dat volbrengen!
2000 jaren van strijd waren nog nodig ,om de Eeuw van Christus binnen te gaan. Pas in deze eeuw zal ons het hoe en waarom Van dit Gebeuren duidelijk worden. Daarom is het ons ook niet mogelijk het ware Kerstgebeuren en feest in woorden om te zetten. Meester Zelanus deed dit voor ons op zondagmorgen ,25 december 1949. Hij zei ons:

Toen de eerste mensen het Al hadden bereikt, kwamen zij tot denken en voelen en begrepen dat er een kracht was, die het moederlijke principe vertegenwoordigde, maar als vaderlijk gezag de weg bepaalde om hoger en verder te gaan. En toen gingen die mensen - het waren mensen -- als Goden  hun Goddelijke Geboorte voelen en begrijpen, een wandeling maken, verder en verder, om zichzelf zichtbaar licht en weten te schenken opdat zij het andere leven zouden kunnen dienen en kwam het eerste gevoelige leven tot besef het andere leven te moeten optrekken om met dat leven te spreken. Dan volgde in het Goddelijke Al de vraag: Wat weet u, mijn broeders en zusters, thans van uw Goddelijke geboorte af? Waarvoor leven wij, waarvoor dienen wij en hebben wij die lange weg moeten afleggen!?

Waarom heeft God,  heeft de Albron ?" Ik kan u onmiddellijk met die toestand verbinden, hoe die eerste mensen met elkaar hebben gesproken, hoe zij het leven hebben aangevoeld, want er was van Christus nog geen sprake. De eerste mensen die het Goddelijke Al bereikten moesten de Goddelijke geboorte beleven, hadden die zelfstandigheid bereikt en moesten die nu aanvaarden.
De hoogste Meester -- dat leest u in de Volkeren der Aarde -- zei en kon zeggen, toen zij de reis door dit universum maakten en de anderen vroegen: Waarom voelt u dit van het woord?  Ja, wellicht ben ik eerder geboren dan gij. En zo was het. Er zijn nu nog steeds stelsels te beleven waardoor de mens te peilen, te bevoelen is, vanuit het oerwoud is te zien.
En in het blanke ras bent u reeds een geleerde en kunt zeggen: "Ja, ik ben verder dan u." Maar in de sferen is men weer verder dan u bezit en voelt.

Daar zijn er die de zevende sfeer en de Kosmische graden hebben beleefd  ja, die nu als Goden het Goddelijke Al vertegenwoordigen, waar Christus met de eerste mensen leeft:
Christus, de eerste Meester voor deze Ruimte, de Goddelijk Bewuste zei: Wat moeten wij doen? U weet dat de planetenstelsels vader en moederschap vertegenwoordigen. Eén onzer moet terug naar de Aarde, want de, Aarde bezit het hoogste bewustzijn voor deze Ruimte, de derde kosmische graad.. Eén onzer moet terug om die mensen daar op te trekken in dit Goddelijke Gezag, wil die mens het Goddelijke aanvoelen, bedenken en beleven, de Goddelijke geboorte beleven.

Allen kwamen en vroegen:"Laat mij gaan, Meester:"
De eerste Meester zei: Hoe kunt gij gaan, wanneer ik moet aanvaarden, dat ik de gevoelens bezit om deze Ruimte te dienen. In welke handen ligt de zekerheid. Wie bezit de kracht om dit alles te kunnen dragen? Zeer zeker, ik Weet: Gij zult uw leven en alles inzetten. Gij weet, hoe wij de Aarde hebben verlaten en hoe het bewustzijn is van al die miljoenen kinderen, die tot onze levens behoren.

Christus, de eerste Goddelijke Meester en de zijnen waren één en legden contact terug naar de zesde kosmische graad. Deze ging zich verbinden met de vijfde kosmische graad, met de vierde, de derde en nu kwam het woord in de zevende sfeer. De Meesters van de zevende sfeer waren bijeen. De priesters daar, kinderen vaders en moeders, zaten tezamen in de natuur, een machtige tempel, omgeven en omringd door het leven van de Albron en maakten zich gereed om het uiteindelijke te kunnen beleven en te ontvangen. Zij waren allen helderziend en helderhorend: Wat zegt dat? Neen, zij zijn voor die Ruimte kosmisch bewust en kunnen het gevoel, dat innerlijk tot hen spreekt en spreken moet, opvangen en beleven.

Ja, zij kunnen het woord gestalte geven, want zij zien vanwaar het komt.
Nu kwam het bericht: Maakt u gereed en legt de eerste fundamenten voor de Aarde. De allerhoogste Meester, de eerst bewuste maakte Zich gereed om een nieuwe geboorte te ontvangen, om de Aarde het Goddelijke Gezag te schenken, het ruimtelijk Evangelie, dat wil zeggen de wetten, die open liggen om de kern de Liefde en de waarheid te kunnen peilen!
De mens op Aarde heeft een God nodig, de mens en kind van Moeder Aarde heeft de Goddelijke Oerbron nodig en moet de Goddelijke geboorte beleven. Eerst dan heeft deze mensheid, die miljoenen kinderen, houvast en leert dat leven de Albron zien en aanvaarden.

Ook de Meesters uit de vierde sfeer namen deze berichten op en hadden die te aanvaarden.
Zij kwamen, als u, uit de Ruimte en wisten, want waarheid, Liefde, welwillendheid en rechtvaardigheid leefde onder hun harten.
Nu begon de astrale wereld. De Meesters begonnen op Aarde contacten te leggen. Zij waren reeds bezig en hadden reeds verschillende dingen op Aarde gebracht. Er was vuur geschapen door steentjes tegen elkaar te slaan, waardoor vuur ontstond. Maar de eigenlijke maatschappij, de menselijke ontwikkeling moest nog komen. De mens had een geloof nodig, had ontzag nodig en wist niet wat dat alles te betekenen had. . .
De mens moet men terugvoeren naar de Goddelijke geboorte, naar God door het vader en moederschap. Er zullen universiteiten worden opgebouwd. Er zal een wetenschap ontstaan, een geloof zal er komen op Aarde, dat later, over eeuwen, wéten wordt.

Miljoenen mensen begonnen aan de opbouw van deze mensheid en leven thans op Aarde in dierlijke, stoffelijke en grofstoffelijke graden. Het blanke ras heeft zich reeds geopenbaard. Moeder Aarde ging verder en bouwde aan het organisme. Vanuit de wateren kwam de mens op de begaanbare bodem, voedde zich - hij ging op jacht en wist van een hogere liefde niets af - at, dronk en stierf voor zichzelf. En die wilden, die menselijke hyena's, die kinderen moesten een geloof, wijsheid en wetenschap ontvangen. Want zo is het begonnen.

Dat waren de eerste fundamenten, die het Goddelijke Al heeft moeten leggen, voordat het Huis Israël op Aarde gevestigd kon worden. Nu gij het Goddelijke Al door het vorige éénzijn hebt beleefd, kunt u dit alles volgen.
Op Aarde is men bezig. In de sferen werkt men. Elkeen, die het licht heeft beleefd en de sferen van licht heeft betreden, begint het andere leven te dienen en weet: Dat leven is van mij, dat is mijn vader en moeder, wanneer dat leven niet tot het licht komt, kan ik geen geluk beleven, want die cel behoort tot mijn organisme, tot mijn ruimte, mijn leven, ziel en geest, mijn Goddelijke Al. Nu gaan wij steen op steen leggen en bouwen aan een universele tempel. Wijsheid, kracht en liefde zullen wij ontdekken en meerdere levensgraden zullen zich aan ons leven openbaren, waarvan wij de wijsheid in ons opnemen en eigen hebben te maken. 

Het ogenblik kwam - dat zagen de kinderen in het Goddelijke Al -, dat de hoogste Meester zich gereed moest maken, de profeten waren reeds op Aarde geweest - en kwam Mozes. Vanuit de sferen van licht vroeg een kind om het leven op Aarde te mogen dienen.
In een schemerlicht, direct onder de eerste sfeer - het bewuste weten en dienen, waar de lichtende openbaringen kunnen geschieden - leefde een mens, een ziel die vroeg:"Wat ben ik voor mijn vader en moeder, mijn zusters en broeders op Aarde? Ik zie, ik leef, 'ik kan spreken, voelen en denken:"
En in dit schemerlicht verscheen, in het licht een Meester uit de zevende sfeer, een bewust leven en zegt: "Hoort en ziet gij mij? Ik kom tot u, u vragende, want u staat open voor de wetten van de Ruimte: Wilt gij uw vader en uw moeder dienen? Dan zal ik u dienen en u met UW Goddelijk bewustzijn verbinden, u zult uw Goddelijke geboorte beleven:" Hoe de naam van dit kind zal zijn, weet niemand, maar vanuit de Ruimte is er regelrecht een contact ontstaan, dat nooit en te nimmer meer verbroken kan worden.

De sferen, de Meesters, zij die deze wetten in handen hebben en de meeste wetenschappen hebben opgebouwd, zij die de fundamenten moesten leggen om het aardse kind naar het Goddelijke Gezag op te trekken, waren in contact met het allerhoogste, de mens, die de Goddelijke wetten heeft bereikt. Nu maakte Christus, de Hoogste Meester Zich gereed.
Mozes kwam op Aarde en probeerde in het menselijke leven af te dalen, want hij wilde een nieuwe geboorte beleven. Geef mij het leven, geef mij een nieuwe geboorte. Laat mij opnieuw leven, ik wil dienen! Laat mij toch, ik wil graag, dat dit leven bezield is geworden. Mozes zette zich in de natuur neer en smeekte om een nieuw organisme. Nu moet, vanzelfsprekend, het laatste gevoel, het grafbewustzijn tot bezieling komen, wil de mens geboorte en reïncarnatie, vader en moederschap worden.

Dat beleefde Mozes, maar kende de wetten nog niet. De metafyschische wetten spraken thans tot zijn bewustzijn en eindelijk, onder dit gaan, dit voelen en denken, de smart te willen dienen, te willen beleven en te werken om die mensen daar -- uw vader, moeder en kinderen - op te trekken naar iets beters, kreeg dit leven, vanuit de Ruimte, een wet te beleven, te ondergaan en loste dit bewustzijn voor de anderen op. Op Aarde was reeds contact gelegd. De eerste mens de eerste man, de eerste moeder, als gevoel, die voor het geloof, het weten, de Ruimte, de bijbel, God, het universum en alles in de Ruimte, aanvaardde en beleefde, dat leven was bezig om zichzelf te scheppen. Het ging om één begrijpen, één voelen en denken. Er was niets anders in de Ruimte om de mens op te trekken naar het Goddelijke Al. En daarom kregen wij Mozes, Abraham, Izaäk en Jacob. Het Huis Israël kwam tot stand, profeet na profeet.

Die profeten waren rebellen, maar zij wisten nog niet beter. Zij dienden het kwade en het goede, zij gebruikten een zweep, maar ook de liefde. Zij vertolkten een bloem en het dierlijke, zij wisten niet beter, maar waren de eerste grofstoffelijke fundamenten voor hetgeen aanstonds de UNIVERSITEIT VAN CHRISTUS ZOU ZIJN. De mens, die voor God diende, leefde in een hol onder de grond. Dan werden er huizen opgetrokken, de mens nam bezit van zijn omgeving en had het gevoel, het andere leven wakker te schudden en te dwingen naar boven te kijken, naar de Ruimte die hen toebehoorde, maar waarvan zij zich de wetten hadden eigen te maken. U kent nu de geboorte van het Huis Israël.
eindelijk was men op Aarde zover, dat men het Goddelijke gezag kon ontvangen. De eerste bewuste, de latere Christus, wist wat Hem op Aarde te wachten stond. De Meester keken vanuit de Ruimte naar het dierlijke, onbewuste leven op Aarde en wisten hoe men daar ontvangen wordt, want de mens was niet gereed voor bovennatuurlijk bewustzijn. Het leven in de sferen, de bloemen, het licht, al het leven sprak over vernietiging, afbraak, marteling, geseling en ellende. Maar, wat is ellende en geseling, wat zegt het pijn te hebben en te sterven, wanneer men daardoor ontwaakt? Zij hebben dat alles in die miljoenen levens, die zij hebben afgelegd, beleefd en kennen nu narigheid en geluk.

De hoogste Meester was omringd door de kinderen van moeder natuur en door miljoenen zusters en broeders, die Hem begeleiden. Langzaamaan loste Hij voor hun ogen op. Hij had de reis naar de Aarde aanvaard en was een Goddelijke geboorte.
Wat zullen wij beleven, wanneer wij dit leven nu volgen? De fundamenten -- zei ik u -- waren gereed. Een kleine weg was er opgebouwd, waarop Hij kon staan, maar die Hij zou moeten verstevigen. Hij zou vanuit dit moeras een begaanbaar pad moeten bouwen voor Zijn persoonlijkheid en wijsheid. Zij Goddelijk contact. Dat alles stond Hem te wachten en hiervoor zou hij dienen. Hij weet, dat hij vanaf de Maan naar de Ruimte was gegaan en op Aarde als dierlijk bewustzijn had geleefd. Hij kent al zijn miljoenen vorige levens. Er is niets meer in de Ruimte, dat Hem niet toelacht. Hij is licht en zelfstandigheid.

Hij voelt zich gedragen door de krachten en de elementale wetten van de Ruimte, want Hij is Zon en Maan, licht en duisternis tegelijk. Hij is regen, wind en bliksem. Hij is ALLES. Omdat Hij in harmonie is, Zal zijn Leven de Ruimtelijke Liefde vertegenwoordigen en zal de mens op Aarde leren, hoe men die Liefde aanvaardt en krijgt, wanneer men Die, als harmonisch geheel in zich opneemt. Dat alles zal aanbreken, maar Hij moest beginnen om de mens voor hoger universeel Goddelijk gezag wakker te schudden.
Op Aarde leefden twee mensen, die afstemming hadden op Zijn graad en de eerste sfeer -- er leven nog mensen, die vanuit de eerste sfeer zijn teruggegaan om het mensdom op Aarde te dienen -- die met elkaar dit Goddelijke gezag zouden aantrekken.

U krijgt nu onmiddellijk een beeld aangaande Maria en Jozef, voordat zij die Goddelijke genade, deze Goddelijke werking zouden beleven. Hierdoor stelt de Ruimte vast -- en kunt gij aanvaarden -- dat de mens zich gereed maakte om het Albewustzijn aan te trekken, te dienen en te baren.
Vader en Moeder waren op Aarde. Maria en Jozef vonden elkaar en kwamen tot eenheid. In de Moeder kwam een stilte en tussen de derde en vierde maand, dat het nieuwe leven in haar leefde, sprak dit bewustzijn tot haar IK en ging Maria voelen, dat zij iets machtigs droeg waarvan de sterren zouden spreken. Zij kwam in een hoger voelen en denken en hoorde onzichtbare stemmen, die toch welluidend waren om te kunnen beluisteren. Zij hoorde en verstond -- men sprak tot haar leven in haar eigen taal -- dat men zei: ,,Gij zult éénzijn met het AL en het allerhoogste leven baren, dat de wereld een geloof en een evangelie zal schenken.''

Wat Maria in die tijd als moeder heeft gehoord, daarvan is nog niet één woord enigszins vastgelegd. Niemand heeft kunnen beluisteren, wat zij tijdens haar éénzijn met het Kind en de Ruimte onderging. Ja, men vertelde, dat zij aanstonds het levende licht zou aanschouwen. En, zoals de mens op Aarde nu nog wordt geboren, zijn deze wetten vertolkt, werden de gevoelens uitgestippeld, die vanuit het Goddelijke AL en de kern van dit Leven het moederlijke baringsgezag opvoerden, zodat zij kon begrijpen. Die enkele maanden, dat éénzijn van moeder en kind, waren machtige openbaringen voor deze mensheid, die toen echter die gevoelens niet kon begrijpen. De Engelen -- men noemt het ,,Engelen'' -- kwamen tot Maria en zeiden: ,,Zie, Hij zal aan uw leven verschijnen. Voel, Hij is in u! Kijk, welke weg Hij heeft te gaan, opdat gij voorbereid zult zijn om Hem aanstonds te kunnen dienen, om Hem aanstonds aan uw hart te kunnen nemen en dan te kunnen zeggen: Ga, want Gij zijt vanuit het Goddelijke Al, vanuit de Goddelijke Bron op Aarde gekomen om al het leven te dienen.'' Maar, voor dat de geboorte kwam, was de moeder niet gereed zich aan dit kind zo te kunnen overgeven.

De broertjes en zusjes bemerkten niets van de éénheid van moeder en kind, die, na de geboorte, de eigen gevoelens tot de moeder stuurde, waarvan de andere kinderen niets begrepen, niets voelden.
,,Waarom, moeder'', zegt er één, ''waarom zijt gij zo één met Hem. Waarom kunt gij mij die gevoelens niet schenken?'' Zo sprak een broer van Christus. Spreekt de wereld over een broertje van Christus? Dat kind zag, dat Hij in de stilte van de Ruimte leefde. Er was iets. Ja, wat was het? De moeder wist het, maar kon deze gevoelens niet vertolken. Dat hebben meerdere moeders beleefd, die een genie op Aarde zouden brengen. Meerdere moeders -- en nu kunt u stoffelijke vergelijkingen maken -- voelen en zagen innerlijk, dat zij iets verhevens droegen. Miljoenen moeders hebben later en in deze tijd tot het innerlijk leven gesproken en waren met een kern voor de kunst, voor muziek of wijsheid verbonden.

Maria beleefde dit en wanneer het kind al spelend ontwaakte, kwamen prehistorische tijdperken tot het bewustzijn, tussen de vijf en zes jarige leeftijd. Het zevende jaar gaf aan het leven van de Messias weer andere gevoelens, namelijk die van de reïncarnatie. Hij ging de ouderdom van zichzelf voelen en begrijpen, speelde anders en ging vaak buiten neerliggen om naar de Ruimte en de Hemel te schouwen. Soms, als de moeder het kind zocht, vond zij Het neergeknield voor de bloemen in de natuur, waarmede Het Zich omringde.
Wanneer Maria het Leven, omringd van zingende vogels, in de natuur terugvond, vroeg zij zich af: ,,Wat zal er met dit Kind gebeuren, welke taak heeft dit Leven te aanvaarden en te volgen? Mijn God, mijn God, waarvoor dient dit alles?''

De hoogste Meesters, waarvan en waarvoor de profeten hebben verteld, dat het Goddelijke Bewustzijn op Aarde zal ontwaken, leefde reeds in het gevoelsleven van Jezus. De naam JEZUS heeft niets anders te betekenen dan hetgeen gij hebt ontvangen. Uw maatschappelijke vertegenwoordiging moest plaats vinden door een zelfstandigheid, of de maatschappij kreeg niets anders dan disharmonie te zien. Daarom kreeg dit Leven een naam zoals men aan velen een naam heeft gegeven. Maar in dit Leven leefde het Goddelijke ontzag, het Goddelijk Bewustzijn, dat Moeder Aarde het dienende principe te vertegenwoordigen heeft. En nu ontwaakt in Jezus het Ruimtelijk gevoel en naarmate het Kind ouder wordt, kreeg Het Universeel gestalte. De ene dag na de andere, als mens ondergaande, voelde Jezus, dat hier de Goddelijke geboorte plaatsvond.

Wij hebben dat Leven kunnen volgen. Vanuit onze werelden beleefden wij deze geboorte, dat u KERSTFEEST noemt, maar de tijd, die u ondergaat is niet in harmonie met de werkelijkheid, want het was hartje zomer toen de Christus geboren werd, of anders -- geloof en aanvaardt het -- in die kribbe, daar buiten, was de Messias bevroren. Het was hartje zomer, toen de Messias Zijn ogen opende en het Leven voor deze wereld een aanvang had genomen.
Wij verbonden ons met die geboorte en lagen neergeknield aan de voeten van het Goddelijk Gezag.
Tot zover.
Slechts een behoefte aan stilte rest ons...................
Meester Zelanus. 

                                                        Mijn mooiste kerstverhaal (2008)

Het mooiste kerstverhaal, werd niet door mensen handen geschreven. En toch zal ik het jullie hier nu laten zien. Het lijkt wel een sprookje maar het begint Niet met’ : “Er was eens.”

Want God was er, en men wist het niet eens. Nu weet men zoveel en denkt men: “God is er niet meer.”

En Ja…zo beging mijn kerstverhaal al niets wetend, om het toch aan die mensen te laten horen die alles weten en in niets meer geloven.

Ik had het geluk die ene ster te mogen volgen die vrede bracht. Maar dat was nog ten tijde van…

Toen de mensen noch niet zoveel boeken lazen. Niets is slechter dan te veel weten.

Te veel lezen, als het toch geen bidden meer is.
 

Daarom verbrandde men ook in sommige culturen al die wijsheid.

Want wie dacht zelf slimmer te zijn, werd doorheen de geschiedenis, steeds ten val gebracht.

Niets is dommer dan een: “Hij” of een “Zij” die denkt alles te weten.

Niets is erger dan veel: “Hij’s” of veel “Zij’s” die in minderheid de meerderheid wil laten zweten.

En niets is gevaarlijker, dan macht die macht grijpt naar meer macht.

Aldus is er geen enkele regering goed die te lang aan de macht blijft.

Het menselijk gestel is niet sterk genoeg om te veel weelde te dragen.

We worden geboren uit stof en keren tot stof terug.

Geen wonder dat elk individu met al die wijsheid eindigt bij dimensie.

Gelukkig ook.
 

Moesten al die geesten van dode mensen te slim worden, zou het nog erger met ons gesteld zijn.

Zo zie ik mensen, uit landen wegvluchten, omdat er teveel gevochten wordt omdat ze niet meer tevreden zijn met het regime of het geloof, omdat ze honger lijden, noem maar op…

Spijts genoeg brengen ze niet, alleen zichzelf naar hier, (en ik heet ze welkom) maar ze brengen ook hun zorgen, hun virussen, hun ziekten mee (en ik vraag mij af waarom)!

Het lijkt wel een voetbal match. Ze schoppen de bal weg en lopen hem dan weer achterna.

Totdat er sommigen onder ons dan met de naam hooligan bestempeld worden.

Omdat hun huis, hun werk plaats moest maken, voor een nieuw voetbalveld een voetbal veld, waar de scheidsrechter, steeds laatste woord heeft, trots de videobeelden, het tegenovergestelde bewijzen.

Want als ik lees wat hier bij ons, door hun komst uit onze oude vredige cultuur, allemaal moet verdwijnen,

vraag ik mij af waar is die mooie spreuk gebleven: “Vrede op aarde aan alle mensen van goeden wille”

Het kruisje, het kerststalletje….moet dit zomaar voor hen verdwijnen?
 

Ja, wellicht verdwijnen de kruisjes nog in de kerken ook, aangezien men de kerken ombouwt tot dancings, museums, hotels…en in openbare plaatsen moet deze wet gehandhaafd worden.

Dus weldra een hotel; in plaats van een kerststalletje.

Dat vind ik nu persoonlijk wel goed voor het kindje Jezus, maar of het kindje daar zelf ook behoefte aan heeft, dat betwijfel ik ten stelligste.

Het kindje sluit zich niet aan, bij die kleine meerderheid, van rijke en onbekwame mensen. Of bij hen die oorlogszuchtig en haatdragend, de wereld in een vuurbol willen zien veranderen.

Neen het kindje Jezus, hoeft geen redding te zoeken op de maan of al in het heelal,  het komt van al zo verre, recht uit den hemel, van overal en naar overal,  uit het zwart gat waar men zo naar zoekt

terwijl men er temidden in leeft.
 

Er is geen ontkomen aan.

En terwijl het licht van die ene ster ons de weg naar het zwarte gat wijst, blijft men grijpen naar het zwarte gat, om dat licht te vinden.
En niemand denkt aan die goochelaar die zegt hocus-pocus en een konijn uit de zwarte Hoed tovert.

De pikzwarte Hoed,  met het zo blakend wit van binnen.

Het lijkt wel de ster in het zwarte Gat.

Maar als de tovenaar het konijn er uithaalt heeft iedereen het gezien.

Dit was dus als een sprookje zonder woorden.

Eender welk ras of kon het in eender welke taal zien, begrijpen, wat er zonder woorden gebeurde, en wat er in die stilte vooraf ging.

Kleurloos genoeg stelt men hier alles voor met een hoed en een konijn en niet met een EI al op de wereldbol.
 

Spijts genoeg hoorde ik hier geen racistische uitspraak van: Waarom niet met een zwart konijn en een witte hoed, in plaats van ene zwarte hoed en een wit konijn.

Wel omdat niemand het zwarte ei zou willen zijn en de ganse wereld al zwart genoeg kijkt.

Nochtans draagt die hoed beide kleuren zwart en wit.

Wat op een witzwart beeld, alle kleuren van de regenboog vertegenwoordigt.

Wat op aarde, alle volkeren zou moeten samen brengen.

Doch die zwarte hoed draagt zijn zwart uiterlijk zichtbaar en schijnt met zijn witte glans van binnen.

Terwijl die ene ster boven de aarde staat te glanzen naar al die zwartkijkers onderin.

Daarom vraag ik nu voor hen een minuut stilte, wie weet  zit er bij hen, die alles weten, ook nog een tikje zaligheid in.
 

En ik bid zonder woorden.

Zonder enige teken.

Voor hen en voor ons in stilte.

En ik denk aan: Eens als er geen woorden meer zullen zijn.

Eens als er geen kruisjes meer zullen hangen.

Eens als er geen kerststalletjes meer zullen staan.

Zal ik dan nog wachten op die kerstman van, van boven aan met zijn slee, en rendieren van, van voren aan.

Die bij mij die laatste kerstboom nog zag staan.

Of moet die kerstboom en kerstman, nu ook nog weg?

En zalig schiet ik wakker.

En ik denk een stem te horen.

Of staat de radio nog aan?

Is het een astronaut of een engel?
 

Ik voel mij toch zo onbekwaam zonder een stalletje naast mijn huisje, zonder een kindje zonder een kruisje.

En ik kijk naar mijn kerstboom.

En ik zie de wereld in mijn dennenboom.

Als een boom van één wereld, die altijd groen de mensen wel zal zeggen wat ze moeten doen.

Zalig en gelukkig kerstmis 2008 en een gelukkig nieuwjaar 2009.

Hopelijk bewandelen we dan de juiste wegen.

Siro Geremon.